De Pakistaanse suikerindustrie wordt geconfronteerd met uitdagingen als gevolg van overschotten en exportbeperkingen

De Pakistaanse suikerindustrie, na de textielsector de grootste op landbouw gebaseerde industrie, wordt geconfronteerd met een complex web van regelgevende en economische uitdagingen.

De industrie levert een aanzienlijke bijdrage aan de nationale economie en is verantwoordelijk voor 3,7% van de toegevoegde waarde in de landbouw en voor 0,8% van het bbp.

Het biedt werkgelegenheid aan miljoenen en genereert directe en indirecte bedrijfsactiviteiten ter waarde van Rs. 800 tot 1000 miljard.

Ondanks zijn cruciale rol wordt de sector echter geconfronteerd met strenge regelgeving die de groei en duurzaamheid ervan belemmeren.

Verouderde suikerwetten belemmeren de marktwerking

De suikerindustrie in Pakistan opereert onder archaïsche wetten die zijn ontworpen voor een tijdperk waarin de regering de levering van suikerriet aan fabrieken verzekerde en alle geproduceerde suiker opkocht voor rantsoendepots. Deze wetten zijn nu achterhaald in de context van een vrije markteconomie.

De Mededingingscommissie van Pakistan heeft aanbevolen de suikersector te dereguleren, zodat de marktkrachten de prijzen kunnen dicteren. De sector blijft echter streng gereguleerd, waarbij de overheid onder meer minimumaankoopprijzen voor suikerriet en prijzen af fabriek voor suiker vaststelt.

Dit regelgevingsklimaat zorgt voor een aanzienlijke discrepantie tussen inkoopkosten en kasstromen.

Financiële beperkingen en hoge opslagtarieven zetten de sector onder druk

De financiële activiteiten van de suikerindustrie zijn bijzonder uitdagend vanwege de korte inkoopperiode voor suikerriet, die slechts drie tot vier maanden duurt, terwijl de verkoop en inkomsten over het jaar verspreid zijn.

Dit resulteert in een ernstige mismatch in de cashflow, aangezien 80% van de productiekosten in deze korte periode geconcentreerd is. Als gevolg daarvan zijn de suikerfabrieken sterk afhankelijk van werkkapitaalleningen van banken tegen hoge opslagpercentages van 25% of meer, waarbij de in pand gegeven suikervoorraden als onderpand worden gebruikt.

De verkoopopbrengsten worden vervolgens gebruikt om telers, overheidsbijdragen, belastingen, banken en andere operationele kosten te betalen.

Beleidsfouten en vertraagde exportbeslissingen verergeren de crisis

De suikerindustrie verkeert al jaren in een crisis, deels als gevolg van gebrekkig beleid op zowel federaal als provinciaal niveau.

De minimale vaste prijs voor suikerriet, vastgesteld door provinciale overheden, sluit vaak niet aan bij de marktkrachten die de maximale aankoopprijs dicteren.

Bovendien beperkt de federale overheid de prijs af fabriek van suiker, vaak onder de productiekosten, zonder een minimumprijs vast te stellen. Dit dubbele prijsmechanisme dwingt suikerfabrieken om met verlies te verkopen, waardoor hun financiën verder onder druk komen te staan.

De regulering door de overheid van de suikerexport maakt de zaken nog ingewikkelder. Exportbeslissingen worden vaak uitgesteld, wat resulteert in gemiste kansen op deviezeninkomsten.

De recente vertraging bij de goedkeuring van het exporteerbare overschot uit de crisisseizoenen 2021-2022 en 2023-24 heeft tot aanzienlijke verliezen aan deviezen geleid, die op miljoenen dollars worden geschat.

De discrepantie tussen de lokale en internationale suikerprijzen creëert lucratieve kansen voor smokkelaars, waardoor de markt verder wordt gedestabiliseerd.

Hoge belastingen en dwangmaatregelen schrikken investeringen af

De suikerindustrie is onderworpen aan een omzetbelasting van 18%, een van de hoogste ter wereld, wat de financiële lasten vergroot.

Bovendien nemen overheidsinstanties vaak dwangmaatregelen zonder de problemen grondig te onderzoeken of de boosaardigheid van suikerfabrieken te verifiëren.

Dergelijke acties ontmoedigen toekomstige investeringen in de sector. Ondanks garanties van de regering over de deregulering van de suikersector moet er nog een haalbaar mechanisme worden geïmplementeerd.

Vergelijking met gedereguleerde sectoren benadrukt de potentiële voordelen

De uitdagingen waarmee de suikerindustrie wordt geconfronteerd staan in schril contrast met het succes van gedereguleerde landbouwsectoren zoals rijst en katoen. Deze sectoren opereren volgens de principes van de vrije markt, zonder beperkingen op import en export.

Rijst- en katoentelers ontvangen internationale prijzen, waardoor investeringen in onderzoek en ontwikkeling worden aangemoedigd, wat tot betere opbrengsten leidt. Ter vergelijking: de Pakistaanse suikerrietonderzoeksinstellingen zijn onvoldoende uitgerust en lopen achter op de mondiale vooruitgang op het gebied van de gewasopbrengst en het herstel van sucrose.

Potentieel voor export en economische bijdrage

Ondanks de uitdagingen heeft de suikerindustrie een aanzienlijk exportpotentieel. Pakistan kan zonder extra investeringen een jaarlijkse suikerproductie van 12 miljoen ton (MMT) realiseren, waardoor een exporteerbaar overschot van 6 MMT per jaar ontstaat.

Een consistente suikerexport zou 4,5 miljard dollar aan deviezen kunnen genereren, met nog eens 1 miljard dollar uit de export van ethanol. De industrie draagt ook bij aan de energieproductie met behulp van bagasse, een bijproduct van suikerriet, en ondersteunt daarmee verwante industrieën zoals staal.