Curve-oprichter stelt optieachtige afwikkeling voor $700K LlamaLend-schuld

Curve Finance-oprichter Michael Egorov heeft een nieuwe methode voorgesteld om ongeveer $700,000 aan oninbare schuld op LlamaLend af te wikkelen, waarbij hij betoogt dat het probleem via marktprijsbepaling in plaats van een reddingsactie door het protocol opgelost moet worden.

Het voorstel introduceert een structuur die lijkt op de uitbetaling van een optie, waardoor de schuld verhandeld en opgenomen kan worden door marktpartijen in plaats van te worden verrekend over gebruikers.

Het idee komt op een moment waarop DeFi-uitleenplatforms nog steeds onder druk staan over de vraag hoe ze liquidatie-tekorten moeten afhandelen zonder het vertrouwen in governancesystemen te ondermijnen of plotselinge verliezen op tokenhouders af te wentelen.

Een marktgedreven alternatief voor protocolreddingsacties

Centraal in Egorovs voorstel staat een mechanisme dat de oninbare schuld omzet in een verhandelbare vordering.

In plaats van het protocol of de community te dwingen het volledige tekort te dekken, zou de schuld worden geprijsd en op een secundaire markt worden verkocht.

In de praktijk betekent dit dat beleggers de gedistresseerde positie tegen korting kunnen kopen, en daarmee effectief het herstelrisico op zich nemen in ruil voor potentieel opwaarts rendement.

De structuur lijkt op een optieachtige uitbetaling, waarbij kopers blootstelling krijgen aan toekomstige terugbetalingsuitkomsten maar tegen een verlaagde instapprijs die de onzekerheid weerspiegelt.

Het belangrijkste verschil met traditionele bailout-modellen is dat geen collectieve schatkistinterventie vereist is.

In eerdere DeFi-incidenten, zoals de recente KelpDAO-exploit, zijn vergelijkbare verliezen vaak afgehandeld via door governance goedgekeurde fondsinjecties of mechanismen om verliezen te socialiseren, waarbij het protocol de impact over zijn gebruikersbestand verdeelt.

Egorovs aanpak vertrouwt daarentegen op vrijwillige deelname. Als de markt, hoe klein ook, waarde toekent aan de schuld, bepaalt dat prijsontdekkingproces de uitkomst.

Dit voorkomt vaste afschrijvingen die door governance-stemmen worden opgelegd en vervangt die door doorlopende handelsdynamiek.

Tegenstelling met Aave’s reddingsaanpak

Het voorstel heeft aandacht getrokken omdat het scherp contrasteert met hoe Aave, een van de grootste gedecentraliseerde uitleenprotocollen, vergelijkbare stressgevallen eerder heeft afgehandeld.

In eerdere gevallen van oninbare schuld heeft Aave-governance het gebruik van protocolreserves goedgekeurd om verliezen te dekken en gebruikersposities te stabiliseren.

Die aanpak gaf prioriteit aan het behoud van vertrouwen in liquiditeit en aan het zorgen dat depositohouders alsnog volledig gecompenseerd werden, zelfs als daarvoor gedeelde middelen werden aangewend.

Egorovs model gaat in tegengestelde richting.

In plaats van verliezen te mutualiseren, isoleert het die in een apart financieel instrument dat geprijsd, verhandeld en opgenomen kan worden door extern kapitaal.

Het tekort van $700,000 bij LlamaLend is relatief klein vergeleken met systemische risico's bij grotere uitleenplatforms, maar het is een nuttig proefgeval geworden voor alternatieve afwikkelingsmethoden.

De schaal is van belang omdat het experimenteren mogelijk maakt zonder de bredere liquiditeitscondities te bedreigen.

Waarom Egorovs voorstel op optieprijsstelling lijkt

De term "optieachtig" komt voort uit de asymmetrische uitbetalingsstructuur van de voorgestelde oplossing.

Kopers van de gedistresseerde schuld betalen vooraf een gereduceerde prijs, waarbij hun rendement afhangt van hoeveel van de schuld uiteindelijk wordt teruggevorderd.

Als het herstel hoger is dan verwacht, profiteren kopers van het verschil tussen de aankoopprijs en de terugbetaalde waarde. Als het herstel laag is, dragen zij het verlies.

Dit weerspiegelt het risicoprofiel van financiële opties, waarbij de uitbetaling afhangt van onzekere toekomstige uitkomsten in plaats van vaste terugbetalingsschema's.

Door oninbare schuld op deze manier te structureren verandert het systeem effectief een boekhoudkundig probleem in een prijsgevingsprobleem.

In plaats van te beslissen of verliezen moeten worden geabsorbeerd of herverdeeld, bepaalt de markt in realtime de waarde van die verliezen.