Praca zdalna gwałtownie rośnie w UE: Holandia przoduje ze wskaźnikiem adopcji wynoszącym 51,9%

Praca zdalna cieszy się coraz większym zainteresowaniem w całej Unii Europejskiej (UE) od czasu wybuchu pandemii COVID-19, a liderem w jej wdrażaniu stała się Holandia.

Według Eurostatu w 2023 r. 22% osób w wieku od 15 do 64 lat w UE wykonywało pracę zdalną, co odzwierciedla zmianę wzorców pracy i uwypukla dysproporcje między państwami członkowskimi.

Dane pokazują, że spośród 22% pracowników zdalnych w UE 9% robiło to regularnie, a 13% okazjonalnie.

Oznacza to wzrost o osiem punktów procentowych w porównaniu z rokiem 2019, czyli okresem poprzedzającym pandemię, co potwierdza tendencję do przechodzenia na elastyczną formę pracy.

Statystyki wskazują na znaczne dysproporcje między krajami UE.

Holandia przoduje pod względem liczby zatrudnionych zdalnie, przynajmniej w niepełnym wymiarze godzin, bo aż 51,9% jej pracowników.

Tuż za nimi plasują się Szwecja (45,3%), Islandia (42,6%), a także inne kraje nordyckie, takie jak Norwegia i Finlandia, których wynik oscyluje w granicach 42%.

Z kolei kraje takie jak Niemcy, Włochy i Hiszpania zgłaszają znacznie niższy wskaźnik akceptacji pracy zdalnej: w Niemczech wynosi on 23,4%, a we Włoszech i Hiszpanii poniżej 15%.

W Europie Wschodniej kraje takie jak Rumunia i Bułgaria borykają się ze znacznymi przeszkodami, gdyż tylko około 3% pracujących tam osób podejmuje pracę zdalną.

Co napędza adopcję pracy zdalnej

Na wprowadzenie pracy zdalnej wpływa wiele czynników, m.in. stopień trzeciorzędności i cyfryzacji gospodarki danego kraju.

Tercjalizacja odnosi się do przejścia od sektora podstawowego (rolniczego) i wtórnego (produkcyjnego) do zorientowanego na usługi sektora trzeciorzędnego, który zazwyczaj oferuje miejsca pracy bardziej przyjazne telepracy.

Cyfryzacja również odgrywa kluczową rolę: państwa dysponujące zaawansowaną infrastrukturą technologiczną chętniej będą wspierać przejście na pracę zdalną.

W krajach o dobrze rozwiniętych technologiach przedsiębiorstwa chętniej wdrażają zasady pracy zdalnej, co skutkuje wyższymi wskaźnikami telepracy.

Wysoki wskaźnik telepracy w Holandii i Szwecji można przypisać postępowemu prawu pracy w tych krajach i silnemu naciskowi na równowagę między życiem zawodowym a prywatnym.

W obu krajach stworzono środowisko sprzyjające pracy zdalnej poprzez skuteczne przepisy prawne i inicjatywy w zakresie opieki zdrowotnej, których celem jest poprawa samopoczucia pracowników.

Takie podejście nie tylko ułatwia przejście na pracę zdalną, ale także zwiększa ogólną satysfakcję i produktywność w miejscu pracy.

Wyzwania w Europie Wschodniej

Natomiast niższe wskaźniki telepracy w Europie Wschodniej wskazują na kilka wyzwań.

Takie kwestie jak słabo rozwinięta infrastruktura cyfrowa, niższy stopień tercjaryzacji gospodarczej i kulturowe nastawienie do pracy mogą utrudniać akceptację pracy zdalnej.

W Rumunii i Bułgarii ograniczony dostęp do zasobów cyfrowych i brak polityki sprzyjającej telepracy dodatkowo utrudniają dostosowanie praktyk zatrudnienia.

Dane Eurostatu pokazują rosnącą akceptację pracy zdalnej w UE, choć poziom zaangażowania w nią poszczególnych państw członkowskich jest zróżnicowany.

Wzrost telepracy odzwierciedla szersze zmiany społeczne wywołane pandemią, a także podkreśla znaczenie struktur ekonomicznych i infrastruktury w kształtowaniu zachowań pracowniczych.

W miarę jak kraje dostosowują się do tego zmieniającego się krajobrazu pracy, zrozumienie różnic regionalnych będzie miało kluczowe znaczenie dla zapewnienia sprawiedliwego dostępu do możliwości pracy zdalnej.

Rozwój telepracy niesie ze sobą zarówno wyzwania, jak i możliwości na rozwijającym się europejskim rynku pracy.