Elon Musk onderzoekt mogelijkheden om Starmer voor de volgende Britse verkiezingen te vervangen, meldt FT

De miljardair en techmagnaat Elon Musk heeft volgens een bericht van The Financial Times privégesprekken gevoerd met bondgenoten over hoe de Britse premier Sir Keir Starmer voor de volgende algemene verkiezingen van de macht kan worden afgezet.

Musk, de rijkste man ter wereld en een belangrijke vertrouweling van de Amerikaanse president-elect Donald Trump, onderzoekt hoe hij en zijn rechtse bondgenoten de Britse Labour-regering kunnen destabiliseren, bovenop de agressieve berichten die hij op zijn socialemediaplatform X heeft geplaatst, aldus mensen die op de hoogte zijn van de kwestie, aldus FT.

“Volgens hem wordt de westerse beschaving zelf bedreigd”, voegde een van de mensen toe.

Sommige medewerkers meldden dat Musk informatie zocht over de mogelijkheid om steun te werven voor alternatieve Britse politieke bewegingen, met name de rechtse populistische partij Reform UK, om zo een verandering in het Britse leiderschap teweeg te brengen.

Musk kijkt naar Reform UK, maar wil Nigel Farage vervangen

De miljardair heeft zijn aandacht verlegd naar de Reform UK-partij, een rechtse populistische groep die een toename in populariteit ervaart.

Uit opiniepeilingen blijkt dat 22% van de bevolking de partij steunt, tegenover 14% in juli. Daarmee staat de partij vlak achter de Labour Party (28%) en de Conservatieven (24%).

Maar afgelopen weekend distantieerde Musk zich verrassend genoeg van de leider van Reform UK, Nigel Farage, en verklaarde dat Farage "niet over de kwaliteiten beschikt" om de partij effectief te leiden.

In plaats daarvan zou Musk naar verluidt op zoek zijn naar mogelijke vervangers, waaronder MP Rupert Lowe, en zou hij zich hebben laten informeren over mechanismen om Farage te vervangen, aldus ingewijden.

Farage bagatelliseerde de gevolgen, maar benadrukte zijn intentie om de banden met Musk te behouden. Hiermee gaf hij aan dat hij ondanks de kritiek van Musk zijn rol in de Britse politiek zal blijven vervullen.

Kritiek van Musk op Starmer's prestaties neemt toe

Musk heeft de laatste weken zijn kritiek op Starmer opgeschroefd, met name wat betreft de aanpak van grooming-schandalen in Britse steden.

Musk beschuldigde Starmer, een voormalig directeur van het Openbaar Ministerie, ervan dat hij “medeplichtig” was aan systemische tekortkomingen in verband met seksueel misbruik van kinderen.

Ook minister Jess Phillips van Veiligheid werd aangevallen. Musk noemde haar een “apoloog van verkrachting en genocide.”

Starmer ontkende de beschuldigingen van Musk en beschuldigde degenen die desinformatie verspreidden ervan dat zij hun eigen agenda's belangrijker vonden dan de slachtoffers.

Phillips zei op haar beurt dat de aanvallen van Musk haar leven in gevaar hebben gebracht, en voegde zo een persoonlijk tintje toe aan de oplaaiende controverse.

Matt Goodwin, een rechtse politieke commentator, zei dat Musk - en andere Amerikanen - de afgelopen week "gefascineerd" waren geraakt door het groominggangscandaal in het Verenigd Koninkrijk, deels omdat "het zo verschrikkelijk is".

Maar hij zei ook dat hij ervan overtuigd was dat het kwam doordat Musk "een instinctief wantrouwen heeft tegen de Labour-regering en Keir Starmer".

Labour reageert: Starmer blijft standvastig

Ondanks de toenemende kritiek op Musk blijft Labour-leider Keir Starmer standvastig.

Maandag zei hij dat degenen die “leugens en desinformatie verspreiden”, niet geïnteresseerd zijn in de slachtoffers, maar in “zichzelf”.

Phillips beschuldigde Musk ervan haar leven in gevaar te brengen.

Musk's intrede in de Britse politiek roept vragen op over de invloed van wereldwijde miljardairs op binnenlandse politieke systemen.

Nu Reform UK zich als een sterkere partij ontwikkelt en Musk steeds harder kritiek op Labour uit, zou de weg naar de volgende algemene verkiezingen gevormd kunnen worden door een ongebruikelijke mix van transatlantische macht en populistische retoriek.

De reactie van de Labour-regering op deze uitdagingen zal cruciaal zijn voor het bepalen van haar politieke veerkracht en haar vermogen om externe destabilisatiepogingen tegen te gaan.