Kulisy indyjskiej branży coachingowej i zmagania osób ubiegających się o pracę w rządzie

Autor: Dheeya Singh

Dla milionów młodych Hindusów pogoń za posadą rządową to coś więcej niż ścieżka kariery – to aspiracja kulturowa, oczekiwanie rodziny, a dla wielu jedyna postrzegana droga do stabilności i szacunku.

Jednak podróż ta często wiąże się z wysokimi kosztami: latami nieustannych studiów, obciążeniami finansowymi i rosnącą presją emocjonalną.

Wraz z rozkwitem branży coachingowej w Indiach pojawia się pytanie – jaki jest prawdziwy koszt pogoni za tym marzeniem?

Moloch wart wiele miliardów rupii

Indyjski sektor coachingu doświadczył gwałtownego wzrostu w ciągu ostatniej dekady, stając się kamieniem węgielnym równoległej gospodarki edukacyjnej w tym kraju.

Szacuje się, że w 2024 r. branża będzie warta ponad 50 000 crore, a prognozy sugerują, że do 2028 r. osiągnie 1.3 lakh crore.

Wzrost ten jest napędzany przez ostrą konkurencję o stanowiska rządowe – stanowiska, które oferują nie tylko pensje, ale także pozycję społeczną, bezpieczeństwo zatrudnienia i poczucie sukcesu w kraju o populacji 1,43 miliarda.

Pobrany podatek GST w roku podatkowym	(₹ crore)	Implikowana wielkość rynku (₹ crore)
2019–20	2,240.73	12,448
2020–21	2,215.24	12,307
2021–22	3,045.12	16,917
2022–23	4,667.03	25,928
2023–24	5,517.45	30,652

Tabela podkreśla szybką komercjalizację indyjskiej branży coachingowej, w której pobór podatku od towarów i usług wzrósł ponad dwukrotnie w ciągu pięciu lat – z 2 240 crore w latach 2019-20 do ponad 5 500 crore w latach 2023-24.

Przy standardowej stawce 18% GST przekłada się to na implikowaną wielkość rynku wynoszącą w zeszłym roku ponad 30 000 crore.

Pomimo krótkiego spadku w czasie pandemii, sektor ten gwałtownie odbił się od dna, podkreślając jego rosnącą rolę w równoległej gospodarce edukacyjnej kraju oraz skalę zobowiązań finansowych zaciąganych przez uczniów i ich rodziny.

Każdego roku około 22 miliony kandydatów ubiega się o różne egzaminy rządowe, od Komisji Służby Publicznej Unii (UPSC) po bankowość, koleje i usługi państwowe.

Szanse są jednak ogromne: mniej niż 0,1% kandydatów udaje się zdobyć stanowisko.

Pomimo tych nikłych szans, ośrodki szkoleniowe w całym kraju przyjmują co roku tysiące studentów, sprzedając marzenie o służbie publicznej i lepszym życiu.

Marketing, opłaty i weryfikacja rzeczywistości

Instytuty coachingowe reklamują się jako brama do sukcesu, obiecując wskazówki ekspertów, ekskluzywne materiały do nauki i osobisty mentoring.

Opłaty odzwierciedlają te obietnice, wahając się od 50 000 do 3 lakh za kurs - jest to znacząca inwestycja dla większości indyjskich rodzin, zwłaszcza tych ze środowisk wiejskich lub o niższych dochodach.

Jednak rzeczywistość kryjąca się za błyszczącymi reklamami jest często zupełnie inna.

Divyangna, aspirantka UPSC z Lucknow, dzieli się swoim doświadczeniem: "Poczułam się zmanipulowana, gdy zdałam sobie sprawę, że wskaźniki sukcesu reklamowane przez instytut coachingu wcale nie są prawdziwe. Większość uczniów nie brała nawet udziału w zajęciach w klasie".

Jej historia jest echem historii niezliczonych innych osób, które po zapłaceniu wygórowanych opłat odkrywają, że droga do sukcesu nie jest ani gwarantowana, ani tak wspierająca, jak obiecywano.

Nauczyciel i trener UPSC, Shikhar Saurav, przyznaje, że istnieją obawy etyczne: "Jest moralnie złe i nieetyczne reklamowanie się w sposób, który nie ujawnia pełnych informacji, nie wyjaśnia, na jakim etapie lub kroku uczeń wchodzi w interakcję z instytucją".

Inni pedagodzy twierdzą jednak, że odpowiedzialność za zachowanie należytej staranności spoczywa na uczniach i ich rodzinach, podkreślając: "Instytut może jedynie wskazać kierunek".

Emocjonalne i finansowe żniwo

Nieustanny marketing w branży coachingowej, w połączeniu z presją społeczną, aby zapewnić sobie pracę rządową, stworzył cykl nadziei i rozczarowania.

Studenci są często traktowani jak klienci, a nie jednostki, a instytuty utrzymują "fałszywą nadzieję" poprzez częste próbne testy i mentoring.

Koszt emocjonalny jest wysoki - wielu aspirantów zgłasza uczucie niepokoju, nieadekwatności, a nawet depresji, gdy walczą o spełnienie oczekiwań.

Badanie z 2023 r. wykazało, że ponad 60% studentów zapisanych na zajęcia coachingowe czuło, że presja na sukces negatywnie wpłynęła na ich zdrowie psychiczne.

Pod względem finansowym rodziny często wyczerpują oszczędności lub zadłużają się, aby opłacić opłaty za treningi, z niewielką gwarancją zwrotu z inwestycji.

Liderzy branży są podzieleni w kwestii odpowiedzialności.

Podczas gdy niektórzy, jak Saurav, wzywają do większej przejrzystości i etycznej reklamy, inni utrzymują, że uczniowie muszą wziąć odpowiedzialność za swoje wybory.

Napięcie to odzwierciedla szerszą debatę na temat roli prywatnej edukacji na indyjskim rynku pracy oraz zakresu, w jakim interesy komercyjne powinny mieć wpływ na przyszłość milionów ludzi.

Urzędnicy państwowi również zaczęli zwracać na to uwagę. Ministerstwo Edukacji przyznało potrzebę regulacji, a wysoki rangą urzędnik stwierdził: "Rośnie zaniepokojenie brakiem nadzoru w sektorze coachingu. Badamy interwencje polityczne w celu zapewnienia uczciwych praktyk i ochrony uczniów przed wykorzystywaniem".

Młodzież w Indiach a kryzys zatrudnienia

Indie są domem dla największej na świecie populacji młodzieży, liczącej ponad 600 milionów osób poniżej 25 roku życia. Ta dywidenda demograficzna, jeśli zostanie wykorzystana, może napędzać wzrost gospodarczy przez dziesięciolecia.

Jednak rzeczywistość dla wielu młodych Hindusów jest pełna niepewności i frustracji.

Według Centrum Monitorowania Gospodarki Indyjskiej (CMIE) stopa bezrobocia wśród absolwentów wyniosła w 2023 r. 17,8%, a miejsc pracy w rządzie pozostaje niewiele w stosunku do popytu.

Rezultatem jest rosnące uzależnienie od instytutów coachingu, które obiecują drogę do bezpieczeństwa, ale często przynoszą rozczarowanie.

Jak ujął to jeden z byłych aspirantów: "Wydajemy naszą młodość i oszczędności naszej rodziny na szansę, a nie gwarancję stabilnego życia".

Apeluje o reformy

Szybki rozwój branży coachingowej ujawnił luki w regulacjach i nadzorze.

W przeciwieństwie do formalnych instytucji edukacyjnych, centra coachingowe działają przy minimalnej interwencji rządu.

Nie ma limitów opłat, nie ma ustandaryzowanych programów nauczania i jest mało przejrzysty co do rzeczywistych wskaźników sukcesu.

Eksperci i rzecznicy studentów wzywają do pilnych reform, w tym:

• Regulacja opłat: Aby zapobiec wyzyskowi i zapewnić przystępność cenową.
  
• Przejrzystość w reklamie: Obowiązek ujawniania rzeczywistych wskaźników sukcesu i charakteru zaangażowania studentów.
  
• Standardy jakości: Wyznaczanie standardów nauczania, materiałów i wsparcia dla uczniów.
  
• Wsparcie w zakresie zdrowia psychicznego: Zapewnienie zasobów dla uczniów radzących sobie ze stresem i rozczarowaniem.
  

Wraz z rozwojem branży coachingowej w Indiach potrzeba równowagi staje się coraz bardziej nagląca.

Ambicji muszą towarzyszyć realistyczne oczekiwania, a pogoń za marzeniem nie powinna odbywać się kosztem bezpieczeństwa finansowego czy dobrego samopoczucia psychicznego.

Decydenci, pedagodzy i liderzy branży muszą współpracować, aby stworzyć system, który wspiera, a nie eksploatuje, aspiracje indyjskiej młodzieży.

Dr Anil Sahasrabudhe, prezes Krajowego Forum Technologii Edukacyjnych, zauważa: "Branża coachingowa stała się równoległym systemem edukacji. Chociaż wypełnia luki pozostawione przez formalne instytucje, musi spełniać wyższe standardy przejrzystości i odpowiedzialności, aby naprawdę służyć interesom studentów".

Koszt pogoni za rządową posadą w Indiach mierzy się dziś nie tylko w rupiach, ale także w straconych latach, napięciu emocjonalnym, a dla wielu osób także w poczuciu zdrady.

Wraz z rozkwitem branży coachingowej rośnie również imperatyw reform. Bez znaczących zmian marzenia milionów ludzi pozostaną tylko marzeniami, kosztownymi i niespełnionymi.

(Dheeya Singh jest stażystką w Invezz z siedzibą w New Delhi, a obecnie zdobywa tytuł licencjata (z wyróżnieniem) z nauk politycznych w Kirorimal College na Uniwersytecie w Delhi. Specjalizuje się w polityce i stosunkach międzynarodowych.