De economische vooruitzichten van Israël nu het staakt-het-vuren-plan van Gaza vorm krijgt

Israël is altijd interessant geweest voor investeerders. Het land is al tientallen jaren een tech startup-fabriek.

De economie van het land is veerkrachtig gebleken na twee jaar oorlogsuitgaven.

En met een staakt-het-vuren en een gijzelingsovereenkomst in de eerste fase die nu op tafel liggen, zien de contouren van een breder vredesplan er realistisch uit.

De markten zijn begonnen een dooi in te prijzen. De vraag is hoe ver en hoe snel het vredesdividend kan stromen door groei, inflatie, de shekel en activaprijzen.

Hoe ziet de economie van Israël er op dit moment uit?

De groei is in 2025 vertraagd, maar is er nog steeds. De Bank of Israel voorspelt dat de productie dit jaar met ongeveer 2,5% zal toenemen, met een sneller tempo voor 2026 als het staakt-het-vuren standhoudt.

De inflatie is teruggekeerd naar de doelbandbreedte. De beleidsrente bevindt zich in restrictief gebied.

Het fiscale beeld is nog steeds gespannen na zware oorlogsuitgaven.

Het tekort liep vorig jaar op en blijft dit jaar hoog. De schuld is gestegen, maar het blijft beheersbaar voor een economie met een hoog inkomen.

De markten wijzen echter op een verbeterende risicobereidheid.

De shekel werd in 2025 sterker naarmate de kansen op een staakt-het-vuren verbeterden, terwijl de aandelen in Tel Aviv naar nieuwe hoogtepunten zijn gestegen na krantenkoppen die verband houden met onderhandelingen.

Maar krediet blijft de achterblijver. Alle drie de agentschappen snijden Israël in 2024 en houden een voorzichtige houding aan.

Dat houdt de termijnpremie hoog en beperkt hoe snel lokale obligaties kunnen herwaarderen.

Onder de oppervlakte blijven knelpunten bestaan. Het verbod op de meeste Palestijnse arbeiders zorgde voor tekorten in de bouw.

Het toerisme is volatiel. De gasproductie en -export herstelden zich na eerdere verstoringen, maar de risicopremie op de energie-infrastructuur is er nog steeds.

De technologiesector, het brood en de boter van Israël, bleek veerkrachtig en bleef kapitaal aantrekken, maar het aannemen van personeel en reizen waren schokkerig tijdens de mobilisaties.

Wat het staakt-het-vuren eigenlijk verandert?

De eerste fase van het vredesplan is concreet. Het begint met een gedefinieerde pauze in de gevechten, een eerste vrijlating van gijzelaars in ruil voor een grote gevangenentranche, gedeeltelijke Israëlische herpositionering weg van dichtbevolkte gebieden in Gaza en een golf van humanitaire hulp.

Monitoring zal plaatsvinden met de Verenigde Staten en regionale partners via een gezamenlijk mechanisme.

Niets van dit alles lost de moeilijke problemen op, maar het stelt een klok en een volgorde in.

De moeilijke kwesties zitten in fase twee en drie.

Ze omvatten de reikwijdte en tijdlijn van de Israëlische terugtrekking, praktische demilitariseringsstappen voor Hamas, wie Gaza regeert tijdens de overgang, en hoe de handhaving werkt als een van beide partijen de voorwaarden schendt.

Lijsten voor toekomstige uitwisselingen moeten worden afgerond.

Het plan doet nog iets dat belangrijk is voor huishoudens en kleine bedrijven.

Het geeft ambtenaren dekking om kleine maar belangrijke beleidsoplossingen te treffen. Dat geldt ook voor regels voor werkvergunningen.

Het omvat luchtverbindingen en visa. Het omvat de douane en logistiek bij de grensovergangen.

Dit zijn geen grote krantenkoppen. Het zijn de veranderingen die bepalen hoe snel het dagelijks leven beter wordt.

Het succes of falen van deze stappen zal bepalen of beleggers een gestaag vredesdividend of een nieuwe stop-startcyclus krijgen.

Het basisscenario en het vredesdividend

Het basisscenario blijft ongewijzigd totdat het bewijs het tegendeel bewijst. De groei schuurt dit jaar in de lage twee en trekt volgend jaar aan naarmate de mobilisaties afnemen.

De inflatie daalt naar het midden van de doelbandbreedte.

De centrale bank begint te snijden wanneer het desinflatiepad en de risicovoorwaarden op één lijn liggen. Het tekort wordt slechts geleidelijk kleiner.

De shekel blijft steviger dan in 2024, maar heeft nog steeds een oorlogspremie.

Aandelen houden een cyclisch bod aan, aangevoerd door binnenlandse sectoren met een operationele hefboomwerking. Lokale obligaties knarsen, maar blijven gevoelig voor ratingtaal.

De zaak van het vredesdividend ziet er op dit moment aanzienlijk beter uit.

Als fase twee en drie in de komende twaalf maanden wortel schieten, voeg dan ongeveer één procentpunt toe aan de groei in 2026 ten opzichte van het basispad.

De bouw neemt toe op de toegang tot arbeidskrachten. Het toerisme herstelt zich op herstelde luchtverbindingen.

De export van gas loopt gestaag. Vertrouwen verhoogt capex en FDI. De inflatie neemt af naarmate de verstoringen in het aanbod afnemen.

De Bank of Israel kan tot 2026 100 tot 150 basispunten verlagen, terwijl de reële rente licht positief blijft.

Het tekort neigt naar de lage tot midden drie van het bbp naarmate de inkomsten stijgen en de nooduitgaven afnemen.

De schuld stabiliseert en daalt. De kijkcijfers verschuiven naar stabiel met een zichtlijn naar upgrades in 2026 of 2027.

De uiteindelijke vooruitzichten

Na 2 lange jaren van conflict heeft de Israëlische economie veerkracht getoond en haar macrokaders intact gehouden.

De eerste fase van een staakt-het-vuren in Gaza is reëel en wordt al weerspiegeld in de marktprijzen.

Het grotere vredesplan zal beslissen of het investeringsverhaal een cyclus van twee jaar of een tweekwart squeeze wordt.

Als fase twee en drie blijven hangen, biedt Israël volgend jaar een zeldzame combinatie. Groei boven de trend. Dalende inflatie.

Een nog steeds positieve reële beleidsrente. Verbetering van de fiscale maatstaven. Een kijkcijferpad dat omslaat van tegenwind naar rugwind.

Het pad zal niet recht zijn. Gesprekken kunnen wiebelen over terugtrekkingslijnen, ontwapeningsstappen en wie Gaza bestuurt tijdens de overgang.

Een noordelijke opflakkering zou de zaken terugzetten.

Maar als het huidige plan standhoudt, is de richting in de richting van geleidelijke normalisatie met een echt vredesdividend dat tot uiting komt in lonen, leenkosten, reizen en woningaanbod.

De praktische conclusie is om regelmatiger nieuws te verwachten over uitwisselingen, hulpverlening en troepenbewegingen, en vervolgens een langzame verbetering van banen en prijzen.

Voor langetermijnbeleggers verschuift het zwaartepunt van nooduitgaven naar wederopbouw en een stabiele vraag naar diensten, met ruimte voor gematigde renteverlagingen en sterkere overheidsfinanciën tot 2026.