Amerikaanse olieveldservicesector klaar voor snelle groei; Rystad ziet 30-40 nieuwe rigs

Als de wereldwijde energiecrisis aanhoudt te midden van aanhoudende verstoringen in de Straat van Hormuz, kunnen Amerikaanse schalieproducenten, die momenteel voorzichtig opereren, hun activiteiten binnenkort versnellen om de productie te verhogen voordat de onvermijdelijke stijging van de serviceprijzen inzet, zei Rystad Energy.

Amerikaanse olie-exploratie- en productiebedrijven (E&P) hebben recent de eerste openbare tekenen van toenemende activiteit getoond als reactie op hogere prijzen.

"Meer kunnen volgen, vooral nu de kloof tussen fysieke en financiële oliemarkten begint door te klinken in de termijnstructuur," zei Jai Singh, hoofd olie- en gasonderzoek Noord-Amerika bij Rystad Energy, in een analyse. 

Voorzichtigheid is geboden nu marktpartijen hun strategieën herijken, gezien het potentieel voor snelle veranderingen in olieprijzen na de voorzichtige heropening van de Straat van Hormuz.

Veranderende strategieën

Als de impuls voor het toevoegen van activiteit duidelijk wordt, kan de 'afwachtende' logica snel omslaan naar een 'we willen de boot niet missen'‑houding ten aanzien van servicekosten.

Aanvankelijk hielden E&P-bedrijven kapitaaldiscipline en ongewijzigde plannen ondanks oorlogsgerelateerde prijsvolatiliteit.

Naarmate de volumeverstoring in de Straat van Hormuz toenam, namen producenten een 'afwachtende' houding aan en gaven ze prioriteit aan hedging en de opbouw van kasreserves boven het opvoeren van activiteiten. 

Een steile backwardation en lagere drilled-but-uncompleted (DUC)-voorraden ontmoedigen het toevoegen van rigs en voorkomen onmiddellijke productiepieken om te profiteren van $100 West Texas Intermediate (WTI) ruwe olie.

Nu de termijnstructuur het volledige effect van de aanbodverstoring niet weerspiegelt en suggereert dat prijzen langer hoog blijven, overwegen sommige producenten nu het aantal actieve rigs te verhogen.

De aankondiging van een tijdelijke wapenstilstand heeft onzekerheid ingebracht, wat heeft geleid tot meer voorzichtigheid en waarschijnlijk verdere aankondigingen in de wacht zet.

"Zelfs als de oorlog eindigt en de Straat van Hormuz geleidelijk heropent, kunnen geopolitieke premies, voorraadopbouwvraag en een nieuw transitregime in de straat de prijzen voor langere tijd hoger houden," aldus Rystad Energy in de analyse.

Dit zal waarschijnlijk nog steeds een prijsondersteunende omgeving creëren voor extra schalie-activiteiten gedurende dit jaar.

Stijging van serviceprijzen

De sector voor olieveldservices staat aan de vooravond van een snelle uitbreiding, vergelijkbaar met de brede inflatie en de nadruk op de beschikbaarheid van 'super-spec' boorinstallaties en E-Fleet-termijnverplichtingen die in 2021 werden waargenomen. 

De huidige marktprijzen wijzen op een verwachte toevoeging van ongeveer 30 tot 40 rigs en tussen de acht en 12 frac-vloten vóór het einde van het jaar.

Rystad Energy is van mening dat dit gepaard zal gaan met circa 6% inflatie in boor- en completiekosten in totaal. 

"We verwachten dat het achterste deel van de futures-curve zal stijgen in 2027 en 2028 naarmate de Midden-Oosterse aanbodverstoring voortduurt," zei het bureau.

Als WTI-olieprijzen aanhouden in het bereik van $85 tot $90 per vat, wordt verwacht dat de inflatie voor dezelfde categorieën boor- en completiekosten tussen de 18% en 20% zal liggen, voegde het bureau eraan toe. 

De grootste prijsstijgingen worden verwacht bij landrigs (18% tot 20%), oil-country tubular goods (20%), frac-services (18% tot 25%) en brandstof (20% tot 25%).

Net als in 2021 zijn naar schatting 82 tot 110 rigs praktisch inzetbaar, met uiteenlopende kapitaalbehoeften, aldus de analyse.

Dagtarieven zullen stijgen naarmate er meer rigs worden toegevoegd.

De eerste 15–25 rigs vergen vrijwel geen kapitaal, terwijl de laatste 25 miljoenen aan upgrades zullen vergen, volgens het bureau.

Break-evenprijzen en voordelen

Rystad analyseerde een typische Permian-put om het algemene effect te schatten van het uitstellen van actie in plaats van directe uitvoering.

Een 10% stijging van de putkosten verhoogt volgens de analyse de break-evenprijs van de put met $3,57 per vat.

Deze kostenstijging wordt ook duidelijk aangetoond door vergelijking van de Internal Rates of Return (IRR's) van de twee putten.

De put met de lagere kosten levert een IRR van 104%, wat 40 procentpunten hoger is dan de 63% IRR van de duurdere put.

Hoewel beide putten commercieel rendabel zouden blijven, vooral gezien de huidige prijsstelling, kan het uitstellen van de herinzet van een rig de mogelijkheid van een operator belemmeren om te profiteren van hogere olieprijzen. 

"Vroege spelers zullen superieure marges behalen zodra hun putten enkele maanden later in productie komen," zei Singh. 

Uit onze analyse blijkt dat voor een gemiddelde Permian Basin-put 10% hogere boor- en completiekosten voor een nieuwe put correleren met een 7,5% hogere break-evenprijs en een 40% lagere interne rendementsgraad (IRR) over de levensduur van de put vergeleken met dezelfde put die vóór de kostenstijging werd geboord.