De extreem rijke bevolking van China is de afgelopen tien jaar met 108% gegroeid

Het aantal honderdmiljonairs in China (personen met een belegbaar vermogen van 100 miljoen dollar of meer) is de afgelopen tien jaar met een verbazingwekkende 108% gegroeid. Daarmee overtreft het de wereldwijde en Amerikaanse groeicijfers.

Volgens een nieuw rapport van New World Wealth en Henley & Partners onderstreept deze opmerkelijke toename de bloeiende Chinese technologie- en industriële sectoren als belangrijkste drijvende krachten achter de toename van het aantal superrijke individuen.

In 2024 telde China 2.350 honderdmiljonairs, een aanzienlijke stijging ten opzichte van voorgaande jaren.

Recente economische uitdagingen, waaronder een worstelende huizenmarkt, stijgende werkloosheid en zwakke consumentenbestedingen, hebben deze groei echter getemperd.

Sinds 2020 is het aantal ultrarijken in China met slechts 10% toegenomen. Dit wijst op een periode van tragere groei na jaren van snelle vermogensopbouw.

Hangzhou en Shenzhen klaar voor 150% groei in 2040

Ondanks de huidige economische tegenwind wordt voorspeld dat steden als Hangzhou en Shenzhen hun honderdmiljonairspopulatie tegen 2040 met ruim 150% zullen zien toenemen.

Beide steden boekten een robuuste economische groei. Het BBP van Hangzhou groeide met 6,9% en dat van Shenzhen met 5,9% op jaarbasis in de eerste helft van 2024. Daarmee overtreft het de nationale groeivoet van 5% van China.

Deze economische vitaliteit zal naar verwachting aanzienlijke investeringen in technologie en industrie blijven aantrekken, wat de groei van de ultrarijke bevolking zal stimuleren.

VS en China leiden wereldwijde vermogensuitbreiding

Het rapport voorspelt dat de VS en China de wereldwijde groei van het aantal honderdmiljonairs zullen blijven aanvoeren.

Naar verwachting zal de honderdmiljonairspopulatie in China tegen 2040 met 80% tot 100% groeien.

Ondertussen wordt verwacht dat de VS, met welvaartscentra als New York, Los Angeles en San Francisco, haar ultrarijke bevolking met meer dan 50% zal laten groeien.

Beide landen zullen naar verwachting beter presteren dan het wereldwijde gemiddelde van 75%. Dit toont hun veerkracht en potentieel voor welvaartscreatie, ondanks onzekerheden zoals de aanstaande Amerikaanse presidentsverkiezingen.

In Azië en het Midden-Oosten ontstaan nieuwe welvaartscentra. Naar verwachting zal het aantal honderdmiljonairs in steden als Taipei, Dubai, Abu Dhabi en Bengaluru tegen 2040 met 150% of meer toenemen.

Deze groei wordt aangestuurd door regionale economische ontwikkeling, investeringen in technologie en een gunstig ondernemingsklimaat dat wereldwijd kapitaal aantrekt.

Deze steden worden belangrijke centra voor het creëren van welvaart en zorgen voor een diversificatie van het wereldwijde landschap van de ultrarijken.

Langzamere groei in gevestigde welvaartscentra

Daarentegen wordt verwacht dat gevestigde welvaartscentra zoals Zürich, Chicago, Moskou en Madrid een lagere groei zullen doormaken, met een stijging van minder dan 50% in 2040.

Deze steden hebben te maken met volwassener en verzadigde markten.

In Europa vertonen grotere economieën zoals Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk een bescheiden groei, maar kleinere markten zoals Monaco, Malta, Montenegro en Polen hebben een opmerkelijke groei in hun honderdmiljonairsbevolking doorgemaakt, met een groei van 75% of meer in de afgelopen tien jaar.

Het Amerikaanse politieke landschap kan een grote invloed hebben op toekomstige trends in de migratie van vermogen.

Rijke Amerikanen onderzoeken steeds vaker alternatieve verblijfs- en burgerschapsmogelijkheden als reactie op mogelijke veranderingen in het fiscale, economische en sociale beleid.

De uitslag van de komende presidentsverkiezingen kan gevolgen hebben voor zowel de binnenlandse als internationale migratietrends onder de ultrarijken, en de welvaartsdynamiek binnen de VS en daarbuiten veranderen.

Over het geheel genomen benadrukken de explosieve groei van het aantal honderdmiljonairs in China en de opkomende welvaartscentra in Azië en het Midden-Oosten verschuivingen in de wereldwijde welvaartspatronen.

Omdat de groei in gevestigde centra afneemt, kijken de ultrarijken steeds vaker naar nieuwe regio's voor investeringen en kansen.