Is Wall Street zo vaak gered dat het een crisis niet meer kan inschatten?

De Verenigde Staten zitten twee maanden in hun meest ingrijpende militaire operatie sinds Irak.

De olieprijzen zijn met meer dan 55% gestegen en het IMF heeft zijn wereldwijde groeiverwachting verlaagd.

Tegelijkertijd sloot de S&P 500 zojuist voor het eerst in de geschiedenis boven de 7.000. Amerikaanse marktindices schieten omhoog.

Deze tegenstrijdigheid verklaart wat er in de wereld gebeurt, en wat er op Wall Street gebeurt, kan het belangrijkste financiële verhaal van 2026 zijn.

De omvang van de aanbodschok

Bijna 2 maanden in de oorlog zijn Supreme Leaders uitgeschakeld, bondgenoten uit elkaar gevallen, is de Straat van Hormuz gesloten, en energieschokken bedreigen economieën wereldwijd.

Brent-olie steeg van $72 per vat vóór de oorlog tot bijna $120 op het hoogste punt, een stijging van meer dan 65%. De benzineprijzen aan de pomp stegen landelijk met 37% tot $4.10 per gallon.

Het IMF reageerde door zijn wereldwijde groeivoorspelling voor 2026 te verlagen naar 3,1% en zijn inflatieverwachting te verhogen naar 4,4%.

De rendementen op Amerikaanse staatsobligaties klommen 50 basispunten tot 4,4% nu het vooruitzicht op renteverlagingen door de Fed aanzienlijk werd vertroebeld.

De S&P 500 daalde 8% vanaf het begin van de oorlog tot het dieptepunt op 30 maart. Vijf opeenvolgende wekelijkse verliezen, een reeks die in vijftien jaar slechts twee keer is voorgekomen.

Even leek de markt het conflict met de ernst te behandelen die de macrogegevens aangaven dat het verdiende.

Van dieptepunt naar recordhoogte in drie weken

Op 15 april had de S&P 500 voor het eerst ooit de grens van 7.000 doorbroken. De Nasdaq was meer dan 18% opgestoomd vanaf zijn maart-dal.

De opleving van dal naar recordhoogte ging sneller dan het herstel na COVID in 2020 en sneller dan de opleving na de tariefschok in april 2025. De oorlog was nog steeds actief.

De Straat bleef effectief gesloten. De Iraanse leiderschap was gefragmenteerd en onbereikbaar aan de onderhandelingstafel.

De initiële trigger was een twee weken durend staakt-het-vuren aangekondigd op 7 april, wat massale short-covering in gang zette nadat hedgefondsen wekenlang bearish posities hadden opgebouwd.

Die mechanische dynamiek gaf de rally zijn vroege aandrijving.

Wat de rally in stand hield, was een combinatie van krachten die grotendeels losstaat van de geopolitieke situatie.

86% van de S&P 500-bedrijven die winstcijfers rapporteerden, overtrof de verwachtingen van analisten, AI- en halfgeleideraandelen hervatten hun structurele opwaartse trend, en beleggers zetten in op wat handelaren begonnen zijn te noemen de "TACO"-trade, afkorting van "Trump Always Chickens Out", waarbij men elke dip koopt in de veronderstelling dat Trump zou de-escaleren voordat economische pijn politiek onhoudbaar wordt.

Maandagochtend had Iran via Pakistaanse bemiddelaars Washington een nieuw voorstel gestuurd. Iran is bereid de Straat van Hormuz te heropenen, het staakt-het-vuren uit te breiden naar een permanent einde van de oorlog en de nucleaire onderhandelingen naar een later stadium te verschuiven.

En plotseling blijven de markten hun rally voortzetten in de pre-market.

Waarom het kopindexcijfer misleidend kan zijn

Technologieaandelen vertegenwoordigen bijna de helft van de S&P 500 qua marktkapitalisatie en volgen een geheel losstaand fundamenteel verhaal, gebouwd rond AI-infrastructuuruitgaven, cloudomzet en halfgeleidervraag die grotendeels immuun is voor olieprijzen.

Haal de Magnificent Seven en hun AI-aangrenzende peers eruit, en de rest van de index heeft het aanzienlijk moeilijker gehad de afgelopen twee maanden.

Europa en Azië, die veel afhankelijker zijn van energie-imports uit het Midden-Oosten, zagen de MSCI ex-US-index alleen al in maart met meer dan 10% dalen.

Amerikaanse consumenten betalen $4.10 per gallon aan de pomp.

Wat op brede marktweerstand lijkt, is voor een groot deel een handvol mega-cap technologiebedrijven die de index naar records trekken, terwijl sectors gevoelig voor energie onderhuids echte schade oplopen.

Afnemende opbrengsten van vredeskoppen

Het gedragsmatige patroon om goed in de gaten te houden is niet de rally’s zelf, maar hun krimpende omvang.

Elke keer dat er een nieuw akkoord wordt aangekondigd, stijgt de markt, maar de positieve reacties op elk nieuw bericht nemen af en beleggers raken vermoeid.

Markten zijn de afgelopen vijftien jaar geconditioneerd doordat elke grote crisis, van de Europese schuldencrisis tot COVID tot de tariefvolatiliteit van vorig jaar, uiteindelijk werd opgelost door beleidsinterventie.

Het kopen van dips is de meest consistent winstgevende strategie van het moderne beleggen geweest, en dat trackrecord bepaalt vandaag hoe risico verwerkt wordt, vaak nog voordat de onderliggende feiten zijn opgelost.

Het sequenceringprobleem in Irans nieuwe voorstel

Het nieuwste aanbod van Iran bevat een structureel detail dat markten lijken te negeren in hun prijsvorming.

Trumps twee uitgesproken oorlogsdoelen waren om Iran zijn verrijkte uraniumvoorraad af te nemen en de verrijking voor minstens een decennium op te schorten.

Het Iraanse voorstel rangschikt de overeenkomst zo dat de Straat eerst heropent en de blokkade eerst wordt opgeheven, terwijl de nucleaire gesprekken pas daarna beginnen.

Die volgorde zou Iran zijn belangrijkste onderhandelingshefboom teruggeven voordat Washington ook maar één nucleaire concessie heeft veiliggesteld.

Het Witte Huis heeft het voorstel ontvangen, maar heeft niet aangegeven bereid te zijn het onder die voorwaarden te onderzoeken.

Dat laat markten geconfronteerd met een beperkter scala aan realistische kortetermijnuitkomsten dan de huidige prijzen weerspiegelen. De oorlog gaat door met olie die ruim boven de $100 blijft en winstverwachtingen voor Q2 die worden opgesteld tegen een energieschok in plaats van tegen aannames van vóór de oorlog.

Onderhandelingen lopen opnieuw stuk en de Straat blijft gesloten in de tweede helft van het jaar. Of er wordt een overeenkomst gesloten op voorwaarden die ver achterblijven bij Trumps oorspronkelijke nucleaire doelstellingen.

De S&P 500 op 7.000 prijst een cleane oplossing in. Het diplomatieke beeld deze week is dat niet.

Uiteindelijk is dit een markt die zo grondig is getraind door herhaalde beleidsinterventies — kwantitatieve versoepeling, tariefomkeringen, Fed-pivots, aankondigingen van staakt-het-vuren — dat ze het vermogen heeft verloren om te zitten met echte onzekerheid.

Ze valt terug op optimisme omdat optimisme vrijwel elke keer de afgelopen anderhalve decennium werd beloond.

De spierherinnering van het kopen van dips heeft het analytische instinct overschreven om te vragen: wat als het deze keer niet wordt opgelost?