Waarom India op het punt staat zijn doelstelling voor groene waterstof in 2030 niet te halen

India's ambitieuze uitstapje naar de groene waterstofeconomie heeft momenteel te maken met aanzienlijke tegenwind, met een recente beoordeling van een in de VS gevestigde energiedenktank die kritieke belemmeringen voor de vooruitgang ervan benadrukt.

De kern van het probleem ligt in het teleurstellend trage tempo van de ingebruikname van projecten.

Deze traagheid wordt voornamelijk toegeschreven aan een dubbele uitdaging: ten eerste een alomtegenwoordige ontoereikendheid van de ondersteunende infrastructuur, en ten tweede het voortbestaan van dubbelzinnige en onzekere vraagsignalen van potentiële afnemers.

Infrastructuur en tegenwind van de vraag

Het tekort aan infrastructuur omvat verschillende cruciale gebieden, waaronder de vereiste hernieuwbare energievoorziening met hoge capaciteit die nodig is om elektrolyse-installaties aan te drijven, de ontwikkeling van gespecialiseerde pijpleiding- en opslagfaciliteiten voor het transport en de opslag van de vluchtige waterstof, en haveninfrastructuur die in staat is om exportgerichte projecten aan te kunnen.

Zonder een robuuste en onderling verbonden toeleveringsketen krijgen projecten te maken met vertragingen in de bouw en exploitatie, waardoor financiële afsluiting een uitdaging wordt.

Bovendien vormt het gebrek aan een duidelijke, toegewijde vraag op lange termijn een aanzienlijke investeringshindernis.

Industrieën zoals raffinage, kunstmest en staal - die de meest waarschijnlijke eerste verbruikers van groene waterstof (of het derivaat, groene ammoniak) zijn - moeten nog definitieve koopovereenkomsten voor grote hoeveelheden ondertekenen.

Hoewel de belangstelling van beleggers groot is, bevindt 94% van de geplande groene waterstofcapaciteit van het land zich nog in de aankondigingsfase, aldus het Institute for Energy Economics and Financial Analysis (IEEFA) in een nota.

Dit werd toegeschreven aan hogere kosten, die een belangrijk afschrikmiddel zijn voor potentiële kopers, volgens een rapport van Reuters.

India's missie voor groene waterstof

De regering van India heeft in 2023 de ambitieuze National Green Hydrogen Mission geïnitieerd, waarbij een aanzienlijk budget van 197 miljard roepies is uitgetrokken, wat overeenkomt met ongeveer $ 2.2 miljard.

Het kerndoel van deze missie is om India voort te stuwen tot een wereldwijde hub voor de productie en export van groene waterstof, een belangrijk onderdeel in de wereldwijde overgang naar schonere energiebronnen.

De primaire productiedoelstelling die door de missie is vastgesteld, is 5 miljoen metrische ton per jaar (MMTPA) groene waterstof tegen het jaar 2030.

Dit initiatief is niet alleen bedoeld om te voldoen aan de binnenlandse industriële behoeften van het land voor schone brandstof, maar ook om de afhankelijkheid van geïmporteerde fossiele brandstoffen aanzienlijk te verminderen, waardoor de energiezekerheid wordt vergroot en de koolstofemissies worden verminderd.

Een hoge ambtenaar van de afdeling schone energie verklaarde deze week dat India naar verwachting pas in 2032 aan de doelstelling zal voldoen.

IEEFA zei dat India 158 projecten in ontwikkeling heeft, maar dat slechts 2,8% operationeel is en 0,1% in aanbouw is vanaf augustus.

Hoewel de aangekondigde projecten in totaal 11,2 MMTPA bedragen - meer dan het dubbele van de doelstelling - merkte de IEEFA op dat de zwakke vraag, samen met ontoereikende opslag- en transportfaciliteiten, de vooruitgang in de weg staat.

Toekomstperspectieven en aanbevelingen

Volgens schattingen van de industrie zal de totale vraag naar waterstof in India tegen 2030 naar schatting 15-20 MMTPA bedragen.

De nota gaf aan dat groene waterstof mogelijk in 25% tot 33% van deze vraag zou kunnen voorzien, op voorwaarde dat beleidsmaatregelen de invoering ervan in sectoren als staal, chemie, transport en voor exportdoeleinden effectief aanmoedigen.

Om de kosten te verlagen en de acceptatie te versnellen, beveelt het rapport maatregelen aan zoals verplichte waterstofaankoopovereenkomsten, het combineren van de vraag en het opzetten van waterstofhubs met gedeelde infrastructuur.

Charith Konda, energiespecialist bij IEEFA, werd door Reuters geciteerd in een rapport: