De grote Indiase banenparadox: een economie van $3,5 biljoen, waarbij 2,6 miljoen mensen strijden om 7.500 banen

Het economische landschap van India vormt een schril contrast. Aan de ene kant viert het land extravagante gebeurtenissen zoals het huwelijk van de zoon van miljardair Mukesh Ambani, Anant, met Radhika Merchant, die enorme rijkdom symboliseren.

Aan de andere kant worden miljoenen Indiërs geconfronteerd met een harde realiteit, waarbij ze moeite hebben om zelfs maar genoeg te verdienen om rond te komen. Ondanks dat ze de snelst groeiende grote economie ter wereld zijn, worstelen veel jonge Indiërs met een uitdagende arbeidsmarkt.

220 miljoen sollicitaties voor federale banen: een zoektocht naar veiligheid

Tussen 2014 en 2022 solliciteerden 220 miljoen mensen naar federale banen in India, maar slechts 722.000 werden geselecteerd.

Dit duizelingwekkende cijfer benadrukt, hoewel het ook herhaalde pogingen omvat, de enorme druk en concurrentie om werkgelegenheid bij de overheid.

Voor velen betekent een baan bij de overheid stabiliteit op een volatiele arbeidsmarkt.

Ritesh Verma, een inwoner van Bhubaneshwar, runt een theestalletje langs de weg om de eindjes aan elkaar te knopen, zelfs als zijn dromen over een stabiele baan vervagen.

Deze culturele en economische angst onderstreept de voorkeur voor overheidsposities, die als veiliger worden beschouwd in vergelijking met banen in de particuliere sector in een land met meer dan 1,4 miljard inwoners.

Werkgelegenheidsstatistieken: een somber beeld

Sinds 2014 is het Indiase bbp gestegen van 2 biljoen dollar naar bijna 3,5 biljoen dollar in het begrotingsjaar 2023-2024, met een verwacht groeipercentage van 7,2% dit jaar.

Deze economische bloei heeft zich echter niet vertaald in voldoende banencreatie.

Uit overheidsgegevens blijkt dat er sinds 2017 jaarlijks 20 miljoen nieuwe banen zijn gecreëerd, maar particuliere economen beweren dat een groot deel hiervan bestaat uit zelfstandig ondernemerschap en tijdelijk werk op de boerderij, in plaats van stabiele, formele werkgelegenheid.

Volgens Citigroup Inc. zal India de komende tien jaar moeite hebben om voldoende banen te creëren voor zijn groeiende beroepsbevolking, ook al groeit de economie in een snel tempo van 7%.

Dit wijst erop dat het meest bevolkte land ter wereld meer gecoördineerde stappen zal moeten ondernemen om de werkgelegenheid te stimuleren en de vaardigheden onder de bevolking te verbeteren.

Jaarlijks zijn er 12 miljoen banen nodig om aan de vraag van de arbeidsmarkt te voldoen

Citi schat dat India de komende tien jaar jaarlijks ongeveer twaalf miljoen banen zal moeten genereren om de toestroom van nieuwkomers op de arbeidsmarkt op te vangen.

Maar zelfs met een robuust groeipercentage van 7% zal India naar verwachting slechts 8 tot 9 miljoen banen per jaar creëren, zo stellen de economen Samiran Chakraborty en Baqar Zaidi van de bank in een recent rapport.

Het rapport benadrukt de ongelijkheid in de kwaliteit van banen als een andere belangrijke uitdaging. Ondanks dat de landbouw ongeveer 46% van de beroepsbevolking in dienst heeft, draagt de sector minder dan 20% bij aan het bruto binnenlands product (bbp).

De productiesector, die cruciaal is voor economische diversificatie en hogere loonwerkgelegenheid, was in 2023 goed voor slechts 11,4% van de totale banen. Dit weerspiegelt een daling ten opzichte van het niveau van 2018 en geeft aan dat de sector zich sinds de pandemie nog niet volledig heeft hersteld.

Reactie van de regering en officiële gegevens

Het ministerie van Arbeid heeft de bevindingen van Citi weerlegd en benadrukt dat het rapport voorbijgaat aan uitgebreide en positieve werkgelegenheidsgegevens uit officiële bronnen zoals de Periodic Labour Force Survey (PLFS) en de KLEMS-gegevens van de Reserve Bank of India.

Het ministerie beweerde dat het rapport "geen rekening houdt met de uitgebreide en positieve werkgelegenheidsgegevens die beschikbaar zijn uit officiële bronnen."

De onvrede over de werkgelegenheid was een belangrijke factor in het feit dat de partij van premier Narendra Modi er niet in slaagde op eigen kracht een meerderheid te behalen bij de algemene verkiezingen van april-mei, waarbij zij afhankelijk was van bondgenoten om weer aan de macht te komen.

Verwacht wordt dat de komende begroting zich zal richten op het scheppen van banen, mogelijk via fiscale stimuleringsmaatregelen voor nieuwe productiefaciliteiten en het stimuleren van lokale inkoop in verschillende sectoren.

Het zal echter enige tijd duren voordat deze maatregelen worden omgezet in tastbare werkgelegenheidskansen.

Aspiraties voor overheidsbanen: voordelen en corruptie

De aantrekkingskracht van overheidsbanen ligt in de levenslange zekerheid, gezondheidsvoordelen, pensioenen en huisvesting die ze bieden, die vaak ontbreken in particuliere werkgelegenheid.

Bovendien draagt het vooruitzicht op ‘geld onder de tafel’ bij overheidsbanen, hoewel dit zelden openlijk wordt toegegeven, bij aan de aantrekkingskracht ervan.

De hevige concurrentie om banen bij de overheid komt duidelijk tot uiting in het aantal sollicitanten op beperkte posities. Eerder dit jaar solliciteerden bijna 5 miljoen studenten naar 60.000 vacatures bij de politie van Uttar Pradesh.

Op dezelfde manier trok een examen voor politieagentenposities bij de veiligheidsdiensten van de centrale overheid 4,7 miljoen sollicitanten voor slechts 26.000 posten.

Uit een afzonderlijk onderzoek voor kantoorjongens en chauffeurs bij overheidsdiensten kwamen bijna 2,6 miljoen sollicitanten naar ongeveer 7.500 banen.

Ondanks de grote vraag blijven bijna 6 miljoen banen bij de overheid onvervuld in verschillende sectoren, waaronder de strijdkrachten, scholen, gezondheidszorg en het leger, zoals geschat door het Indian National Congress, de belangrijkste oppositiepartij.

De bredere implicaties

Het verschil tussen economische groei en banencreatie wijst op een aanzienlijke uitdaging voor India. De bloeiende economie van het land heeft de strijd voor stabiele werkgelegenheid onder de jongeren niet verlicht.

Deze ontkoppeling wijst op structurele problemen op de arbeidsmarkt, waar de economische expansie zich niet heeft vertaald in voldoende formele werkgelegenheidskansen.

Om deze uitdaging aan te pakken zijn alomvattende beleidsmaatregelen nodig die verder gaan dan het onmiddellijk scheppen van banen. Het verbeteren van de kwaliteit en stabiliteit van banen in de particuliere sector, het bevorderen van een cultuur van meritocratie en het aanpakken van de onderliggende economische zorgen zijn cruciale stappen.

De focus van de overheid op het scheppen van banen door middel van stimuleringsmaatregelen en inkoopbeleid is een positieve stap, maar het zal enige tijd duren voordat de impact ervan in de praktijk voelbaar wordt.