Is de opkomst van Private Equity echt of slechts een hype?

Private Equity (PE) heeft dit jaar een moment, maar het is een ingewikkeld moment.

Tien jaar geleden wisten de meeste mensen buiten de industrie nauwelijks wat 'take-private' betekende. Nu zitten buy-outfondsen achter enkele van 's werelds grootste bedrijfsdeals.

Recente gegevens wijzen op een recordaantal transacties, een hausse op de secundaire markt en een geavanceerd gebruik van financieringsinstrumenten.

De uitbetalingen aan beleggers zijn echter achtergebleven, wat de belangrijkste reden tot bezorgdheid is waarom de meeste beleggers met beide benen op de grond moeten blijven voordat ze in de trend geloven.

Waarom private equity blijft groeien

Het antwoord begint met geld. Na twee jaar van bevroren deals steeg de waarde van wereldwijde private equity-transacties in 2024 met ongeveer 14% en herstelde zich volgens McKinzey tot een van de sterkste niveaus ooit.

Bijna de helft van die groei kwam van beursgenoteerde bedrijven die van de beurs werden gehaald tegen prijzen die er goedkoop uitzagen in vergelijking met de opgeblazen publieke waarderingen.

Volgens JP Morgan is de waarde van take-private-transacties sinds 2019 meer dan verdubbeld, van een halfjaargemiddelde van $ 61 miljard tot $ 135 miljard tussen 2020 en 2024. Deze stijging is een van de scherpste veranderingen in eigendom in decennia, waarbij een groeiend aandeel beursgenoteerde bedrijven van de openbare markten verdwijnt.

Particulier krediet is de nieuwe motor van de sector geworden. Directe kredietverstrekkers financierden vorig jaar ongeveer 77% van de buy-outs, ter vervanging van de banken die ooit de markt domineerden.

Dankzij deze gestage kredietstroom konden fondsen blijven kopen, zelfs toen de obligatiemarkten volatiel waren. Add-on acquisities, zoals kleine uitbreidingen van bestaande portfoliobedrijven, vormen nu ongeveer driekwart van alle buy-outs in de VS. Die strategie houdt de activiteit hoog zonder dat er enorme, risicovolle megadeals nodig zijn.

Goedkope financiering is niet de enige drijfveer. Fondsen hebben nieuwe liquiditeitsinstrumenten ontwikkeld om kapitaal in beweging te houden.

Leningen met intrinsieke waarde, waarmee beheerders kunnen lenen tegen een bestaande portefeuille, zijn snel gegroeid naarmate de spreads tot medio 2025 krapper werden.

Secundaire markten, waar beleggers belangen in oudere fondsen kopen en verkopen, bereikten vorig jaar een recordvolume van $ 162 miljard. Deze innovaties hebben de liquiditeitsknelpunten verzacht die vroeger de industrie definieerden.

Wat beleggers krijgen en waar ze voor betalen

De prestaties waren eerder stabiel dan spectaculair. Cambridge Associates schat dat Amerikaanse private-equityfondsen in 2024 een rendement van ongeveer 8% behaalden, waarmee ze de rally van de SandP 500 achterlieten, maar een langetermijnpremie handhaafden zodra deze voor risico was gecorrigeerd.

Over een periode van tien jaar presteren buy-outfondsen nog steeds beter dan de openbare markten op gepoolde basis, hoewel de spread kleiner is geworden.

De kosten blijven echter hardnekkig hoog. Traditionele indexfondsen met een streefdatum die in pensioenregelingen worden gebruikt, rekenen ongeveer 0,08% per jaar. Private equity-vehikels hebben een gemiddelde van 1,75%, plus carried interest op de winst.

Volgens berekeningen zou de jaarlijkse vergoeding met ongeveer 6,7 miljard dollar stijgen als slechts 10% van Amerika's $ 4 biljoen aan activa op de streefdatum zou worden toegewezen aan private equity.

Die vergoedingskloof is vooral belangrijk omdat het Amerikaanse ministerie van Arbeid in 2021 de deur heropende voor pensioenplannen om private equity-componenten op te nemen.

De brief uit 2020 die dergelijke toewijzingen toestaat, werd begin dit jaar opnieuw bevestigd nadat een tijdelijke beperking was opgeheven.

In theorie zouden miljoenen spaarders binnenkort voor het eerst indirect blootgesteld kunnen worden aan particuliere markten. Of ze er baat bij hebben, hangt af van wat managers leveren na kosten.

De nieuwe risico's die niemand wil bezitten

Op dit moment voelt het alsof de groei van de industrie de liquiditeit heeft overtroffen. Uitbetalingen aan commanditaire vennoten (LP's), zoals pensioenen en schenkingen, lagen vorig jaar ongeveer 50% onder de historische normen.

Veel beleggers wachten nog steeds op een exit uit deals die in de hoogconjunctuur van 2020 en 2021 zijn gesloten. Het resultaat is een distributietekort van $ 400 miljard, waardoor sommige fondsen gedwongen zijn te vertrouwen op NAV-leningen of secundaire verkopen om aan hun verplichtingen te voldoen.

Deze praktijken helpen de cashflow te beheren, maar vervagen ook de grens tussen financiering en prestaties.

Lenen tegen portefeuilleactiva kan het rendement naar voren halen, waardoor fondsen gezonder lijken dan ze zijn. Als de markten weer verkrap worden, kan die hefboomwerking veranderen van een liquiditeitsbrug in een verplichting.

De Amerikaanse Federal Trade Commission is al begonnen met het aanvechten van 'roll-up'-overnames, met name in de gezondheidszorg, waar private-equityfirma's honderden kleine praktijken en klinieken hebben gekocht.

De strategie werkt totdat de antitrustregels veranderen, waardoor kopers opgescheept zitten met gefragmenteerde bedrijven die ze niet gemakkelijk kunnen verkopen.

Tegelijkertijd is de transparantie achteruit gegaan. De regel van de SEC uit 2023 die adviseurs van particuliere fondsen verplicht om gestandaardiseerde kwartaaloverzichten en audits te verstrekken, werd vorig jaar voor de rechtbank verworpen.

Beleggers moeten nu vertrouwen op onderhandeling in plaats van regelgeving om te begrijpen waarvoor ze betalen.

Dus, is private equity het echt waard?

De verdedigers van private equity stellen dat het model echte waarde creëert door operationele verbetering en actief eigenaarschap. De beste bedrijven doen veel meer dan financiële engineering. Ze vervangen managementteams, herstructureren prikkels en richten zich op groei die beursgenoteerde bedrijven vaak vermijden. Voor deze beheerders blijft de illiquiditeitspremie gerechtvaardigd.

Maar zelfs voorstanders geven toe dat de industrie ongelijk is gegroeid. Technologie, gezondheidszorg en industrie zijn volgens Cambridge Associates goed voor meer dan tweederde van de blootstelling van private equity aan de sector.

Publieke markten zijn al geconcentreerd in diezelfde sectoren, wat betekent dat het toevoegen van blootstelling aan private equity vaak het risico verhoogt in plaats van het te diversifiëren.

De toekomst van de markt zal afhangen van hoe fondsen met die concentratie omgaan en hoe gedisciplineerd ze blijven in het gebruik van hefboomwerking.

Volgens de Wall Street Journal vertraagde de wereldwijde fondsenwerving tot september 2025 tot 310 miljard dollar, een scherpe daling ten opzichte van de 661 miljard dollar op de piek van 2021. Limited partners zijn selectiever en belonen managers met gerealiseerde contante rendementen in plaats van alleen papieren winsten.

Voor beleggers is de boodschap duidelijk. De opkomst van private equity is reëel, gebouwd op innovatie in financiering en een decennium van institutioneel vertrouwen. BlackRock gaat er zelfs van uit dat de particuliere markten groeien van ~ $ 13 biljoen naar > $ 20 biljoen in 2030, wat impliceert dat de kapitaalvorming zal worden voortgezet, zelfs tijdens cyclische inzinkingen.

Maar de toekomst blijft ook kwetsbaar.

Succes berust nu dus minder op gemakkelijk krediet en meer op uitvoering. Het hangt af van de vraag of managers die financiële machinerie kunnen omzetten in echte productiviteit. En of LP's bereid zijn hun rendementshorizon te verlengen en tegelijkertijd meer risico te dragen dan wat alternatieve kansen zouden kunnen bieden.