Waarom de Indiase staalindustrie onder druk staat door de CO2-regelgeving van de EU

In 2025 staat de Indiase staalsector, wereldwijd de tweede grootste, voor een aanzienlijke uitdaging doordat de Europese Unie haar milieuregelgeving aanscherpt en de nadruk legt op CO2-neutraliteit.

De positie van India op de wereldwijde staalmarkt kan in gevaar komen als het zich niet snel aanpast aan de strengere koolstofregels in Europa, aldus Rystad Energy.

Europa is een cruciale markt voor Indiaas staal, goed voor 25% van de export, en niet-naleving kan leiden tot aanzienlijke financiële sancties.

Hogere CO2-kosten

De staalproductie in India en Rusland zou wereldwijd tot de hoogste CO2-kosten kunnen leiden, met mogelijk heffingen tot wel $397 per ton in 2034.

Deze prognose is gebaseerd op onderzoek van Rystad Energy, waarbij wordt aangenomen dat de CO2-prijzen stabiel blijven.

"De komende jaren kan het terugdringen van de CO2-uitstoot verder gaan dan alleen het voldoen aan regelgeving en een concurrentievoordeel worden naarmate het sentiment van de kopers zich blijft ontwikkelen," zei Alistair Ramsay, Vice President, Supply Chain, Rystad Energy, in een e-mailcommentaar.

Het CO2-grensaanpassingsmechanisme (CBAM) van de EU, dat volgend jaar van start gaat en tegen 2034 volledig zal zijn geïmplementeerd, is een belangrijke beleidsverandering.

Er wordt een CO2-heffing op importen, waaronder staal, geheven op basis van hun ingebedde CO2-uitstoot.

India's CO2-uitstoot hoogste ooit

Volgens het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (JRC) van de EU genereert de staalproductie in India meer CO2-uitstoot dan de meeste van zijn wereldwijde concurrenten.

“Als gevolg hiervan zou dit beleid tegen 2030 een potentiële toeslag van maximaal $80 per ton kunnen opleggen, tenzij er in India schonere technologieën worden toegepast,” aldus Rystad Energy.

De stijgende kosten brengen het concurrentievermogen van het land op de Europese markt in gevaar, omdat het staal minder aantrekkelijk wordt in vergelijking met opties met lagere emissies, aldus het in Noorwegen gevestigde energie-informatiebedrijf.

Deze situatie kan ertoe leiden dat Zuid-Korea en Turkije India vervangen in de top drie van staalproducenten, voegde het bedrijf eraan toe.

“In India, waar de staalproductie nog steeds sterk afhankelijk is van kolen, zal de overgang naar koolstofarme alternatieven zoals ijzerproductie op basis van aardgas of groene waterstof aanzienlijke investeringen en innovatie vereisen,” voegde Ramsay eraan toe.

“Met een beperkte overgangstijd moet India echter de uitdaging van de CO2-kosten aanpakken, aangezien vroege gebruikers van groenere productiemethoden een sterker concurrentievoordeel op de wereldmarkten kunnen behalen,” merkte hij op.

Strategiewisseling

De Indiase overheid en grote staalbedrijven passen hun strategieën aan in reactie op veranderende beleidslijnen en het veranderende landschap.

In december 2024 lanceerde de Indiase regering een classificatiesysteem voor groen staal binnen het Production Linked Incentive (PLI)-programma.

Staal wordt als 'groen' geclassificeerd als het minder dan 2,2 ton CO2 per ton afgewerkt staal produceert, terwijl staal met emissies onder de 1,6 ton per ton een vijfsterrenbeoordeling krijgt.

De Indiase staalindustrie wordt aangemoedigd om de uitstoot te verminderen en groenere technologieën toe te passen via een nieuw initiatief dat staalproducenten stimuleringsmaatregelen biedt.

Daarnaast worden er gesprekken gevoerd over het verplichten van het gebruik van groen staal in projecten van de publieke sector, wat de binnenlandse vraag naar staal zou kunnen veranderen.

De vijf grootste Indiase staalproducenten (Tata Steel, JSW Steel, Jindal Steel & Power, Steel Authority of India en AM/NS India) implementeren hernieuwbare energie, procesoptimalisatie en principes van de circulaire economie om tegen 2045 netto nul CO2-uitstoot te bereiken.

Plannen

Tata Steel zet stappen richting koolstofarme staalproductie door tegen maart een elektrische boogoven (EAF) met een capaciteit van 0,75 miljoen ton per jaar in Ludhiana in bedrijf te nemen.

Daarnaast investeert het bedrijf in een koolstofafvanginstallatie in Jamshedpur en verzekert het zich van 379 MW aan eigen hernieuwbare energie.

JSW Steel, dat streeft naar netto nul-emissies tegen 2050, heeft $500 miljoen opgehaald via duurzaamheidsgerelateerde obligaties en investeert $1 miljard in decarbonisatie-inspanningen, waaronder de uitbreiding van de productie met behulp van koolstofarme technologieën en de integratie van biomassa en waterstof in het staalproductieproces.

Bovendien wordt verwacht dat deze binnenlandse giganten tegen 2035 een totale productie van 189 miljoen ton per jaar zullen bereiken dankzij grote capaciteitsuitbreidingen.

“Hoewel deze groei essentieel is om zowel aan de binnenlandse als aan de wereldwijde vraag te voldoen, moet deze zorgvuldig in evenwicht worden gebracht met emissiereducties als decarbonisatie en schaalvergroting hand in hand moeten gaan,” aldus Rystad.

Deze bedrijven zullen de uitstoot naar verwachting de komende tien jaar slechts met 43% verminderen.

Dit is aanzienlijk minder dan de niveaus die nodig zijn om aan de strenge EU-normen te voldoen en de kosten in verband met de CBAM te vermijden.

Bovendien zouden Indiase staalproducenten, als deze trend zich voortzet, tegen 2034 te maken kunnen krijgen met CO2-kosten tot $116 per ton, uitgaande van een CO2-prijs van $100 per ton, volgens schattingen van Rystad.