Nano (XNO)

Sieć jest znana ze swojej architektury block-lattice, czyli struktury, w której każde konto utrzymuje własny łańcuch transakcji. Taki projekt różni się od tradycyjnych blockchainów opartych na pojedynczym łańcuchu i pozwala użytkownikom niezależnie aktualizować historię własnego konta, co pomaga ograniczać przeciążenie i opóźnienia. Transakcje Nano nie wiążą się z opłatami sieciowymi, a protokół nie opiera się na energochłonnym kopaniu, co sprawia, że efektywność wykorzystania zasobów stanowi centralny element jego tożsamości.

Konsensus jest realizowany poprzez Open Representative Voting, czyli delegowany model głosowania, w którym reprezentanci głosują nad kolidującymi transakcjami zgodnie z wagą głosu przypisaną im przez posiadaczy kont. Posiadacze XNO nie muszą blokować swoich monet, aby pośrednio uczestniczyć za pośrednictwem reprezentantów, a system nie wykorzystuje inflacyjnych nagród blokowych jako mechanizmu zachęt. To nadaje Nano inny profil ekonomiczny niż wiele sieci proof-of-work i proof-of-stake.

Projekt został pierwotnie wprowadzony jako RaiBlocks, zanim zmieniono jego nazwę na Nano, i jest jednym z wcześniejszych przykładów kryptowaluty wykorzystującej podejście w stylu skierowanego grafu acyklicznego. Jego wąskie ukierunkowanie jest zarazem jego cechą definiującą: Nano ma być lekką cyfrową gotówką, z szybkim rozliczaniem, minimalnymi wymaganiami sprzętowymi i doświadczeniem użytkownika opartym na wysyłaniu i odbieraniu XNO bez opłat transakcyjnych.