Apabila kebebasan bersuara menjadi sasaran

Kebebasan bersuara tidak lagi terancam hanya oleh penapisan atau undang-undang. Pada zaman ini, ia diancam oleh peluru, perintah mahkamah dan notis penghapusan legap.

Pembunuhan Charlie Kirk, seorang aktivis berusia 31 tahun yang ditembak mati di podium universiti, adalah lebih daripada sekadar tajuk utama dalam kitaran keganasan politik Amerika.

Ia memberitahu kita bahawa apabila hujah disambut dengan pembunuhan dan apabila kerajaan menganggap maklumat sebagai barang seludup, ruang untuk perselisihan faham mengecil. Dan apabila perselisihan faham mati, begitu juga demokrasi.

Norma baharu pencerobohan politik

Tahun ini sahaja telah menyaksikan cubaan membunuh bekas ketua kerajaan di seluruh benua.

Eropah telah mencatatkan beribu-ribu insiden keganasan terhadap ahli politik dalam tempoh lima tahun yang lalu.

Di Perancis, keganasan terhadap pegawai yang dipilih melonjak 12 kali ganda pada 2023. Di Jerman, lebih daripada sepuluh ribu serangan terhadap ahli politik direkodkan, dengan kedua-dua pelaku dan mangsa sayap kanan.

Sementara itu, Amerika Syarikat kini telah menyaksikan irama serangan yang mengganggu.

Percubaan ke atas nyawa Donald Trump tahun lepas.

Pegawai tempatan di Minnesota terbunuh di rumah mereka sendiri pada bulan Jun.

Sekarang Charlie Kirk, ditembak di hadapan pelajar.

Lebih membimbangkan ialah hakikat bahawa orang muda Amerika, khususnya, jauh lebih bersedia daripada generasi yang lebih tua untuk mewajarkan pembunuhan lawan politik atau menyerbu bangunan.

Kajian telah menunjukkan bahawa kecaman awam yang kuat terhadap keganasan oleh pemimpin boleh memperlahankan trend ini. Namun refleks ramai ahli politik adalah menggunakan detik-detik ini untuk menjaringkan mata dan bukannya mempertahankan norma.

Mungkin ini menunjukkan keruntuhan keyakinan dalam politik itu sendiri. Tetapi apa yang pasti ialah apabila keganasan dianggap sebagai alat lain dalam perjuangan partisan, menjadi lebih mudah bagi bakal pembunuh seterusnya untuk mewajarkan menarik picu.

Mengapa keganasan meningkat

Punca pertama ialah polarisasi. Apabila pengundi percaya lawan mereka bukan saingan tetapi ancaman kewujudan, keganasan menjadi boleh difikirkan.

Kedua ialah kepimpinan parti yang melampau. Apabila pelakon politik bermain-main dengan retorik ganas atau mengedipkan mata pada militia, mereka memindahkan keganasan dari pinggiran ke arus perdana.

Yang ketiga ialah kekecewaan demokrasi. Apabila rakyat hilang kepercayaan terhadap pilihan raya, mahkamah atau institusi, mereka mencari perpecahan dan melupakan undi.

Penyelidikan berterus terang mengenai perkara ini. Sarjana yang bekerja dengan perisikan AS mendapati negara yang sangat terpolarisasi adalah antara yang paling tidak stabil. Di Eropah, parti sayap kanan seperti AfD dan Perhimpunan Kebangsaan bukan sahaja memberanikan penyokong ganas tetapi juga mengalami serangan yang tidak seimbang. Greece menawarkan contoh lain.

Keganasan merebak ke semua arah sebaik sahaja norma terhakis. Di Amerika Syarikat, pendedahan kepada retorik ganas telah terbukti menormalkan pencerobohan, menghakis kesihatan mental, dan mengeraskan sikap hukuman. Keganasan melahirkan keganasan.

"Kesan kambing hitam" menambah lapisan lain kerana rakyat kadangkala menentang pemimpin mereka sendiri apabila mereka merasakan pengkhianatan terhadap nilai teras atau kegagalan untuk memberikan keselamatan.

Dalam logik yang bengkok ini, membunuh seorang pemimpin dibingkai sebagai menyelamatkan kumpulan. Contoh sejarah Rabin di Israel dan JFK adalah contoh utama. Tetapi seseorang tidak perlu melihat sejauh itu. Protes di Nepal adalah contoh besar.

Bagaimana kawalan bersembunyi di sebalik undang-undang

Keganasan bukan satu-satunya cara ucapan disenyapkan. Pertimbangkan kes Reuters di mana klip Xi Jinping dan Vladimir Putin bercakap tentang pemindahan organ telah ditarik balik selepas penyiar China membatalkan pelesenan.

Secara rasmi, ini adalah perkara hak cipta. Walau bagaimanapun, pada hakikatnya, ia adalah peringatan tentang bagaimana instrumen undang-undang boleh digunakan semula sebagai senjata kawalan.

Hak cipta, privasi, keselamatan negara adalah kebimbangan yang sah. Tetapi apabila mereka digunakan secara selektif, mereka menjadi penutup untuk penapisan.

Ironinya, sudah tentu, ialah percubaan untuk menguburkannya hanya menguatkan perhatian. Negeri cuba memadamkan perbualan dan sebaliknya mencetuskan kesan Streisand.

Apa yang menjadikan ini berbahaya bukanlah kes individu tetapi preseden. Sama seperti keganasan memberi amaran kepada orang ramai daripada bercakap, penghapusan memberi amaran kepada saluran daripada menerbitkan. Apabila kerajaan boleh merangka semula maklumat sebagai seludup, dan apabila institusi mematuhi kerana takut kehilangan akses, kebebasan bersuara mati sama ada cara.

Kerapuhan perbahasan terbuka

Kebebasan bersuara tidak disokong oleh jaminan perkamen sahaja. Ia bergantung pada disiplin sivik yang dikongsi: kepercayaan bahawa kata-kata harus dijawab dengan kata-kata. Sebaik sahaja disiplin itu terhakis, perlembagaan dan mahkamah tidak boleh memegang garisan.

Itulah sebabnya keganasan politik dan penapisan adalah dua wajah masalah yang sama. Kedua-duanya menghantar mesej yang sama: bercakap atas risiko anda. Seseorang berbuat demikian kerana takut terhadap pistol. Yang lain kerana takut sekatan, penyingkiran atau pembuangan. Kedua-duanya mengurangkan pelbagai idea yang boleh dipertandingkan di khalayak ramai, dan kedua-duanya melemahkan daya tahan demokrasi.

Bahayanya bukan sahaja suara disenyapkan pada masa ini, tetapi berjuta-juta orang lain memilih untuk tidak pernah bercakap sama sekali. Masyarakat yang menapis diri tidak memerlukan dekri autoritarian; ia mengawal dirinya sendiri.

Mengapa kebebasan bersuara penting

Walaupun pendapatnya sering memecahbelahkan dan menghasut, Kirk membina kerjayanya dengan keyakinan bahawa walaupun pandangan yang paling kontroversi patut didengar. Dia berkembang maju dalam konfrontasi, menjemput pengkritik untuk mencabarnya secara bersemuka. Bagi penyokongnya, ini menjadikannya juara kebebasan bersuara. Tetapi bagi pengkritiknya, ia menjadikannya seorang provokator.

Tetapi di mana sahaja seseorang berdiri, prinsipnya jelas: perbahasan mesti dipenuhi dengan perbahasan. Pembunuhannya adalah percubaan untuk menyelesaikan hujah dengan menghapuskan penceramah.

Kebebasan bersuara adalah satu-satunya alternatif kepada kekerasan. Itulah yang menghalang perselisihan faham daripada menjadi peperangan.

Jika prinsip itu mati, demokrasi menjadi persembahan tanpa bahan. Apa yang bermula dengan notis penyingkiran atau percubaan pembunuhan berakhir dengan politik kesunyian, di mana hanya yang berkuasa dan ganas didengari.

Persoalannya sekarang ialah sama ada kita semua percaya bahawa ucapan itu patut dipertahankan. Jika ya, maka suara yang paling provokatif pun mesti dilindungi, bukan kerana mereka betul, tetapi kerana tanpa mereka, tidak ada demokrasi yang tersisa untuk dipertikaikan.