India's kolenwinning van $ 80 miljard bedreigt de toegang tot water in droge zones

Volgens een rapport van Reuters verergert India's agressieve drang om de kolengestookte elektriciteitsopwekking uit te breiden - bijna 80 miljard dollar in 2031 - een toch al nijpende watercrisis in de droogste districten van het land.

Een meerderheid van de nieuwe kolenprojecten is geconcentreerd in gebieden die al officieel zijn aangewezen als waterschaars of onder zware druk staan, wat aanleiding geeft tot bezorgdheid over toekomstige conflicten tussen industriële activiteiten en lokale gemeenschappen over de toegang tot water.

Een voorbeeld dat de groeiende spanning illustreert, is Solapur in Maharashtra. Ooit gewend om om de dag leidingwater te ontvangen, wachten bewoners nu tot een week of langer in de piekzomer.

Dit valt samen met de ingebruikname van een kolencentrale van 1.320 MW door het door de staat gerunde NTPC in 2017, die zwaar put uit de beperkte waterbronnen in de regio.

Locaties gekozen voor land, niet voor water

Volgens een document van het ministerie van Energie dat door Reuters is ingezien, bevinden 37 van de 44 voorgestelde thermische centrales zich in regio's met waterschaarste of waterschaarste.

Deze locaties zijn gekozen vanwege het gemak van grondverwerving, ondanks uitdagingen bij de toegang tot water.

Ambtenaren van de federale grondwaterraad en energieonderzoekers bevestigen dat de beschikbaarheid van land, in plaats van de toegang tot water, de keuze van de locatie stimuleert.

De Solapur-fabriek haalt bijvoorbeeld water uit een reservoir op 120 km afstand, waardoor de operationele kosten en het risico op wateromleiding of -diefstal aanzienlijk toenemen.

NTPC is betrokken bij negen van de aankomende projecten. Het bedrijf beweert dat het gezuiverd en hergebruikt water gebruikt in zijn Solapur-faciliteit en de nationale efficiëntienormen volgt.

Toch rangschikken federale gegevens van mei 2023 het Solapur-station als een van de minst waterefficiënte van het land.

De thermische centrales van India gebruiken gemiddeld twee keer zoveel water in vergelijking met wereldwijde normen, volgens gegevens van het Centre for Science and Environment.

De lage bezettingsgraad van Solapur verergert de inefficiënties nog verder, ook al verwachten fabrieksfunctionarissen dat de vraag - en dus het waterverbruik - zal stijgen.

Droogte treft nu al de productie

Er staat veel op het spel. Sinds 2014 heeft India 60,33 miljard eenheden kolenopwekking verloren als gevolg van watertekorten, wat overeenkomt met 19 dagen levering op het huidige niveau.

De 2.920 MW Chandrapur Super Thermal Power Station, een andere grote kolencentrale in Maharashtra, sluit vaak meerdere eenheden tijdens zwakke moessons. Desondanks plant Chandrapur een uitbreiding van 800 MW, volgens interne documenten.

Het heeft met name nog geen waterbron voor de extra capaciteit geïdentificeerd, hoewel er al regelingen zijn getroffen voor de levering van kolen.

Lokale spanningen zijn in het verleden opgelaaid. Tijdens een droogte in 2017 dwongen openbare protesten in Chandrapur de omleiding van het water van de elektriciteitscentrale naar de inwoners van de stad.

Toch zijn de plannen om twee oude, inefficiënte eenheden met pensioen te laten gaan met zeven jaar uitgesteld als gevolg van federale richtlijnen om de thermische capaciteit tot het einde van het decennium te behouden.

Waterstress schrikt groei af

Het patroon van waterschaarste ontmoedigt lokale ontwikkeling. In Solapur geven ambtenaren toe dat de slechte beschikbaarheid van water de aantrekkingskracht van de regio op bedrijven teniet doet.

Een aanstaande staatsenquête suggereert dat de vraag naar irrigatie al met een derde groter is dan het aanbod, waardoor er weinig ruimte overblijft voor nieuw industrieel gebruik.

Boeren in de buurt van Solapur aarzelen om te investeren in boorputten vanwege onzekerheid over de toekomstige beschikbaarheid van water.

Ondertussen blijft het Solapur-project van NTPC, dat $ 1.34 miljard kostte, enige werkgelegenheid bieden en werd het politiek gesteund vanwege zijn economische belofte.

Toch heeft de waterinfrastructuur in het district geen gelijke tred gehouden met de bevolkingsgroei, wat bijdraagt aan de lange wachttijden voor watervoorziening.

Het bredere beeld toont een groeiende ramkoers tussen de energiedoelstellingen van India en zijn eindige watervoorraden.

Nu het ministerie van Energie gokt op steenkool om aan de vraag te voldoen en hernieuwbare energiebronnen niet snel genoeg het gat kunnen opvullen, kunnen de Indiase districten met waterstress te maken krijgen met toenemende concurrentie tussen het overleven van de mens en de industriële voorziening.