Dlaczego indyjski przemysł stalowy odczuwa presję ze strony unijnych regulacji dotyczących emisji dwutlenku węgla?

W 2025 roku indyjski sektor stalowy, zajmujący drugie miejsce na świecie, napotka poważną przeszkodę, ponieważ Unia Europejska zaostrza swoje przepisy środowiskowe i kładzie nacisk na neutralność węglową.

Pozycja Indii na globalnym rynku stali może być zagrożona, jeśli kraj ten szybko nie dostosuje się do surowszych przepisów dotyczących emisji dwutlenku węgla w Europie – poinformowała firma Rystad Energy.

Europa jest kluczowym rynkiem dla indyjskiej stali, stanowiąc 25% jej eksportu, a brak zgodności z przepisami może skutkować znacznymi karami finansowymi.

Wyższe koszty emisji dwutlenku węgla

Produkcja stali w Indiach i Rosji może być obciążona jednymi z najwyższych na świecie kosztów emisji dwutlenku węgla, potencjalnie osiągając poziom do 397 dolarów za tonę do 2034 roku.

Ta prognoza opiera się na badaniach firmy Rystad Energy, które zakładają, że ceny węgla pozostaną stabilne.

„W nadchodzących latach redukcja emisji dwutlenku węgla może wykraczać poza wymogi regulacyjne i stać się koniecznością konkurencyjną, ponieważ nastroje kupujących wciąż się zmieniają” – powiedział Alistair Ramsay, wiceprezes ds. łańcucha dostaw w Rystad Energy, w komentarzu przesłanym pocztą elektroniczną.

Unijny mechanizm dostosowywania cen na granicach (CBAM), który wejdzie w życie w przyszłym roku i zostanie w pełni wdrożony do 2034 r., stanowi znaczącą zmianę polityki.

Nałoży to opłatę węglową na importowane towary, w tym stal, w oparciu o ich wbudowane emisje dwutlenku węgla.

Emisje dwutlenku węgla w Indiach najwyższe.

Według Wspólnego Centrum Badawczego UE (JRC), produkcja stali w Indiach generuje więcej emisji dwutlenku węgla niż większość jej globalnych konkurentów.

„W rezultacie, jeśli Indie nie wdrożą czystszych technologii, ta polityka może do 2030 r. nałożyć potencjalną dopłatę w wysokości do 80 dolarów za tonę” – podała firma Rystad Energy.

Rosnące koszty zagrażają konkurencyjności kraju na europejskim rynku, ponieważ jego stal staje się mniej atrakcyjna w porównaniu z opcjami o niższej emisji – poinformowała norweska firma zajmująca się analizą rynku energii.

Sytuacja ta może doprowadzić do tego, że Korea Południowa i Turcja zastąpią Indie w gronie trzech największych producentów stali – dodała firma.

„W Indiach, gdzie produkcja stali nadal w dużej mierze opiera się na węglu, przejście na niskoemisyjne alternatywy, takie jak produkcja żelaza na bazie gazu ziemnego lub zielonego wodoru, będzie wymagało znacznych inwestycji i innowacji” – dodał Ramsay.

„Jednakże, mając ograniczony czas na transformację, Indie muszą stawić czoła wyzwaniu związanemu z kosztami emisji dwutlenku węgla, ponieważ wczesne wdrożenie bardziej ekologicznych metod produkcji może zapewnić im silniejszą pozycję konkurencyjną na rynkach globalnych” – zauważył.

Zmiana strategii

Rząd indyjski i główne firmy stalowe dostosowują swoje strategie w odpowiedzi na zmieniające się polityki i sytuację na rynku.

W grudniu 2024 r. rząd Indii uruchomił system klasyfikacji zielonej stali w ramach programu zachęt powiązanych z produkcją (PLI).

Stal jest klasyfikowana jako „zielona”, jeśli jej produkcja generuje mniej niż 2,2 tony CO2 na tonę gotowej stali, natomiast stal o emisji poniżej 1,6 tony na tonę otrzymuje pięciogwiazdkową ocenę.

Indyjski przemysł stalowy jest zachęcany do redukcji emisji i wdrażania bardziej ekologicznych technologii w ramach nowej inicjatywy oferującej producentom stali zachęty finansowe.

Ponadto prowadzone są rozmowy na temat wprowadzenia obowiązku stosowania zielonej stali w projektach sektora publicznego, co mogłoby zmienić krajowy popyt na stal.

Pięciu największych indyjskich producentów stali (Tata Steel, JSW Steel, Jindal Steel & Power, Steel Authority of India i AM/NS India) wdraża rozwiązania z zakresu energii odnawialnej, optymalizacji procesów i gospodarki o obiegu zamkniętym, aby osiągnąć zerową emisję dwutlenku węgla do 2045 roku.

Plany

Tata Steel podejmuje kroki w kierunku produkcji stali o niskiej emisji dwutlenku węgla, uruchamiając w marcu w Ludhiana zakład pieca łukowego elektrycznego (EAF) o zdolności produkcyjnej 0,75 mln ton rocznie.

Ponadto firma inwestuje w instalację do wychwytywania dwutlenku węgla w Jamshedpurze i zabezpiecza 379 MW własnej energii odnawialnej.

JSW Steel, dążąc do osiągnięcia zerowej emisji netto do 2050 r., pozyskało 500 milionów dolarów poprzez emisję obligacji powiązanych ze zrównoważonym rozwojem i inwestuje 1 miliard dolarów w działania dekarbonizacyjne, w tym w rozbudowę produkcji z wykorzystaniem technologii niskoemisyjnych oraz włączenie biomasy i wodoru do procesów produkcji stali.

Ponadto, przewiduje się, że te krajowe giganty osiągną łączną produkcję 189 mln ton rocznie do 2035 r. dzięki znacznym rozbudowom mocy produkcyjnych.

„Chociaż ten wzrost jest niezbędny do zaspokojenia popytu krajowego i globalnego, musi być starannie zrównoważony z redukcją emisji, aby dekarbonizacja i skala mogły rozwijać się równolegle” – powiedział Rystad.

Prognozuje się, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat firmy te zredukują emisje jedynie o 43%.

To znacznie odbiega od poziomów wymaganych do spełnienia rygorystycznych norm UE i uniknięcia kosztów związanych z CBAM.

Ponadto, jeśli ten trend się utrzyma, indyjscy producenci stali mogą do 2034 r. ponosić koszty emisji dwutlenku węgla w wysokości do 116 dolarów za tonę, przy założeniu ceny węgla na poziomie 100 dolarów za tonę, zgodnie z szacunkami Rystad.