Waar Trumps Nationale Veiligheidsstrategie echt over gaat

De meest ingrijpende nationale veiligheidsstap die president Donald Trump dit jaar heeft gezet, kwam in twee documenten die eind dit jaar zijn vrijgegeven.

Eén herdefinieerde hoe het Witte Huis macht, bondgenoten en dreigingen ziet. De ander bepaalt wie de Verenigde Staten mag binnenkomen en wie niet.

Gezamenlijk laten Trumps Nationale Veiligheidsstrategie en zijn nieuwe toegangsbeperkingen zien dat er een regering is die nu grenzen, markten en papierwerk als veiligheidsinstrumenten aan de voorkant beschouwt, en bereid is bondgenoten en rivalen te verontwaardigen om dat standpunt te handhaven.

Wat Trumps Nationale Veiligheidsstrategie eigenlijk zegt

Trumps Nationale Veiligheidsstrategie is niet gebouwd zoals de strategieën die eraan voorafgingen. Het besteedt minder tijd aan het opsommen van vijanden en meer aan het uitleggen wat de Verenigde Staten voor zichzelf willen.

Veiligheid wordt gedefinieerd als soevereiniteit. Dat omvat grenzen, industrie, energie en cultuur.

Het document dat het Witte Huis op 30 november publiceerde , stelt dat decennia van buitenlands beleid gericht waren op het beheren van de wereld, terwijl de fundamenten van de Amerikaanse macht thuis werden verwaarloosd.

De strategie plaatst economische kracht centraal. Productiecapaciteit, energieproductie en technologisch leiderschap worden beschreven als de basis van militaire macht.

De boodschap is dat als de VS geen dingen kan maken, zichzelf kan voeden en sleuteltechnologieën kan beheersen, ze geen oorlogen kan afschrikken of de uitkomsten in het buitenland niet kan bepalen.

Die logica verklaart waarom handel, tarieven en toeleveringsketens meer aandacht krijgen dan traditionele diplomatie.

Deze aanpak verklaart ook de scherpe toon tegenover bondgenoten. Europa wordt minder als een veiligheidsinstrument behandeld en meer als een politiek probleem.

De strategie stelt de economische koers, demografie en bestuur van Europa ter discussie.

Er wordt betoogd dat de VS te lang te veel van de last heeft gedragen en dat rijke bondgenoten de primaire verantwoordelijkheid voor hun eigen verdediging moeten dragen.

Dit is niet nieuw in de inhoud. Wat nieuw is, is de bereidheid om het in de officiële doctrine te zeggen.

Waarom zijn rivalen stiller in het document?

Een reden waarom de strategie diplomaten verontrustte, is wat het niet benadrukt. China en Rusland zijn aanwezig, maar worden niet gepresenteerd als de bepalende bedreigingen van het tijdperk.

China lijkt vooral een economische concurrent wiens opkomst werd mogelijk gemaakt door het falen van het Amerikaanse beleid. Rusland wordt besproken door de bril van stabiliteit en het beëindigen van conflicten in plaats van confrontatie.

Noord-Korea werd niet genoemd in het document. Vergelijkbaar met Venezuela, dat de VS actief bedreigt.

Dit heeft geleid tot beweringen dat de VS zacht wordt voor tegenstanders, maar dat overdrijft de zaak. De strategie vraagt nog steeds om militaire kracht, nucleaire afschrikking en het ontkennen van regionale dominantie.

Het handhaaft Amerikaanse posities over Taiwan en ondersteunt partnerschappen tussen de Indo-Pacifische regio. Maar het onderschat het ideologische en militaire karakter van de uitdaging van autoritaire staten.

Die keuze veroorzaakt een perceptieprobleem. Wanneer Moskou het document publiekelijk verwelkomt als dichter bij zijn wereldbeeld, nemen bondgenoten dit op.

Perceptie is belangrijk omdat het invloed heeft op hoe partners plannen, uitgeven en stemmen.

Een strategie die sterkte in eigen land en ambiguïteit in het buitenland signaleert, kan coalities verzwakken, zelfs als het aantal troepen en de inzet gelijk blijven.

Grenzen als nationaal veiligheidsbeleid in de praktijk

Het feitenblad van het Witte Huis van 16 december laat zien hoe Trumps Nationale Veiligheidsstrategie wordt gehandhaafd. De uitbreiding van toegangsbeperkingen wordt gepresenteerd als een beveiligingsmaatregel gebaseerd op data in plaats van ideologie.

Landen worden beoordeeld op visumoverschrijdingspercentages, identiteitssystemen, informatie-uitwisseling, samenwerking bij repatriëring en terroristische activiteiten.

Dit is meer een nalevingssysteem dan een reisverbod. Staten die geen betrouwbare documenten verstrekken of gedeporteerden accepteren, ondervinden volledige of gedeeltelijke beperkingen. Staten die verbeteren kunnen versoepelde grenzen zien.

Het gedeeltelijke reliëf van Turkmenistan is bedoeld om dit punt te bewijzen. Toegang tot de Verenigde Staten is voorwaardelijk en omkeerbaar.

De reikwijdte is groot. Volledige beperkingen gelden nu voor meer dan een dozijn landen, met toevoegingen in Afrika en het Midden-Oosten. Gedeeltelijke beperkingen dekken nog veel meer.

Reisdocumenten uitgegeven door de Palestijnse Autoriteit zijn inbegrepen omdat Amerikaanse functionarissen stellen dat screening en controle zijn ingestort.

De regering beperkte ook de uitzonderingen op gezinsgebaseerde immigratie, met het argument van frauderisico's en het geval per geval dispensaties behield.

De logica weerspiegelt de strategie. Migratie wordt als een veiligheidsdreiging stroomopwaarts behandeld. Als identiteitssystemen in het buitenland falen, doet het risico zich voor aan de Amerikaanse grens.

De reactie is druk op overheden in plaats van een humanitair oordeel per geval.

De steun van het Hooggerechtshof aan Trumps beperkingen voor zijn eerste termijn geeft het Witte Huis juridisch vertrouwen om verder te gaan.

Economische hefboomwerking vervangt geruststelling

Trumps Nationale Veiligheidsstrategie gaat ervan uit dat hefboomwerking beter werkt dan geruststelling. Markttoegang, investeringen en technologie zijn de instrumenten van invloed.

Van bondgenoten wordt verwacht dat ze zich aansluiten of meer betalen. Zwakke staten zullen naar verwachting hervormen of de toegang verliezen. Deze benadering past bij Trumps wereldbeeld en zijn politieke achterban, die sceptisch staat tegenover buitenlandse verplichtingen die geen directe opbrengst tonen.

Het verklaart ook de tegenstrijdigheden die critici aankaarten. De strategie spreekt van niet-interventie, maar bevestigt dominantie in het westelijk halfrond.

Het verwerpt ideologische natieopbouw, maar ondersteunt politieke krachten in het buitenland die cultureel aansluiten bij Trumps agenda.

Deze spanningen zijn geen toevalligheden. Ze wijzen op het geloof dat macht voortkomt uit openlijk kiezen van partij in plaats van het stilletjes beheren van consensus.

Analisten die beweren dat de strategie puur binnenlandse boodschap is, missen iets belangrijks.

De beleidsmaatregelen die daarop volgen zijn echt. Toegangsbeperkingen, tarieven en industrieel beleid veranderen het gedrag, zelfs als de retoriek gericht is op kiezers. Tegelijkertijd missen critici die een volledige terugtrekking zien de samenhang.

De VS verlaat geen allianties of voorste troepen, maar herdefinieert wat loyaliteit en partnerschap betekenen.

Het risico om het argument te winnen en de kamer te verliezen

Trumps Nationale Veiligheidsstrategie is op zichzelf coherent. Het verbindt grenzen, markten en veiligheid in één kader. Het gebruikt data om uitsluiting te rechtvaardigen en om naleving te stimuleren.

Het weerspiegelt het geloof dat Amerika's grootste zwakte voortkwam uit openheid zonder controle.

Het risico ligt in de uitvoering. Bondgenoten publiekelijk berispen terwijl je de taal tegenover rivalen verzacht, kan het vertrouwen sneller verminderen dan het vergroot de lastenverdeling.

Een op naleving gebaseerd immigratiesysteem kan zwakke staten onder druk zetten, maar hen ook permanent buitensluiten als ze niet de capaciteit hebben om te hervormen.

Economische hefboomwerking werkt het beste wanneer deze wordt gecoördineerd. Alleen gebruikt kan het partners ertoe aanzetten om te hedge in plaats van zich uit te lijnen.

Wat uit de documenten naar voren komt, is een Verenigde Staten die zichzelf minder zien als een beheerder van de wereldorde en meer als poortwachter. Wie binnenkomt. Die ruilt. Wie krijgt toegang tot technologie en kapitaal?

Het hele verhaal is ook gericht op een binnenlands publiek. Het is niet gericht op bondgenoten. Daarom beweren sommigen dat het meer een politieke boodschap is, in plaats van een die gericht is op buitenlands beleid.