Waarom de Amerikaanse arbeidsmarkt binnenkort kan afbrokkelen

De Amerikaanse arbeidsmarkt had de laatste tijd bemoedigend nieuws. De loonlijsten stijgen, de werkloosheid daalt, de lonen tikken weer omhoog.

Maar iets klopt niet. Als je beter kijkt, zie je waarschuwingssignalen: vertragende aanwerving in de particuliere sector, dalende werkuren, stagnerende arbeidsparticipatie en een ineenstorting van de immigratie-instroom.

De algemene cijfers suggereren een sterke economie. De realiteit is dat de Amerikaanse arbeidsmarkt aan kracht verliest op manieren die nog niet voor de hand liggen, maar die binnenkort de groei, inflatie en beleidskeuzes in één keer kunnen treffen.

Wat het banenrapport van juni mist

In juni 2025 kwamen er in de VS 147.000 banen bij, waarmee de verwachtingen met ongeveer 30.000 werden overtroffen.

De werkloosheid daalde van 4,2% naar 4,1%. Dus, waar is het probleem?

Slechts de helft van de nieuwe banen kwam uit de particuliere sector. De rest zat bij de overheid, meestal lokaal onderwijs.

De particuliere loonlijsten stegen met slechts 51.000, het traagste tempo in acht maanden.

Het aantal gewerkte uren per week daalde tot 34,2, een teken dat bedrijven de arbeidskrachten inkrimpen zonder te ontslaan.

De lonen stegen slechts 0,2% maand-op-maand, wat zwakker is dan eerder in het jaar.

De arbeidsparticipatie bleef gelijk op 62,3%. Dat is meer dan een vol punt onder het pre-COVID-niveau.

Ondertussen zijn 1.6 miljoen Amerikanen al meer dan 27 weken werkloos, wat neerkomt op een kwart van alle werkloze werknemers.

Nog eens 250.000 mensen zijn vorige maand volledig gestopt met werken.

De banen zijn er. De arbeiders zijn dat niet.

Dit is geen hete arbeidsmarkt. Het is een uitgerekte.

Heeft de VS bijna geen werknemers meer?

Een van de meest over het hoofd geziene trends op de arbeidsmarkt van vandaag is de stille druk op het arbeidsaanbod.

Het gaat niet alleen om pensioneringen of ontmoedigde werknemers. Het gaat over immigratie.

Volgens Oxford Economics is de netto-immigratie naar de VS begin 2025 ingestort tot 600.000 op jaarbasis, tegen meer dan 2 miljoen slechts twee jaar geleden.

De belangrijkste reden is een scherp optreden tegen ongeoorloofde immigratie en een vertraging van de visumgoedkeuringen.

De nieuwe handhavingsdruk van het Witte Huis heeft de grensovergangen tot stilstand gebracht en de deportaties opgevoerd, met name in steden als St. Louis, Buffalo en Pittsburgh, waar nieuwkomers de krimpende lokale economieën ondersteunden.

Dit waren niet zomaar klussen. Immigranten vormden een groot deel van de werknemers in de landbouw, de bouw, de vleesverwerking, de horeca en de zorg.

ICE-invallen hebben restaurantkeukens en fruitmarkten leeggehaald. Boeren melden dat gewassen niet worden geplukt.

Bouwers in Los Angeles lopen achter op schema met de wederopbouw na de brand omdat de arbeid is verdwenen. En deze effecten zijn niet alleen lokaal.

Ze vloeien door in nationale gegevens.

De VS zien niet alleen minder werkzoekenden. Het duwt ze actief naar buiten.

Een krappe markt zonder kracht

Dit tekort aan arbeidskrachten zorgt voor een vreemde dynamiek. De werkloosheid is laag, maar niet omdat de aanwerving een hoge vlucht neemt. Het is laag omdat het aanbod aan het verdwijnen is.

Er komen minder mensen op de arbeidsmarkt. Meer gaan met pensioen. De immigratie droogt op. En de mensen die nog op de markt zijn, werken minder uren.

Dit is niet het soort beklemming dat de lonen voor altijd opdrijft. Als het aantal uren wordt ingekort en sectoren als de industrie of de detailhandel geen mensen aannemen, zal de loongroei niet veel meer versnellen.

De loongroei in juni van 3,7% op jaarbasis is inderdaad gezond, maar vertraagt ook.

Het is niet genoeg om de uitgaven van huishoudens op peil te houden, vooral nu de inflatie voor kerndiensten nog steeds rond de 3,2% schommelt.

En daar zit het risico. Dit is geen oververhitting van de markt. Het is er een die begint uit te hollen.

De Fed zou de hoofdcijfers kunnen lezen en geen urgentie zien om de rente te verlagen. Maar onder de oppervlakte vormen de scheuren zich al.

Als de aanwerving in de particuliere sector verder stagneert, kan de werkloosheid beginnen te stijgen nog voordat de inflatie volledig afneemt.

Wat gebeurt er als beleid en gegevens uiteenlopen?

Het gevaar is nu een mismatch in het beleid. Als de Fed vasthoudt aan hoge tarieven op basis van wat lijkt op sterke werkgelegenheidsgegevens, mist ze misschien het feit dat de arbeidsmarkt eronder verzacht.

De deelname is laag. De werkuren nemen af. De lonen koelen af. Particuliere banen zijn aan het afvlakken.

Bovendien krimpen demografie en immigratie de beschikbare arbeidspool.

Dit maakt de economie kwetsbaarder voor externe schokken.

Als er iets kapot gaat, of het nu gaat om de consumentenbestedingen, de wereldhandel of het ondernemersvertrouwen, is de buffer dun.

Bovendien kan het inhuren van de overheid de zwakte van de particuliere sector niet voor onbepaalde tijd blijven compenseren.

De staats- en lokale budgetten zijn krap. De federale aanwerving is al gedaald.

Zodra die steun vervaagt, kan de maandelijkse banengroei onder het vervangingsniveau dalen.

Dat creëert een ongewoon risico: een vertraging met aanhoudende inflatie en zwakke groei. Een probleem in de stijl van de jaren 1970, maar om andere redenen.

Drie mogelijke scenario's in het verschiet

Vanaf hier zijn er een paar paden die de Amerikaanse arbeidsmarkt zou kunnen nemen.

Een daarvan is het scenario van een zachte landing. De Fed ziet de gegevens veranderen, begint later dit jaar te versoepelen en de arbeidsmarkt stabiliseert.

De loongroei neemt licht toe, de participatie herstelt zich en het immigratiebeleid normaliseert.

Twee, de kraam. De aanwerving vertraagt verder, de participatie blijft dalen en de kerninflatie blijft hangen.

De Fed wacht te lang en de consumentenbestedingen beginnen door te rollen. Tegen het einde van Q4 vertraagt de groei aanzienlijk.

Drie, de structurele binding. De handhaving van immigratie neemt toe. De geboortecijfers blijven laag. Pensioneringen versnellen.

Het arbeidsaanbod krimpt permanent. Dat houdt de lonen hoog, de groei ongelijk en dwingt de Fed om jarenlang in een economie met lage groei en hoge kosten te opereren.

Als de huidige trends zich voortzetten, lijken het tweede en derde scenario waarschijnlijker.