Venezuela streeft naar BRICS-lidmaatschap met strategisch olieaanbod te midden van politieke onrust

In een gedurfde poging om zijn positie in de wereld te versterken, heeft Venezuela voorgesteld zijn enorme oliereserves in te zetten om lid te worden van de BRICS-groep, een groep die bestaat uit Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika.

Deze drang naar inclusiviteit komt op een moment dat er in het land sprake is van aanzienlijke politieke onrust en economische uitdagingen.

President Nicolás Maduro bevestigde publiekelijk de ambitie van Venezuela om zich bij de BRICS-landen aan te sluiten tijdens een recente uitzending van zijn radioprogramma, “Con Maduro de Repente.”

'Venezuela wordt zowel intern als extern herboren'

Maduro beschreef de stap als een cruciale stap om Venezuela te verbinden met een nieuwe wereldorde. Hij benadrukte de veerkracht van het land ondanks sancties en internationale agressie.

"Venezuela wordt zowel intern als extern herboren", verklaarde hij, waarmee hij blijk gaf van optimisme over het potentiële BRICS-lidmaatschap.

Minister van Buitenlandse Zaken Yván Gil deelde Maduro's enthousiasme tijdens de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de BRICS+-landen.

Gil benadrukte de prestaties van Venezuela en de mogelijke bijdragen aan de BRICS-groep. Hij stelde dat het lidmaatschap de op solidariteit gebaseerde processen nieuw leven zou inblazen en de erfenis van de visie van voormalig leider Hugo Chávez zou voortzetten.

Hij benadrukte dat de integratie van Venezuela in de BRICS-landen een strategische zet zou zijn tegen het imperialisme en het neokolonialisme.

Het versterken van de banden met Rusland is een belangrijk onderdeel van de strategie van Venezuela.

Tijdens de recente BRICS+-top in Nizjni Novgorod ondertekenden de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov en de Venezolaanse minister van Buitenlandse Zaken Yván Gil een overeenkomst waarin ze zich verzetten tegen Amerikaanse sancties. Dit weerspiegelt een verdieping van de Russisch-Venezolaanse betrekkingen.

Dit partnerschap heeft als doel de economische en diplomatieke steun te versterken om de westerse druk het hoofd te bieden.

Joaquín Pérez Ayestarán, ambassadeur bij de VN voor Venezuela, sprak zijn hoge verwachtingen uit voor het BRICS-lidmaatschap van het land. Hij noemde de grote oliereserves van Venezuela als een waardevolle toevoeging aan de gezamenlijke hulpbronnen van de groep.

Hij verwacht dat er tijdens de komende BRICS-top in Kazán, Rusland, in oktober een officieel besluit over de BRICS-kandidaat van Venezuela wordt bekendgemaakt.

Hij erkende echter dat Venezuela, zelfs als de kandidatuur niet slaagt, actief wil blijven deelnemen aan het internationale toneel.

Gaat het meer om geopolitieke strategie dan om directe economische voordelen?

Ondanks deze ambities kent Venezuela nog steeds een aantal obstakels.

Volgens gegevens van OPEC lag de olieproductie van Venezuela 76.000 vaten per dag lager dan het Ministerie van Olie in juli rapporteerde, in totaal 852.000 vaten.

Dit productietekort onderstreept de aanhoudende uitdagingen binnen de oliesector van het land.

Econoom Henkel García van Econométrica stelt dat Venezuela's streven naar BRICS-lidmaatschap meer te maken heeft met geopolitieke strategie dan met directe economische voordelen.

Hij merkt op dat de nadruk lijkt te liggen op het verkrijgen van steun van de BRICS-landen om zo de allianties te versterken in een tijd waarin de mondiale dynamiek verandert.

García wijst er ook op dat geopolitieke manoeuvres, zoals het aangaan van banden met landen die op gespannen voet staan met de VS, grote gevolgen kunnen hebben die verder gaan dan louter economische overwegingen.

Ondertussen is de Venezolaanse econoom Alejandro Grisanti sceptisch over de praktische voordelen van het BRICS-lidmaatschap voor Venezuela.

Hij beweert dat BRICS-leden worden gekenmerkt door hun grote economieën en bevolkingen, criteria waaraan Venezuela niet voldoet. Grisanti vergelijkt de economie van Venezuela met die van de Dominicaanse Republiek en haar bevolking met die van Panama en Costa Rica, en stelt de potentiële economische impact van toetreding tot BRICS ter discussie.

Hij ziet het potentiële lidmaatschap meer als een politiek gebaar dan als een katalysator voor aanzienlijke economische verbetering of hogere kredietbeoordelingen.

De drang van Venezuela om zich bij de BRICS-landen aan te sluiten, gedreven door zijn oliereserves en strategische allianties, benadrukt een complexe wisselwerking tussen geopolitieke en economische aspiraties.

Of deze stap tot tastbare voordelen zal leiden of dat het bij een symbolisch gebaar blijft, is nog maar de vraag.