Di dalam industri bimbingan India dan perjuangan calon pekerjaan kerajaan

Oleh Dheeya Singh

Bagi berjuta-juta orang muda India, mengejar pekerjaan kerajaan adalah lebih daripada laluan kerjaya—ia adalah aspirasi budaya, jangkaan keluarga, dan, bagi kebanyakan orang, satu-satunya laluan yang dirasakan ke arah kestabilan dan rasa hormat.

Namun, perjalanan itu selalunya datang dengan kos yang tinggi: belajar tanpa henti selama bertahun-tahun, tekanan kewangan, dan tekanan emosi yang semakin meningkat.

Apabila industri kejurulatihan India berkembang pesat, persoalan timbul—apakah kos sebenar untuk mengejar impian ini?

Raksasa berbilion rupee

Sektor kejurulatihan India telah menyaksikan pertumbuhan yang meletup dalam dekad yang lalu, menjadi asas ekonomi pendidikan selari negara. 

Pada 2024, industri itu dianggarkan bernilai lebih ₹50,000 crore, dengan unjuran mencadangkan ia akan mencecah ₹1.3 lakh crore menjelang 2028.

Lonjakan ini didorong oleh persaingan sengit untuk pekerjaan kerajaan—jawatan yang menawarkan bukan sahaja gaji, tetapi kedudukan sosial, jaminan pekerjaan, dan rasa pencapaian di negara dengan populasi 1.43 bilion.

Tahun Fiskal	GST Dikutip (₹ crore)	Saiz Pasaran Tersirat (₹ crore)
2019–20	2,240.73	12,448
2020–21	2,215.24	12,307
2021–22	3,045.12	16,917
2022–23	4,667.03	25,928
2023–24	5,517.45	30,652

Jadual itu menyerlahkan pengkomersialan pesat industri bimbingan India, dengan kutipan GST meningkat lebih daripada dua kali ganda dalam tempoh lima tahun—daripada ₹2,240 crore pada 2019–20 kepada lebih ₹5,500 crore pada 2023–24.

Pada kadar GST standard 18%, ini diterjemahkan kepada saiz pasaran tersirat melebihi ₹30,000 crore tahun lepas.

Walaupun mengalami penurunan singkat semasa wabak itu, sektor ini telah pulih dengan mendadak, menggariskan peranannya yang semakin meningkat dalam ekonomi pendidikan selari negara dan skala komitmen kewangan yang dibuat oleh pelajar dan keluarga mereka.

Setiap tahun, kira-kira 22 juta calon memohon pelbagai peperiksaan kerajaan, daripada Suruhanjaya Perkhidmatan Awam Kesatuan (UPSC) kepada perbankan, kereta api dan perkhidmatan negeri.

Kemungkinan, bagaimanapun, kekal menakutkan: kurang daripada 0.1% pemohon berjaya mendapatkan jawatan.

Walaupun peluang tipis ini, pusat bimbingan di seluruh negara mendaftarkan lakh pelajar setiap tahun, menjual impian perkhidmatan awam dan kehidupan yang lebih baik.

Pemasaran, yuran dan semakan realiti

Institut bimbingan memasarkan diri mereka sebagai pintu masuk kepada kejayaan, menjanjikan bimbingan pakar, bahan kajian eksklusif dan bimbingan peribadi.

Yuran mencerminkan janji-janji ini, antara ₹50,000 hingga ₹3 lakh setiap kursus—pelaburan yang besar untuk kebanyakan keluarga India, terutamanya mereka yang berasal dari latar belakang luar bandar atau berpendapatan rendah.

Namun, realiti di sebalik iklan berkilat selalunya sangat berbeza.

Divyangna, seorang calon UPSC dari Lucknow, berkongsi pengalamannya: "Saya berasa dimanipulasi selepas menyedari bahawa kadar kejayaan yang dipasarkan oleh institut kejurulatihan sama sekali tidak benar. Kebanyakan pelajar bukan sebahagian daripada pengalaman bilik darjah."

Kisahnya menggemakan banyak orang lain yang, selepas membayar yuran yang terlalu tinggi, mendapati bahawa jalan menuju kejayaan tidak dijamin atau menyokong seperti yang dijanjikan.

Pendidik dan jurulatih UPSC Shikhar Saurav mengakui kebimbangan etika: "Adalah salah dari segi moral dan tidak beretika untuk mengiklankan dengan cara yang tidak mendedahkan maklumat lengkap, yang tidak menjelaskan pada peringkat atau langkah pelajar berinteraksi dengan institusi."

Pendidik lain, bagaimanapun, berpendapat bahawa tanggungjawab terletak pada pelajar dan keluarga mereka untuk menjalankan usaha wajar, menegaskan, "Institut hanya boleh memberikan arahan."

Tol emosi dan kewangan

Pemasaran industri kejurulatihan yang tidak henti-henti, ditambah dengan tekanan masyarakat untuk mendapatkan pekerjaan kerajaan, telah mewujudkan kitaran harapan dan kekecewaan.

Pelajar sering dianggap sebagai pelanggan, bukan individu, dengan institut mengekalkan "harapan palsu" melalui ujian olok-olok dan bimbingan yang kerap.

Kos emosi adalah tinggi—ramai calon melaporkan perasaan cemas, ketidakcukupan, dan juga kemurungan kerana mereka bergelut untuk memenuhi jangkaan.

Tinjauan 2023 mendapati bahawa lebih 60% pelajar yang mendaftar dalam kelas kejurulatihan merasakan kesihatan mental mereka terjejas teruk oleh tekanan untuk berjaya.

Dari segi kewangan, keluarga sering menghabiskan simpanan atau berhutang untuk membayar yuran bimbingan, dengan sedikit jaminan pulangan pelaburan.

Pemimpin industri berbelah bahagi mengenai isu akauntabiliti.

Walaupun sesetengahnya, seperti Saurav, menyeru ketelusan dan pengiklanan beretika yang lebih besar, yang lain berpendapat bahawa pelajar mesti bertanggungjawab terhadap pilihan mereka.

Ketegangan ini mencerminkan perdebatan yang lebih luas tentang peranan pendidikan swasta dalam pasaran kerja India—dan sejauh mana kepentingan komersial harus dibenarkan untuk membentuk masa depan berjuta-juta orang.

Pegawai kerajaan juga telah mula mengambil perhatian. Kementerian Pendidikan telah mengakui keperluan untuk peraturan, dengan seorang pegawai kanan menyatakan, "Terdapat kebimbangan yang semakin meningkat tentang kekurangan pengawasan dalam sektor kejurulatihan. Kami sedang meneroka campur tangan dasar untuk memastikan amalan adil dan melindungi pelajar daripada eksploitasi."

Belia India dan krisis pekerjaan

India adalah rumah kepada populasi belia terbesar di dunia, dengan lebih 600 juta orang di bawah umur 25 tahun. Dividen demografi ini, jika dimanfaatkan, boleh memacu pertumbuhan ekonomi selama beberapa dekad.

Namun, realiti bagi ramai orang muda India adalah ketidakpastian dan kekecewaan.

Kadar pengangguran dalam kalangan graduan berjumlah 17.8% pada 2023, menurut Pusat Pemantauan Ekonomi India (CMIE), dan pekerjaan kerajaan kekal terhad berbanding permintaan.

Hasilnya ialah pergantungan yang semakin meningkat pada institut bimbingan, yang menjanjikan laluan kepada keselamatan tetapi sering memberikan kekecewaan.

Seperti yang dinyatakan oleh seorang bekas calon, "Kami membelanjakan belia kami dan simpanan keluarga kami untuk peluang, bukan jaminan, kehidupan yang stabil."

Gesaan untuk pembaharuan

Pengembangan pesat industri kejurulatihan telah mendedahkan jurang dalam peraturan dan pengawasan.

Tidak seperti institusi pendidikan formal, pusat bimbingan beroperasi dengan campur tangan kerajaan yang minimum.

Tiada had yuran, tiada kurikulum piawai, dan sedikit ketelusan tentang kadar kejayaan sebenar.

Pakar dan penyokong pelajar menggesa pembaharuan segera, termasuk:

• Peraturan yuran: Untuk mengelakkan eksploitasi dan memastikan kemampuan.
  
• Ketelusan dalam pengiklanan: Mewajibkan pendedahan kadar kejayaan sebenar dan sifat penglibatan pelajar.
  
• Piawaian kualiti: Menetapkan penanda aras untuk pengajaran, bahan dan sokongan pelajar.
  
• Sokongan kesihatan mental: Menyediakan sumber untuk pelajar yang menghadapi tekanan dan kekecewaan.
  

Memandangkan industri kejurulatihan India terus berkembang, keperluan untuk keseimbangan menjadi semakin mendesak.

Cita-cita mesti dipadankan dengan jangkaan yang realistik, dan mengejar impian tidak boleh mengorbankan keselamatan kewangan atau kesejahteraan mental.

Penggubal dasar, pendidik dan pemimpin industri mesti bekerjasama untuk mewujudkan sistem yang menyokong, bukannya mengeksploitasi, aspirasi belia India.

Dr. Anil Sahasrabudhe, Pengerusi Forum Teknologi Pendidikan Kebangsaan, menyatakan, "Industri kejurulatihan telah menjadi sistem pendidikan selari. Walaupun ia mengisi jurang yang ditinggalkan oleh institusi formal, ia mesti dipegang pada standard ketelusan dan akauntabiliti yang lebih tinggi untuk benar-benar melayani kepentingan pelajar."

Kos mengejar pekerjaan kerajaan di India hari ini diukur bukan sahaja dalam rupee tetapi dalam tahun-tahun yang hilang, ketegangan emosi, dan, bagi kebanyakan orang, rasa pengkhianatan.

Apabila industri kejurulatihan berkembang pesat, begitu juga keperluan untuk pembaharuan. Tanpa perubahan yang bermakna, impian berjuta-juta orang akan kekal seperti itu—impian, mahal dan tidak terpenuhi.

(Dheeya Singh ialah pelatih di Invezz, yang berpangkalan di New Delhi dan kini mengikuti BA (Kepujian) dalam Sains Politik dari Kolej Kirorimal, Universiti Delhi. Beliau pakar dalam politik dan hubungan antarabangsa.)