Twee factoren die de opmars van Amerikaanse aandelen in 2026 kunnen stoppen

Amerikaanse aandelen zijn in 2026 sterk gestegen met opmerkelijk weinig weerstand, en schudden telkens weer inflatiezorgen, geopolitieke risico's en verhoogde leenkosten van zich af.

De benchmark S&P 500-index klom intraday voor het eerst boven 7,800 op donderdag voordat hij sloot op een record van 7,798.99, waarmee de rally werd verlengd die de benchmark dit jaar ongeveer 14% hoger heeft geduwd.

Michael Hartnett, strateeg bij Bank of America, ziet echter twee steeds belangrijkere bedreigingen die uiteindelijk Wall Streets schijnbaar onstuitbare opmars kunnen uitdagen: een exploderende Amerikaanse staatsschuld en aanhoudend hoge Treasury-rendementen.

Geen van beide heeft aandelen tot nu toe ontspoord, maar beide worden voor beleggers steeds moeilijker te negeren.

Een Amerikaanse staatsschuld die $40 trillion nadert

De eerste bedreiging is de pure omvang van de Amerikaanse overheidsschuld. De nationale schuld staat op het punt de $40 trillion te overschrijden, en Hartnett waarschuwt dat die tegen 2029 $50 trillion kan bereiken.

De snelheid en de kosten van die ophoping zijn van belang voor aandelen omdat steeds grotere rentebetalingen overheidsmiddelen kunnen opslokken en het ministerie van Financiën dwingen enorme hoeveelheden schuld te blijven uitgeven.

De meest recente begrotingscijfers bieden weinig geruststelling. De federale overheid noteerde in juli een tekort van $432.3 billion, de grootste maandelijkse tekort sinds maart 2021. Medicare-uitgaven behoorden tot de belangrijkste bijdragers, terwijl stijgende rentekosten de druk vergrootten.

De Congressional Budget Office had al geschat dat het federale tekort in de eerste negen maanden van boekjaar 2026 ruwweg $1.4 trillion bereikte.

Voor aandelen draait de zorg minder om het schuldcijfer zelf dan om wat het uiteindelijk kan doen met inflatie, rentetarieven en het vertrouwen van beleggers.

Treasury-rendementen worden een groter probleem

De tweede bedreiging is de stijgende leenkost. Langlopende Treasury-rendementen bleven hardnekkig hoog, ook al hebben recente inflatiecijfers de verwachting voor een directe renteverhoging door de Federal Reserve verminderd.

Op donderdag verkocht het ministerie van Financiën $25 billion aan 30-jarige obligaties tegen een rendement van 5.216% – de hoogste rente bij een 30-jarige veiling sinds 2001. Dat is een ongemakkelijke achtergrond voor aandelen die dicht bij recordwaarderingen handelen.

Hogere Treasury-rendementen verhogen het rendement dat beleggers kunnen behalen uit relatief laag-risico staatsobligaties en verhogen tegelijkertijd de discontovoet die op toekomstige bedrijfswinsten wordt toegepast.

Dat kan bijzonder pijnlijk zijn voor groeiaandelen en technologieaandelen, waarvan de waarderingen sterk afhangen van winsten die jaren in de toekomst worden verwacht.

Het probleem kan nog duidelijker worden als zware staatsschulduitgifte de langetermijnrendementen hoog houdt, ongeacht wat de Fed met de kortetermijnrente doet.

Reuters meldde vrijdag dat inflatiegecorrigeerde leenkosten in de voornaamste economieën hun hoogste niveaus in meer dan een decennium hebben bereikt, wat benadrukt hoe bredere obligatiemarktspanningen ontstaan naast overheids- en bedrijfsmatige investeringen.

Kunnen schuld en rendementen de rally echt breken?

Voorlopig lijken beleggers bereid beide risico's te negeren. De recordsluiting van donderdag kwam nadat de producentenprijsgegevens van juli geen maandelijkse stijging lieten zien, wat de verwachting versterkte dat de Federal Reserve op korte termijn mogelijk een nieuwe renteverhoging zal vermijden.

De Nasdaq bereikte ook een record, terwijl de Dow en de Russell 2000 stegen.

Zijn beschrijving van het huidige klimaat — “Alles behalve obligaties”, “Overal behalve China”, “Alles behalve de Amerikaanse dollar” en een alles-of-niets-aanpak ten aanzien van AI — verklaart waarom aandelen kunnen blijven stijgen ondanks onaangename fiscale en obligatiemarkt-signalen.

Maar die logica heeft een grens. Als Treasury-rendementen ver genoeg stijgen, wordt de opportuniteitskost van het bezitten van aandelen moeilijker te negeren.

Tegelijkertijd zou een snel groeiende schuldenlast beleggers ertoe kunnen brengen een nog hogere premie te eisen voor het aanhouden van Amerikaanse activa. Die combinatie kan de waarderingen op de aandelenmarkt onder druk zetten, zelfs als de bedrijfswinsten gezond blijven.

De directe dreiging is dus niet per se een plotselinge fiscale crisis. Het is een geleidelijke verschuiving in de marktbepaling van risico. Zolang winstcijfers, optimisme over AI en verwachtingen van een stabiel monetair beleid de zorgen over schuld en rendementen overstemmen, kan de bullmarkt doorgaan.

Maar als de leenkosten blijven stijgen terwijl de schuldontwikkeling in Washington verslechtert, kunnen de twee door Hartnett geïdentificeerde krachten uiteindelijk de onstuitbare rally van Wall Street een serieuze hindernis opleveren.