AkzoNobel rośnie po odrzuceniu oferty przejęcia od Nippon Paint i Sherwin-Williams

Akcje AkzoNobel gwałtownie wzrosły w środę, po tym jak holenderski producent farb i powłok poinformował, że odrzucił propozycję przejęcia o wartości €12,49 mld (14,53 mld USD) ze strony japońskiego Nippon Paint Holdings i amerykańskiego Sherwin-Williams.

Wczesnym europejskim handlu kurs rósł maksymalnie o 17% do 61,38 euro, niwelując straty zgromadzone wcześniej w tym roku, po tym jak inwestorzy pozytywnie zareagowali na premię zawartą w odrzuconej propozycji.

AkzoNobel podał, że propozycja wskaźnikowa wyceniała spółkę na €73 za akcję, co stanowi premię 39% w stosunku do wtorkowego kursu zamknięcia wynoszącego 52,52 euro.

Firma ujawniła, że proponowana transakcja zakładała, iż Nippon Paint uruchomi ofertę gotówkową na AkzoNobel, a po jej zamknięciu część działalności miała zostać podzielona z Sherwin-Williams.

Rival bidders planned asset split

W strukturze przedstawionej przez AkzoNobel Nippon Paint miałby zachować działalność w zakresie farb dekoracyjnych i powłok przemysłowych.

Sherwin-Williams natomiast miałby odrębnie przejąć biznes AkzoNobel w zakresie powłok samochodowych i specjalistycznych oraz jednostki zajmujące się powłokami morskimi i ochronnymi oraz powłokami proszkowymi.

AkzoNobel poinformował, że odrzucił propozycję 1 maja i wcześniej odrzucił też podejście zgłoszone 22 kwietnia.

„Żadna z propozycji nie kwalifikowała się jako »potencjalnie lepsza« oferta w porównaniu z fuzją z Axalta” — powiedział rzecznik spółki agencji Reuters.

Spółka powtórzyła, że zarówno jej zarząd wykonawczy, jak i rada nadzorcza nadal jednomyślnie popierają planowaną fuzję z amerykańską firmą powłokową Axalta Coating Systems.

Dom maklerski KBC również stwierdził, że AkzoNobel pozostaje zaangażowany w transakcję z Axaltą.

„Akzo uważa swoją propozycję fuzji z Axaltą za lepszą i idzie tą ścieżką” — napisali analitycy KBC w nocie.

Axalta merger remains central strategy

AkzoNobel i Axalta ogłosiły swoją umowę o fuzji w formie wymiany akcji w listopadzie, dążąc do stworzenia globalnego giganta powłokowego o łącznej wartości przedsiębiorstwa szacowanej na około 25 mld USD.

Spodziewane jest, że po połączeniu kierownictwo będzie prowadzone przez dyrektora generalnego AkzoNobel Grega Poux-Guillaume, a spółka początkowo utrzyma podwójne notowania w Amsterdamie i Nowym Jorku.

Firmy oczekują, że transakcja zostanie zamknięta pod koniec 2026 lub na początku 2027 roku.

AkzoNobel i Axalta prognozowały roczne oszczędności kosztowe na poziomie około 600 mln USD w ciągu trzech lat od sfinalizowania fuzji, przy spodziewanych około 90% synergii w tym okresie.

Połączony podmiot miałby działalność w ponad 160 krajach, znacząco zwiększając skalę działania na rynkach powłok przemysłowych, samochodowych i dekoracyjnych.

Mimo to fuzja z Axaltą napotkała od momentu ogłoszenia sprzeciw niektórych akcjonariuszy, w związku z wątpliwościami co do wyceny i ryzyk integracyjnych.

Activist pressure and industry consolidation

Zainteresowanie przejęciem pojawiło się również na tle rosnącej presji konsolidacyjnej w globalnym przemyśle powłokowym.

W zeszłym roku inwestor aktywistyczny Cevian Capital ujawnił 5% udział w AkzoNobel i poparł zmiany strategiczne w spółce.

Cevian historycznie naciskał na europejskie spółki, aby dążyły do fuzji, podziałów lub przejęć w celu uwolnienia wartości dla akcjonariuszy.

Jednak dyrektor generalny Greg Poux-Guillaume wcześniej poinformował, że Cevian nie uczestniczył w decyzji o fuzji z Axaltą.

Sama Axalta ma znaczącą obecność na rynkach powłok przemysłowych i samochodowych.

Spółka wygenerowała około 5,3 mld USD przychodów netto w 2024 roku, w tym silne wkłady z powłok do napraw, powłok przemysłowych oraz powłok OEM dla producentów pojazdów.

Dywizja performance coatings AkzoNobel, obejmująca zastosowania samochodowe, morskie, proszkowe i przemysłowe, wygenerowała w ubiegłym roku około €6,4 mld przychodów od zewnętrznych klientów.

Pojawienie się konkurencyjnych oferentów uwydatnia strategiczną wartość aktywów AkzoNobel w momencie, gdy producenci powłok coraz intensywniej poszukują skali, efektywności kosztowej i silniejszej pozycji globalnej w warunkach niepewnej koniunktury i zmiennych kosztów surowców.