Wat beleggers in 2026 van de Federal Reserve kunnen verwachten

De Federal Reserve gaat 2026 in na een jaar waarin weinig schone antwoorden werden achtergelaten. De rente is lager dan voorheen, maar nog steeds beperkend voor sommige delen van de economie.

Groei heeft positief verrast, de inflatie is afgekoeld maar niet genoeg, en de arbeidsmarkt is niet meer zo krap als vroeger.

Het komende jaar brengt enkele risico's met zich mee voor de centrale bank, en beleggers hebben momenteel weinig duidelijkheid over wat ze kunnen verwachten.

Een Fed die klaar is met haasten

Na drie renteverlagingen in 2025 begint de Fed 2026 met de federal funds rate van 3,50-3,75%.

De meeste schattingen van de neutrale koers liggen rond de 3%, volgens de prognoses van de Fed van december.

Wanneer de rentes ver boven neutraal liggen, beweegt de centrale bank doelgericht. Wanneer de rente dicht bij het niveau is, vertragen beslissingen.

Daarom is een langere pauze het meest waarschijnlijke startpunt voor 2026. Functionarissen uit het hele spectrum hebben gezegd dat het beleid nu binnen een plausibel neutraal bereik valt.

Jerome Powell vertelde verslaggevers in december dat de Fed "goed gepositioneerd is om te wachten."

Dit is de voorzitter die erkent dat kleine bewegingen dicht bij neutraal een groter foutrisico met zich meebrengen.

De markten prijzen dit jaar momenteel ongeveer 50 basispunten van een versoepeling, volgens CME FedWatch-gegevens.

Die verwachting is niet onredelijk, maar timing is belangrijker.

Het is onwaarschijnlijk dat de Fed vroeg in het jaar zal verlagen, tenzij de data haar dwingt.

Een verlaging in januari zou een duidelijke breuk op de arbeidsmarkt vereisen of een snelle daling van de inflatie. Geen van beide is tot nu toe gebeurd.

Waarom banen nu belangrijker zijn dan prijzen

De Amerikaanse economie begon het jaar met een sterke vaart.

De inflatie blijft boven het doel van 2% van de Fed, hoewel deze is verbeterd.

Tegelijkertijd is het werkloosheidspercentage gestegen tot 4,6%, het hoogste niveau sinds 2021.

De banengroei is vertraagd en de aanwervingscijfers zijn lager dan een jaar geleden. Deze spanning staat centraal in elk beleidsdebat.

Verschillende Fed-functionarissen hebben de versoepeling van de arbeidsmarkt benadrukt.

Anna Paulson, president van de Philadelphia Fed, omschreef het als buigen, niet breken, en zei dat bescheiden renteverlagingen later in 2026 passend kunnen zijn als de inflatie blijft afnemen.

Die voorwaardelijke formulering is belangrijk omdat de Fed niet langer probeert de vraag te vertragen, maar per ongeluk een verkrapping probeert te vermijden.

Morningstar verwacht één of twee verlagingen in 2026, maar langzamer dan de markten momenteel aannemen.

Tarieven die in 2025 zijn aangekondigd, werken nog steeds door op de goederenprijzen, wat de inflatie vroeg in het jaar kleefbaar kan houden.

Als dat gebeurt terwijl de werkloosheid stijgt, zal de Fed ongemakkelijke afwegingen moeten tegenkomen.

In dat geval zullen banen waarschijnlijk zwaarder wegen dan de maandelijkse inflatiecijfers.

Het diepere punt voor beleggers is dat de reactiefunctie van de Fed is vernauwd. Het zal niet op elke verrassing van het nadeel reageren.

Het zal reageren als zwakte zich over de arbeidsmarkt begint te verspreiden, vooral als de claims stijgen en ontslagen zich uitbreiden tot een paar sectoren.

Binnen een verdeelde commissie

Ongebruikelijke dissidentie kenmerkten de beslissingen van de Fed eind 2025. Elke tariefverlaging trok tegenstemmen aan, waarbij sommige functionarissen grotere maatregelen wilden en anderen liever helemaal geen verlaging hadden. Die verdeeldheid verdwijnt niet.

Een groep in de commissie gelooft dat beleid al dicht genoeg bij neutraal ligt dat geduld de veiligste weg is.

Neel Kashkari, voorzitter van de Fed van Minneapolis, heeft gezegd dat de rentes waarschijnlijk bijna neutraal zijn gezien de veerkracht van de economie.

Tom Barkin, president van de Fed van Richmond Fed, heeft gewaarschuwd dat verdere beslissingen zorgvuldige beoordeling vereisen, nu de werkloosheid stijgt en de inflatie boven het doel blijft.

Een andere, kleinere groep stelt dat het beleid nog steeds duidelijk beperkend is.

Fed-gouverneur Stephen Miran heeft gezegd dat meer dan een volledig procentpunt van bezuinigingen in 2026 gerechtvaardigd zal zijn.

Die visie ligt ruim buiten de mediane prognose, die dit jaar slechts een kwart punt vermindering laat zien.

Voor beleggers heeft deze splitsing gevolgen. Het vergroot de kans dat afwijkende stemmen blijven bestaan en verhoogt de gevoeligheid van de markt voor toespraken en interviews.

Bijna neutraal is het meningsverschil belangrijker omdat elke stem meer informatieve waarde heeft.

Leiderschap en onafhankelijkheid maken deel uit van de prijs

Het beleidsdebat in 2026 kan niet los worden gestaan van leiderschapsrisico. Powells termijn als voorzitter loopt af in mei en het Witte Huis heeft nog geen opvolger benoemd.

Potentiële kandidaten worden algemeen gezien als meer voorstanders van lagere rentes, wat aansluit bij de publieke druk van president Donald Trump op de Fed.

Voormalig Fed-president van New York Bill Dudley heeft gewaarschuwd dat het echte risico niet een voorzitter is die lagere rentes prefereert, maar een die het vertrouwen in de inzet van de Fed voor inflatiecontrole ondermijnt.

Markten hebben de neiging discipline snel af te dwingen wanneer geloofwaardigheid ter discussie staat.

De obligatierentes stijgen, de dollar verzwakt en de financiële omstandigheden verscherpen zonder dat de Fed ook maar één instelling verandert.

Daarom is de commissiestructuur nog steeds belangrijk. Een voorzitter kan het beleid niet alleen dicteren.

Een kandidaat die als openlijk politiek wordt gezien, zou moeite hebben om consensus te bereiken binnen het Federal Open Market Committee.

Beleggers kunnen onrust rond de nominatie verwachten, maar geen plotseling verlies van institutionele controle.

Naast leiderschap blijft het balansbeleid een stille beperking. De balans van de Fed bedraagt bijna $6,6 biljoen.

De Fed zal blijven investeren in staatsobligaties om de reserves ruim te houden en de geldmarkten stabiel te houden.

Een scherpe verlaging zou het risico lopen op volatiliteit van de rente en bankstress. Dat is een andere reden waarom zowel agressieve versoepeling als agressieve balansaanscherping onwaarschijnlijk zijn.

Wat dit betekent voor markten

Voor aandelen is het meest waarschijnlijke pad van de Fed ondersteunend maar niet explosief.

Een lange pauze, gevolgd door een of twee verlagingen later in het jaar, verlaagt het risico op een beleidsfout en voorkomt dat de reële rente stijgt naarmate de inflatie afkoelt.

Die omgeving heeft de neiging om winstkwaliteit te bevoordelen boven brede meervoudige uitbreiding.

Het grotere risico is niet minder bezuinigingen. Het is een stijging van de langetermijnrentes die wordt gedreven door twijfels over onafhankelijkheid of het voortbestaan van inflatie.

Als obligatiebeleggers een hogere premie eisen om Amerikaanse schulden aan te houden, kunnen aandelen het moeilijk krijgen, zelfs als de Fed versoepelt. Dit is het scenario dat de aandelenmarkten het moeilijkst te verwerken zouden hebben.

Bij afwezigheid van die schok lijkt 2026 een jaar waarin beleid minder werk doet.

Groei, fiscale keuzes en productiviteitswinst door investeringen in technologie zullen zwaarder wegen.

De rol van de Fed zal smaller, trager en reactiever zijn. Dat kan onbevredigend aanvoelen voor handelaren die op zoek zijn naar duidelijke signalen, maar vaak is het hoe het late-cycle beleid daadwerkelijk uitpakt wanneer de rente al dicht bij het juiste niveau ligt.