Hoe solide is deze rally op de Amerikaanse aandelenmarkt?

Het is de laatste tijd een moeilijke tijd geweest voor commentatoren op de financiële markten. Het is moeilijk om elke dag over hetzelfde te schrijven en het interessant te laten klinken.

Sommige grote markten, zoals de Amerikaanse dollar en olie, zijn aan een bandbreedte gebonden, terwijl andere, zoals goud, consolideren na recordbrekende bewegingen.

In veel gevallen is het momentum, zoals gemeten door de MACD, veranderd van extreme niveaus, of het nu overbought of oversold is, naar neutrale.

Dit maakt het moeilijk om vanuit een technisch perspectief een weloverwogen beeld te krijgen van waar enkele van de meest populaire markten naartoe zouden kunnen gaan.

De situatie wordt niet geholpen door het feit dat beleggers zich in een staat van onzekerheid bevinden als het gaat om marktgerelateerd nieuws.

De meeste van de meest flagrante tarieven van president Trump zijn uitgesteld.

Het is nu dus wachten op druppeltjes nieuws over lopende handelsbesprekingen om naar buiten te sijpelen, met als belangrijkste de ruzie van de heer Trump met China.

Als we ons concentreren op de Amerikaanse aandelenindices, concentreren we ons op de S&P 500, misschien wel de meest uitgebreide maatstaf voor het sentiment ten opzichte van grote Amerikaanse bedrijven.

De index kelderde begin april, na de aankondiging van president Trump van wederzijdse handelstarieven.

Hierdoor daalde de dagelijkse MACD dramatisch en bereikte uiteindelijk het meest oververkochte niveau sinds de door Covid veroorzaakte paniek van maart 2020.

Toen, net als vijf jaar geleden, vond de index een bodem en steeg. De 'post-Covid'-rally had tijd nodig om zich af te spelen, waarbij de S&P hoger schuurde totdat het in augustus, zo'n vijf maanden later, zijn pre-Covid-recordhoogtes bereikte.

Dit was indrukwekkend, vooral omdat de pandemie nog lang niet voorbij was.

Deze keer haalde de S&P zijn pre-tariefhoogtes in ongeveer zes weken. Maar het probleem met dit snelle herstel van zeer oververkochte niveaus is dat het de S&P rechtstreeks naar het gebied van de overbought stuwde.

Desondanks, en na een relatief geringe terugval, is de S&P blijven stijgen.

En hoewel het zijn hoogste punt ooit van half februari nog moet heroveren, ligt de index nu minder dan 2% onder dit doel.

Dit alles ondanks de aanhoudende tariefonzekerheid, de waarschijnlijkheid dat de Federal Reserve in 2025 slechts één renteverlaging van 25 basispunten zal doorvoeren, in plaats van de vier die eerder dit jaar werden verwacht, en nieuwe zorgen over wat het presidentschap van Trump zou kunnen betekenen voor het Amerikaanse begrotingstekort.

Maar er zijn tekenen dat beleggers niet zo optimistisch zijn als het huidige niveau van de S&P doet vermoeden.

De volatiliteitsindex (VIX) wordt berekend aan de hand van opties voor één maand op de S&P 500. Dit maakt de VIX een zeer nuttige afkorting voor het meten van de angstniveaus van beleggers, of het gebrek daaraan.

Afgelopen zomer, van mei tot juli, rolde de VIX vrolijk voort in het midden van de tienerjaren en kwam zelden boven de 15 uit.

Het piekte hoger (boven de 35) toen de Japanse yen steeg, waardoor de carry trade van de yen met een hoge hefboomwerking werd vernietigd.

Maar het viel al snel terug naar 15 en werd vervolgens hier verhandeld, terwijl het zelden boven de 20 kwam, tot maart van dit jaar.

Begin april zagen de tarieven van Trump het terugschieten tot boven de 35, en opnieuw is het gedaald naar lagere niveaus. Maar het blijft hoog in vergelijking met de recente geschiedenis, en dit zou een waarschuwing moeten zijn.

Nu de S&P zo dicht bij nieuwe recordhoogtes ligt, zou de volatiliteit moeten dalen. Maar dat is het niet. Het lijkt erop dat beleggers bereid zijn om te betalen en hun blootstelling af te dekken met dure S&P putopties.

Misschien zijn dat de kosten van de handel in Trumpworld, vooral nu de tariefdeadline nadert. Laten we hopen dat die puts niet nodig zijn.

(David Morrison is Senior Market Analyst bij Trade Nation. De meningen zijn van hemzelf.)