India kijkt naar Mongoolse cokekolen om de afhankelijkheid van Australië te beëindigen, overwist logistieke obstakels

India onderzoekt de haalbaarheid van het importeren van cokesteenkool uit Mongolië, met als doel de inkoop van het cruciale staalproductieingrediënt te diversifiëren, ondanks logistieke uitdagingen, zo onthulde een rapport van Reuters.

India, dat momenteel de op één na grootste producent van ruwe staal ter wereld is, kampt met een aanzienlijke afhankelijkheid van import voor cokessteenkool.

Het land is voor ongeveer 85% van zijn cokesbehoefte afhankelijk van internationale markten.

Deze afhankelijkheid is sterk geconcentreerd, waarbij meer dan de helft van het totale geïmporteerde volume uit Australië komt, wat een opmerkelijke kwetsbaarheid in de toeleveringsketen benadrukt.

Eisen

De binnenlandse vraag naar staal, en dus naar cokessteenkool, zal naar verwachting de komende jaren aanzienlijk stijgen, gedreven door ambitieuze infrastructuurprojecten en algemene economische groei.

Deze verwachte stijging van de vraag zet zowel de overheid als de grote staalproducenten onder druk om proactief de langetermijnzekerheid van de kokssteenkoolvoorziening aan te pakken.

Met het besef van de strategische en economische noodzaak om de inkoop te diversifiëren, heeft de Indiase overheid, in samenwerking met belanghebbenden in de staalindustrie, een gezamenlijke inspanning gestart om nieuwe internationale leveranciers te identificeren en aan te boren.

Deze strategie heeft als doel de risico's van overmatige afhankelijkheid van één grote bron zoals Australië te beperken, de veerkracht van de binnenlandse staalindustrie te vergroten en duurzame groei in de staalproductie te waarborgen om aan toekomstige nationale behoeften te voldoen.

De zoektocht naar alternatieve cokeskoolbronnen is een belangrijk onderdeel van India's bredere strategie om zelfvoorzienende grondstoffen te waarborgen en de productiekosten in de cruciale staalsector te stabiliseren.

Kansen en logistieke obstakels

Mongolië, een geografisch landwaarts land, kampt met inherente logistieke uitdagingen in zijn internationale handel, met name vanwege de cruciale exporten.

Om dit te overwinnen, vertrouwt het land op twee primaire handelscorridors, die beide de gebieden van zijn directe en veel grotere buren doorkruisen.

De eerste corridor, een langere route, loopt noordwaarts door de Russische Federatie.

De tweede en vaak directere route loopt zuidwaarts door de Volksrepubliek China.

Het gebruik en de efficiëntie van deze twee routes zijn cruciale factoren voor de economische stabiliteit van Mongolië en het vermogen om toegang te krijgen tot wereldwijde markten voor grondstoffen zoals steenkool, koper en andere natuurlijke hulpbronnen.

De keuze tussen de Russische en Chinese routes wordt vaak bepaald door factoren zoals het type goederen, de bestemmingsmarkt, transittarieven, infrastructuurkwaliteit en de geopolitieke relatie met elk transitland op elk bepaald moment.

Transitrisico's en leveringsstatus

India beschouwt de China-route als een langetermijn-onhaalbare optie, volgens het Reuters-rapport.

Dit komt door Mongoliës strategische belang voor Peking als steenkoolbron en het risico dat Peking de toegang zou kunnen beperken.

Na een fatale grensbotsing in 2020 die leidde tot een langdurige militaire patstelling, hervatten New Delhi en Beijing nu voorzichtig de economische betrekkingen.

Branchefunctionarissen suggereren dat Mongoolse cokeskool een hoogwaardige optie zou kunnen bieden tegen relatief lagere kosten.

Een grote uitdaging is echter de logistieke moeilijkheid van het vervoeren van de steenkool.

Proefzendingen van Mongoolse steenkool naar India, die eerder dit jaar werden verwacht, zijn nog niet ontvangen.

In mei werd beweerd dat de staatsbedrijf Steel Authority of India, een grote staalproducent, één metrische ton steenkool had aangevraagd.

Rusland en de VS dragen elk ongeveer 15% bij aan de totale import van cokeskool in India, volgens het rapport.