Venezuela op het randje: waarom 10 januari cruciaal is voor de toekomst van het land

10 januari is een cruciale dag in Venezuela, omdat dan een nieuwe termijn van de president begint.

Het probleem is echter het omstreden feit dat de verkiezingen van 28 juli aan het licht hebben gebracht dat president Nicolás Maduro zichzelf tot winnaar heeft uitgeroepen zonder enig bewijs.

Integendeel, de oppositiekandidaat Edmundo González riep zichzelf uit tot winnaar en bewees dit met behulp van stembiljetten van getuigen op de stembureaus. Hiermee kreeg hij de steun en erkenning van de internationale gemeenschap, zoals de Europese Unie, Argentinië, Chili en het grootste deel van Latijns-Amerika.

We zullen verschillende scenario's voor Venezuela in 2025 onderzoeken, afhankelijk van de ontwikkeling van het politieke landschap.

Wat zijn de economische scenario's voor Venezuela in 2025?

De Venezolaanse econoom Aldo Contreras gaf een diepgaand inzicht in de economische vooruitzichten van Venezuela en evalueerde twee mogelijke scenario's voor 2025.

Tegen Invezz zei hij dat het land "zeer beperkte groei" zal zien als Nicolás Maduro aan de macht blijft, met een economische groei van ongeveer 4% tot 5%.

Hoewel deze nominale stijging het bruto binnenlands product (bbp) van ongeveer $ 106 miljard naar $ 110 miljard zou kunnen verhogen, is het van cruciaal belang om de verbazingwekkende waarheid te begrijpen dat de economie van Venezuela met ongeveer 75% is ingestort ten opzichte van het vorige hoogtepunt van $ 500 miljard.

In deze moeilijke omgeving verwacht Contreras dat de inflatie tijdens Maduro's presidentschap zal oplopen tot 60%, wat de economische situatie in Venezuela verder zal verslechteren.

Hij waarschuwt dat "met de komst van Donald Trump als president op 20 januari de kans op strengere economische sancties aanzienlijk kan toenemen, wat een grote impact kan hebben op de olieproductie". Die kan dan drastisch dalen, wat leidt tot een acute tekorten aan benzine en lagere inkomsten voor de staat.

Deze situatie dreigt een eventueel herstel te verhinderen, wat resulteert in lagere inkomsten uit vreemde valuta en een dalende wisselkoers. Dit kan de crisis van de levensduurte voor veel Venezolanen verergeren.

Contreras benadrukt het humanitaire belang van deze economische kwesties en stelt dat ongeveer "53% van de bevolking in extreme armoede leeft", wat wordt gedefinieerd als het leven van minder dan $ 1,25 per dag.

Ondanks een aanzienlijke stijging van de belastinginkomsten – van $ 6 miljard in 2023 tot $ 12 miljard in 2024 – heeft dit niet geleid tot betere levensomstandigheden of salarisverhogingen.

Contreras is van mening dat er dringend verbeteringen nodig zijn, aangezien veel inwoners slechts een alarmerend laag gemiddeld inkomen van $ 3 per maand hebben.

Hij voegt eraan toe dat de vooruitzichten voor Venezuela in 2025 somber zijn zonder "stevige instellingen en een gunstige internationale economische context". Hij benadrukt het cruciale belang van stabiliteit en goed bestuur om een echte economische heropleving en maatschappelijk welzijn te creëren.

Mogelijke verlies van olie-inkomsten voor Venezuela als Maduro aanblijft

Contreras stelt ook dat de mogelijkheid dat Nicolás Maduro nog steeds aan de macht blijft, ervoor zal zorgen dat Venezuela jaarlijks minstens $ 12 miljard aan inkomsten uit olie misloopt.

Dit is vooral te verwachten vanwege de verwachte terugtrekking van grote oliemaatschappijen als Chevron, Repsol en Eni, die een cruciale rol hebben gespeeld in de Venezolaanse olie-industrie.

De dreiging van hogere boetes kan leiden tot het vertrek van de bedrijven, wat op zijn beurt de economische situatie zou verslechteren.

Als deze bedrijven zouden vertrekken, zou de olieproductie in Venezuela kunnen dalen van 1 miljoen vaten per dag naar een minimum van 500.000 vaten per dag.

Deze opmerkelijke daling van de productie zou niet alleen de oliewinning belemmeren, maar ook ernstige problemen veroorzaken voor de inkomsten van de overheid.

De onhoudbare daling van de olieprijzen met 12 miljard dollar zou een zware klap zijn voor de financiële situatie van de staat en zou nog grotere problemen veroorzaken in een economie die al onder enorme druk staat.

Wie zal nog zaken willen doen met Venezuela als Maduro aanblijft?

Contreras legde ook uit wat de potentiële zakelijke mogelijkheden zijn met Venezuela als Maduro aan de macht blijft. Hij specificeerde dat buurlanden als Colombia de president Gustavo Petro volgen, die een smalle weg bewandelt om diplomatieke relaties te behouden en sluitingen van grenzen te voorkomen of te verbergen.

Ook Brazilië en Mexico volgen het voorbeeld van voorzichtigheid en hanteren een zorgvuldig evenwichtige aanpak in de betrekkingen met Venezuela.

Hij gelooft dat landen als Rusland, Iran, Turkije en India ook zaken kunnen doen met Venezuela, naast China, dat de eerste schakel is in de keten van de import van het land.

Contreras benadrukt echter de uitdagingen waar Venezuela mee kampt op het gebied van de economie, met name het gebrek aan financiering uit het buitenland, de overheidsleningen en de problemen bij het uitgeven van nieuwe obligaties.

Deze problemen belemmeren de inspanningen van Venezuela om een open economie te worden en maken het land dus onmogelijk om effectief samen te werken met mogelijke internationale partners.

De aanwezigheid van economische problemen roept niet alleen vragen op, maar beperkt ook de mogelijkheden voor realistische zakelijke samenwerkingen in de huidige situatie.

Mogelijke gevolgen van de machtsovername door oppositieleider Edmundo González

Als Edmundo González de leiding zou nemen in Venezuela, zou het land een buitengewone stijging van 50% of meer van het bruto binnenlands product (bbp) kunnen verwachten.

Volgens econoom Aldo Contreras zal deze groei vooral worden aangestuurd door de samenwerking van internationale financiële organisaties, met name het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank.

Hij benadrukte dat de herinrichting van nationale activa die verloren werden geacht, ongeveer $ 700 miljard, van het grootste belang is voor de heropleving van de economie.

De toestroom van buitenlandse investeringen, gepaard met een laag landrisico, kan de economie echt op een stevig fundament zetten en zo leiden tot een omgeving waarin een aanzienlijke groei van het bbp mogelijk is.

Bovendien kan de regering van Gonzalez worden gekenmerkt door een strenger beleid om de inflatie te bestrijden, wat op zijn beurt kan leiden tot een dubbele-valuta-economie.

Aldo Contreras denkt dat de terugkeer van een sterke banksector en de verbetering van de kredietfaciliteiten een mijlpaal zouden zijn voor de economische stabiliteit.

Naarmate de economie groeit, kan de uitbreiding van het aantal vakkundige arbeidskrachten het gat dichten door werknemers uit andere landen te sturen om mee te werken aan de bouw van de nationale infrastructuur, waaronder het aanleggen van wegen, luchthavens, zeehavens en onderwijsinstellingen.

Contreras merkte op dat het gematigde inflatiepercentage de financiering zal garanderen die nodig is voor het herstel van de economie.

De dreigende isolatie van Venezuela

In een gesprek met Invezz voorspelde politicoloog Pablo Quintero dat de internationale gemeenschap de regering Maduro geleidelijk en op een tot nu toe ongekende manier zal erkennen na de gebeurtenissen die op 10 januari worden verwacht.

Hij brengt dit ter sprake om een parallel te trekken met de situatie in 2019 en benadrukt dat landen hun diplomatieke relaties met Venezuela meer zullen afstemmen op de belangen van elk land.

Quintero benadrukt duidelijk dat een dergelijke transformatie een grote impact zal hebben op de handelsrelaties, met name op de handel tussen Colombia en Venezuela.

Hij noemt de al voorspelde gevolgen van de sluiting van de grens bij Cúcuta, een belangrijke grensovergang voor de grensoverschrijdende handel, en beweert dat de goederenstroom waarschijnlijk ook zal worden stilgelegd.

Bij het bespreken van het bredere aspect van deze internationale positie stelt Quintero dat een dergelijke golf van niet-erkenning intensieve diplomatieke druk kan creëren en zelfs kan leiden tot economische isolatie van Venezuela, waardoor de mogelijkheden voor buitenlandse investeringen en bankactiviteiten worden beperkt.

Hij spreekt over het soort sancties dat wordt opgelegd en zegt: "De zogenaamde overdreven naleving zal onthullen dat de uitvoering zal zijn zoals die in het verleden, in 2017 en 2019, heeft plaatsgevonden."

Quintero stelt dat het onvermogen van de overheid om de maatregelen te tonen die isolatie zouden kunnen voorkomen, kan leiden tot een zelf opgelegde marginalisering.

Wat betreft de binnenlandse situatie maakt Quintero een zorgwekkende opmerking over de sociale gevolgen van deze internationale isolatie.

Hij voorspelt dat de internationale relaties in de ogen van de bevolking zullen verslechteren, omdat mensen zich afvragen in wie ze bij de volgende verkiezingen moeten geloven. Dit zal leiden tot meer sociaal nihilisme.

De onvrede is mogelijk de reden voor de massale emigratie, met name naar Brazilië en de buurlanden van Colombia, die belangrijke doelen zijn voor vluchtende burgers uit Venezuela.

Hij benadrukt dat de humanitaire crisis een ernstige wending zou kunnen nemen, met een aantal slachtoffers van 2 tot 5 miljoen mensen, als gevolg van de langdurige politieke en economische onrust in het land.

Wat staat de Venezolaanse oppositie te wachten?

Pablo Quintero, een politieke analist, is van mening dat de kansen van de Venezolaanse oppositie om steun te krijgen van de internationale gemeenschap, aanzienlijk zijn afgenomen.

Sinds 2017 is de internationale situatie rond Venezuela een proces van heen en weer schommelen, een soort jojo-effect, en werd het vooral beïnvloed door de standpunten van Juan Guaidó, die de focus op dit onderwerp op de hele wereld vervaagde en vertroebelde.

Toen probeerden de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), de Verenigde Naties en de Amerikaanse overheid Maduro te overrulen en Juan Guaidó te steunen, maar in feite behaalden de genoemde organisaties in 2019 geen goede resultaten.

Nu de historische context is genoemd, betoogt Quintero dat de internationale gemeenschap in de toekomst voorzichtiger zal zijn. Dit komt doordat er verschillende dringende conflicten en economische en geopolitieke crises zullen zijn die de aandacht van de wereld trekken. Venezuela zal dan niet het enige punt van zorg zijn.

Quintero wijst er op dat er momenteel een verschuiving in het Amerikaanse beleid nodig is. Hij noemt met name de spanning in het Midden-Oosten en de schommelingen in de olieprijzen als redenen waarom de VS zich nu niet op Venezuela richten.

De rol van de VS in de Venezolaanse aangelegenheden zal vergelijkbaar zijn met de eerdere wereldwijde gebeurtenissen die de belangrijkste wereldwijde kwesties waren. Daarom kan geen enkele Venezolaanse oppositiepartij rekenen op een dergelijke garantie om vooruitgang te boeken op onconventionele, onafhankelijke en politieke terreinen.

Hij benadrukte echter dat de interne dynamiek van de politieke veranderingen in Venezuela voornamelijk wordt bepaald door endogene oorzaken.

Hierbij gaat het om de bereidheid van hoge functionarissen om de overblijfselen van het verleden te vernieuwen en om de militaire steun voor de voorstellen. Quintero stelt dat dit in de nabije toekomst niet zal gebeuren.

Quintero vindt daarom dat de oppositie een duidelijke en meer gefocust strategie moet ontwikkelen, zich moet versterken en de interne problemen moet aanpakken.

Gezien de beperkingen die de wereldwijde afleidingen door de afleiding van aandacht en de ingewikkelde lokale politieke situatie met zich meebrengen, concludeerde de analist dat elke mogelijkheid voor een echte verandering in Venezuela in handen ligt van de Venezolanen en de mogelijkheid van de oppositie om militaire steun te krijgen.