Zo werden de tarieven van Trump berekend en waarom uiten experts hun bezorgdheid over de methodologie?

Toen president Donald Trump verreikende tarieven tegen Amerika's handelspartners aankondigde, benadrukte hij herhaaldelijk dat het tarief voor elk land werd bepaald door een wederkerige formule – bedoeld om langdurige handelsbelemmeringen voor Amerikaanse goederen weer te geven.

De methodologie achter de berekeningen bleef echter onduidelijk tot een latere verduidelijking door het Witte Huis en een onafhankelijke analyse door experts.

De methodologie achter Trumps wederkerige tarieven

De regering-Trump berekende de nieuwe tarieven door het Amerikaanse handelstekort met elk land te delen door de totale export van dat land naar de VS.

Om de impact te verzachten, werd het uiteindelijke tarief vervolgens gehalveerd.

Deutsche Bank bevestigde deze aanpak en merkte op dat hoe groter het handelstekort van een land met de VS, hoe hoger het tarief onder het nieuwe systeem.

Het Witte Huis publiceerde later een uitleg van de formule op de website van de Amerikaanse handelsvertegenwoordiger.

"Hoewel het individueel berekenen van de effecten van tienduizenden tarieven, regelgeving, belastingen en andere beleidsmaatregelen in elk land op het handelstekort complex, zo niet onmogelijk is, kunnen hun gecombineerde effecten worden benaderd door het tariefniveau te berekenen dat nodig is om bilaterale handelstekorten tot nul te reduceren," aldus de USTR.

"Als handelstekorten aanhouden als gevolg van tarief- en niet-tariefbeleid en fundamentele factoren, dan is het tarief dat nodig is om dit beleid en deze factoren te compenseren, wederkerig en eerlijk," voegde het eraan toe.

Hoewel de berekeningen wiskundige symbolen bevatten, kwamen ze uiteindelijk overeen met de eerder vermoede aanpak op basis van het handelstekort.

BBC's Faisal Islam heeft de formule gepubliceerd:

Economen uiten hun scepsis over de simplistische aard van de formule.

Handelsexperts en economen hebben hun scepsis uitgesproken over de simplistische aard van de formule.

Emily Kilcrease, directeur van het Center for a New American Security en voormalig plaatsvervangend assistent-handelsvertegenwoordiger van de VS, verklaarde dat hoewel de regering een snelle oplossing nodig had, deze methode een "benadering" lijkt te zijn die consistent is met hun beleidsdoelen.

Deutsche Bank schetste drie belangrijke bezwaren tegen het tariefbeleid:

Ten eerste lijkt de Amerikaanse regering zich voornamelijk te richten op landen met aanzienlijke handelstekorten in goederen, terwijl diensten buiten beschouwing worden gelaten.

Deze aanpak is gebaseerd op een rigide formule in plaats van op een genuanceerde evaluatie van tarief- en niet-tariefbarrières.

Ten tweede is er een schril contrast tussen recente officiële verklaringen die wijzen op een grondige beleidsherziening van de bilaterale handelsbetrekkingen en de daadwerkelijke invoering van deze tarieven.

Dit verschil roept zorgen op over de geloofwaardigheid van het beleid van de regering in de toekomst.

Markten kunnen gaan twijfelen of belangrijke economische beslissingen wel via een goed gestructureerd proces worden genomen.

Ten derde introduceert de methodologie die wordt gebruikt om deze tarieven te berekenen een onvoorspelbaar element in toekomstige handelsonderhandelingen.

In plaats van duidelijke en specifieke beleidsmaatregelen te formuleren, lijkt de regering tarieven te gebruiken als een breed instrument om landen onder druk te zetten om handelsonevenwichtigheden te verminderen, wat ruimte laat voor aanzienlijke onzekerheid in de komende gesprekken.

Hoe ongekend zijn de tarieven?

Shane Oliver, hoofd beleggingsstrategie bij AMP, vergeleek de huidige tariefomgeving met de Smoot-Hawley Tariff Act uit de jaren dertig, die de Grote Depressie verergerde.

Hij schatte dat Trumps laatste tariefmaatregelen het gemiddelde Amerikaanse tariefniveau boven de niveaus van die periode zouden kunnen duwen, waardoor het risico op een recessie toeneemt.

Terwijl analisten de mogelijke gevolgen verwerken, groeit de bezorgdheid over de wereldwijde economische stabiliteit.

Deutsche Bank waarschuwde dat de door tarieven veroorzaakte onzekerheid de Amerikaanse dollar zou kunnen verzwakken, terwijl Oliver suggereerde dat de wereldwijde groei zou kunnen vertragen tot ongeveer 2%, tegenover de huidige 3%, afhankelijk van de vergeldingsmaatregelen van de getroffen landen.

De reactie van China wordt als bijzonder belangrijk beschouwd.

Als Peking vergeldt met tegenmaatregelen of economische sancties, kan dit de verstoringen in de toeleveringsketens verergeren en de markten verder destabiliseren.