Założyciel Curve proponuje opcjonalne rozwiązanie dla $700K złego długu LlamaLend

Założyciel Curve Finance, Michael Egorov, przedstawił nowy sposób rozwiązania kwestii około $700,000 złego długu na LlamaLend, argumentując, że problem powinien zostać rozwiązany przez wycenę rynkową, a nie przez ratunek protokołu.

Propozycja wprowadza strukturę przypominającą wypłatę w stylu opcji, umożliwiającą handel długiem i jego absorpcję przez uczestników rynku zamiast jego rozkładania na użytkowników.

Pomysł pojawia się w momencie, gdy platformy pożyczkowe DeFi nadal borykają się z presją dotyczącą sposobu radzenia sobie z niedoborami przy likwidacji, bez osłabiania zaufania do systemów zarządzania lub przerzucania nagłych strat na posiadaczy tokenów.

Rynkowa alternatywa dla ratunków protokołu

W centrum propozycji Egorova znajduje się mechanizm, który przekształca zły dług w zbywalne roszczenie.

Zamiast zmuszać protokół lub jego społeczność do pokrycia pełnego niedoboru, dług byłby wyceniany i sprzedawany na rynku wtórnym.

W praktyce oznacza to, że inwestorzy mogliby nabyć pozycję w trudnej sytuacji za cenę z dyskontem, de facto przejmując ryzyko odzyskania w zamian za potencjalny zysk.

Struktura przypomina wypłatę podobną do opcji, gdzie nabywcy zyskują ekspozycję na przyszłe wyniki spłat, ale po obniżonej cenie wejścia odzwierciedlającej niepewność.

Kluczowa różnica w stosunku do tradycyjnych modeli ratunkowych polega na tym, że nie jest potrzebna zbiorowa interwencja skarbca.

W wcześniejszych incydentach DeFi, takich jak niedawny incydent KelpDAO, podobne straty często były rozwiązywane poprzez zatwierdzone przez governance zastrzyki środków lub mechanizmy społecznego rozłożenia strat, gdzie protokół absorbuje wpływ wśród swojej bazy użytkowników.

Podejście Egorova zamiast tego opiera się na dobrowolnym udziale. Jeśli rynek przypisze wartości temu długowi, choćby niewielkiej, proces odkrywania ceny wyznaczy wynik.

To unika stałych odpisów narzucanych decyzjami governance i zastępuje je ciągłą dynamiką handlu.

Kontrast z podejściem ratunkowym Aave

Propozycja zwróciła uwagę, ponieważ mocno kontrastuje z tym, jak Aave, jeden z największych zdecentralizowanych protokołów pożyczkowych, wcześniej radził sobie z porównywalnymi sytuacjami stresowymi.

W wcześniejszych przypadkach złych długów, governance Aave zatwierdziło wykorzystanie rezerw protokołu do pokrycia strat i stabilizacji pozycji użytkowników.

To podejście priorytetowo traktowało utrzymanie pewności płynności i zapewnienie, że deponenci zostaną wyrównani, nawet jeśli oznaczało to użycie wspólnych środków.

Model Egorova idzie w przeciwnym kierunku.

Zamiast wzajemnego rozkładania strat, izoluje je do oddzielnego instrumentu finansowego, który można wycenić, handlować nim i który może zostać wchłonięty przez kapitał zewnętrzny.

Niedobór LlamaLend w wysokości $700,000 jest stosunkowo niewielki w porównaniu z ryzykami systemowymi obserwowanymi na większych platformach pożyczkowych, ale stał się użytecznym przypadkiem testowym dla alternatywnych metod rozwiązywania problemów.

Skala ma znaczenie, ponieważ pozwala na eksperymenty bez zagrażania szerszym warunkom płynności.

Dlaczego propozycja Egorova przypomina wycenę opcji

Ramowanie jako „przypominające opcję” wynika z asymetrycznej struktury wypłaty proponowanego rozwiązania.

Nabywcy trudnego długu zapłaciliby z góry cenę z dyskontem, a ich zwrot zależałby od tego, ile z długu ostatecznie zostanie odzyskane.

Jeżeli odzyskanie będzie wyższe niż oczekiwano, nabywcy osiągną zysk z różnicy między ceną zakupu a wartością spłaty. Jeśli odzyskanie będzie niskie, poniosą stratę.

To odzwierciedla profil ryzyka opcji finansowych, w których wypłata zależy od niepewnych przyszłych wyników, a nie od ustalonych harmonogramów spłat.

Strukturyzując zły dług w ten sposób, system w praktyce przekształca problem księgowy w problem wyceny.

Zamiast decydować, czy straty powinny być absorbowane czy redystrybuowane, rynek w czasie rzeczywistym określa wartość tych strat.