AI-rally stuwt Wall Street in april omhoog terwijl Europa momentum verliest

April bleek een uitzonderlijke maand voor aandelenwinsten. Maar niet overal.

Na een stormachtige terugkeer na de verkoopgolf in maart, veroorzaakt door de VS/Iranië-oorlog, verloren Europese en Britse aandelenindices al snel aan opwaartse kracht.

Ondanks het onbepaalde staakt-het-vuren trokken beleggers zich terug, aangezien de Straat van Hormuz feitelijk gesloten bleef en onder controle van Teheran stond en de energiekosten sterk opliepen.

Voor Amerikaanse indices, met name de S&P 500 en het tech-zware NASDAQ, was het echter een ander verhaal. Deze stegen respectievelijk met 13% en 19% en bereikten een reeks recordstanden.

De small-cap Russell 2000 voegde ook ongeveer 13% toe en bereikte een eigen recordniveau voordat hij in de laatste week van april terugliep. De Dow presteerde minder goed.

Maar toen de laatste handelsdag van de maand zich ontvouwde, stond ook die op koers voor dubbelecijferige winst.

De aanjager van de rally was tech, en in het bijzonder halfgeleideraandelen en bedrijven die nauw verbonden zijn met AI-ontwikkeling.

De Philadelphia Semiconductor Index (SOX) steeg in april met ongeveer 44%.

Binnen de index was Intel de sterperformer en klom met meer dan 120%.

Het grootste bedrijf ooit gemeten naar marktkapitalisatie, NVIDIA, haalde zelfs de top vijf winnaars in de SOX niet.

Toch steeg het tijdens de maand nog meer dan 20%. Te veel, te snel? Misschien.

Maar hier zit de momentum, en handelaren gaan graag mee met de stroom.

Wie maalt erom dat waarderingen historisch gezien fors lijken als de toekomst onkenbaar is, net als het winstpotentieel van AI?

De ogenschijnlijke onstuitbare stierenmarkt in chipaandelen heeft veel handelaren ertoe gebracht om na te jagen.

En tot nu toe bleek dat de juiste zet. Kopen bij koersdalingen werkt sinds oktober 2022, dus waarom zou het nu niet werken?

Tech-aandelen, en mogelijk de VS in het algemeen, worden gezien als grotendeels geïsoleerd van de ergste effecten van de oorlog en de sluiting van de Straat van Hormuz.

De VS zijn grotendeels zelfvoorzienend op energiegebied, en wat het misschien niet heeft aan chemicaliën voor kunstmest en het helium dat essentieel is voor chipfabrikanten, kan het waarschijnlijk betrekken van buurlanden Canada en Mexico.

Oorlogen duren tenslotte niet eeuwig, en de termijnmarkten voor ruwe olie blijven duidelijk lagere prijzen tegen het jaareinde inprijzen.

Hoe verder men het onbekende in trekt, hoe onzekerder de zaken kunnen worden.

Maar de VS zijn tenminste optimistisch, en kopers worden zelden gehinderd door de angst dat ze de markt toppen.

In hun voordeel is het dat het winstseizoen over het eerste kwartaal uitzonderlijk sterk is geweest.

Van de S&P 500-ondernemingen die tot nu toe hebben gerapporteerd, heeft meer dan 80% de verwachtingen over zowel winst als omzet verslagen.

Bovendien is volgens FactSet de jaar-op-jaars winstgroei van de S&P 500 meer dan 15% en op weg naar het zesde opeenvolgende kwartaal met tweecijferige groei.

Daarbovenop zijn de winstmarges fors, dankzij de schaalbaarheid van de grote Amerikaanse techbedrijven.

Zes van de ‘Mag 7’-bedrijven hebben nu gerapporteerd, alleen NVIDIA moet nog komen, en er zat niets in die cijfers om beleggers angstig te maken. Wat is er niet leuk aan?

Ondertussen heeft Jerome Powell net zijn laatste monetaire beleidsvergadering als voorzitter van de Federal Reserve gehouden.

Hij heeft gezegd dat hij in de Raad van Gouverneurs blijft zitten totdat het Department of Justice zijn onderzoek naar de overschrijding van de uitgaven tijdens de renovatie van het Marriner S. Eccles-gebouw van de Fed heeft afgerond.

Dit zal president Trump irriteren, vooral omdat de benoeming van Kevin Warsh tot nieuwe voorzitter betekent dat, nu Powell blijft aanblijven, Stephen Miran, een andere door Trump uitgekozen kandidaat, van de Raad zal moeten aftreden om plaats te maken voor de heer Warsh. Maar dat is politiek.

Belangrijker is hoe een voorzitterschap onder Warsh eruit zou kunnen zien. Dat is verre van zeker. Van Warsh wordt gezegd dat hij transparantie bij de Fed wil.

Maar hij is tegen het geven van forward guidance, ondanks dat het beleggers helpt het pad te effenen.

Hij is ook tegen kwantitatieve versoepeling, dat hij ziet als een ‘omgekeerde Robin Hood’, geven aan de rijken en nemen van de armen.

In een recent optreden in de Senaat zei hij ook dat hij denkt dat inflatie wordt overschat.

Hij heeft weinig vertrouwen in Core PCE, de door de Fed geprefereerde inflatiemaatstaf.

In plaats daarvan wil hij meer gewicht toekennen aan een trimmed-mean inflatiecijfer, dat momenteel op 2,3% loopt, veel dichter bij het Fed-doel van 2% dan Core PCE, dat net uitkwam op 3,2%, het hoogste cijfer sinds november 2023.

Gezien de al zichtbare verdeeldheid in de rente-bepalende FOMC, waarbij drie van de twaalf leden willen opmerken dat de volgende stap een verhoging kan zijn, en een ander (de heer Miran) blijft pleiten voor een verlaging, kan er veel meer onzekerheid over de Amerikaanse rente in de komende jaren ontstaan.

Zal dit voldoende zijn om de stier te verdrijven en de beer uit zijn winterslaap te wekken?

(Dit is een tweewekelijkse column van David Morrison. Hij is Senior Market Analyst bij Trade Nation. De meningen zijn die van hemzelf.)