Misschien is Trump niet de vredestichter die hij dacht dat hij was

Donald Trump kwam aan de macht en zwoer buitenlandse oorlogen af. Hij noemde zichzelf een vredestichter, een dealmaker die een einde kon maken aan conflicten die anderen niet hadden kunnen beheersen.

Maar zes maanden na zijn tweede termijn slaan de oorlogstrommels luider dan ooit.

En deze keer staan de Verenigde Staten misschien op het punt om luchtaanvallen op Iran uit te voeren.

Trump heeft nu de kans om terug te draaien wat hij de mislukkingen van het buitenlands beleid van de regering-Biden noemde, verwijzend naar de terugtrekking uit Afghanistan in 2021.

Nu Israël en Iran vuur uitwisselen en Amerikaanse militaire middelen de regio binnenstromen, zit de Amerikaanse president nu gevangen tussen zijn instincten, zijn basis en een wereld die weigert te zwijgen.

Zijn nalatenschap hangt nu niet af van vrede, maar van hoe hij omgaat met het vooruitzicht van oorlog.

Staat de VS op het punt Iran aan te vallen?

Israël lanceerde op 12 juni een grote militaire campagne genaamd "Operation Rising Lion", waarbij de nucleaire en militaire locaties van Iran werden geraakt met precisieluchtaanvallen.

Als reactie daarop vuurde Iran meer dan 400 ballistische raketten en honderden drones af op Israëlische steden, waarbij meer dan 800 mensen gewond raakten.

Een voltreffer op het Soroka Medical Center in Beersheba zette de toon dat dit niet alleen een regionale impasse meer is.

Het wordt een oorlog tussen staten.

Trump heeft de Amerikaanse aanvalsplannen achter gesloten deuren al goedgekeurd. Volgens meerdere rapporten is het Pentagon er klaar voor.

Drie torpedobootjagers van de Amerikaanse marine zijn gestationeerd in de oostelijke Middellandse Zee.

Twee aanvalsgroepen van vliegdekschepen zijn ter plaatse of op weg naar de Arabische Zee.

Luchttankers en straaljagers zijn verplaatst naar Europese bases.

Maar Trump aarzelt. In het openbaar blijft hij vaag. "Ik mag het doen. Ik mag het niet", zei hij tegen verslaggevers, terwijl hij een nu bekend refrein herhaalde.

Het meest waarschijnlijke doelwit van de VS, zeggen militaire experts, is de uraniumverrijkingsfaciliteit van Fordow. Het ligt begraven onder een berg.

Alleen Amerikaanse bunker-buster-bommen kunnen het vernietigen.

Wat wil Trump eigenlijk?

Het Witte Huis houdt vol dat het doel eenvoudig is: voorkomen dat Iran ooit een kernwapen krijgt.

Trump heeft de "onvoorwaardelijke overgave" van Iran van zijn nucleaire programma geëist.

Totale ontmanteling, onbeperkte inspecties en permanente controle.

Teheran heeft geweigerd. Opperste Leider Ayatollah Ali Khamenei heeft gewaarschuwd dat de Amerikaanse interventie "onherstelbare gevolgen" zal hebben.

Toch zegt Iran dat het niet op zoek is naar een bom en open blijft staan voor diplomatie, alleen niet onder schot.

Trumps eigen berichtgeving is inconsistent geweest. Dagen voordat Israël Teheran trof, waarschuwde hij Netanyahu dat militaire escalatie de gesprekken tussen de VS en Iran zou kunnen ondermijnen.

Na de stakingen prees hij ze als "uitstekend". Zijn regering beweert ondertussen dat de VS er niet bij betrokken is, ondanks het feit dat hij opschept over "volledige controle over het luchtruim boven Iran".

Dit patroon van publieke ambiguïteit en private escalatie heeft voor wijdverbreide verwarring gezorgd.

Zelfs hoge Amerikaanse wetgevers zeggen dat ze geen duidelijke briefing hebben ontvangen. Inlichtingencommissies tasten in het duister.

Er is geen officiële toestemming van het Congres voor oorlog.

Trump noemt het een strategie. Critici noemen het chaos.

Amerikanen zijn net zo in de war

Uit een peiling van de Washington Post is gebleken dat slechts 25% van de Amerikanen een Amerikaanse aanval op Iran steunt.

Vijfenveertig procent is ertegen. De rest is onzeker.

Onder de Republikeinen stijgt de steun tot 47%, maar een volledige 24% is tegen interventie. Onafhankelijken leunen zwaar tegen stakingen.

De MAGA-basis, ooit betrouwbaar achter Trump, barst.

Steve Bannon, Tucker Carlson en Marjorie Taylor Greene hebben zich allemaal krachtig uitgesproken tegen elke militaire actie van de VS.

"We kunnen geen ander Irak hebben", waarschuwde Bannon. "Dit is niet America First."

Carlson ging viraal en viel senator Ted Cruz aan voor het pushen van regimeverandering in Teheran.

Trump blijft uitdagend:

"Mijn supporters houden meer van me dan ooit. Ze weten dat ik niet op zoek ben naar een gevecht, maar ik zal Iran geen kernwapen laten hebben."

Toch is de terugslag echt. Veel van de kiezers van Trump geloofden hem toen hij zei dat hij een einde zou maken aan buitenlandse oorlogen. Nu is hij één slag verwijderd van het starten ervan.

De bredere kaart: drie brandhaarden, geen overwinningen

Iran is niet de enige hotspot waar Trump mee jongleert. In Oekraïne heeft Rusland zojuist zijn dodelijkste raketaanval op Kiev in maanden gelanceerd.

Vredesbesprekingen die in mei tot stand waren gekomen, stortten in. Ondanks de belofte om de oorlog snel op te lossen, heeft Trump geen nieuwe sancties opgelegd of nieuwe militaire hulp geleverd.

Een insider van het ministerie van Buitenlandse Zaken noemde zijn Rusland-beleid een "spectaculaire mislukking".

In Gaza verslechtert de humanitaire situatie. Tientallen zijn gedood in de buurt van hulproutes.

Een vredesakkoord dat mede door de regeringen Biden en Trump was ontwikkeld, viel in maart uit elkaar.

Sindsdien is er geen nieuw initiatief meer geweest. De critici van Trump zeggen dat hij geen werkplan heeft. De regering geeft Biden de schuld van de chaos.

Voor iemand die ooit beweerde dat hij de oorlog tussen Rusland en Oekraïne in 24 uur kon beëindigen, lijkt Trump nu vast te zitten.

Hij heeft weinig bereidheid getoond om Poetin onder druk te zetten, en zijn team heeft onlangs een taskforce ontbonden die zich richtte op het isoleren van Moskou.

Ondertussen blijft Trump de eer opeisen voor het stoppen van grensschermutselingen tussen India en Pakistan. Maar daarbuiten is er geen nieuwe vrede ontstaan.

Wat zijn de meest waarschijnlijke scenario's?

Het nationale veiligheidsteam van Trump heeft militaire opties in kaart gebracht. De vraag is niet langer of de VS Iran kunnen aanvallen. Het is of Trump dat wil.

Als Iran nog een aanval met veel slachtoffers lanceert, vooral een gericht op Amerikanen, wordt een reactie van de VS bijna onvermijdelijk.

Fordow is het meest waarschijnlijke doelwit. Maar als je het raakt, riskeer je een regionale oorlog. Iran heeft al Amerikaanse bases in Irak, Syrië en de Golf bedreigd.

Volmachten zoals Hezbollah en de Houthi's kunnen de strijd aangaan. De Straat van Hormuz, een belangrijke wereldwijde olieader, kan van de ene op de andere dag worden verstoord.

Als Iran met zijn ogen knippert, kan Trump de overwinning claimen zonder een schot te lossen.

Dit zou politiek goed uitpakken, zijn basis tevreden stellen en zijn imago als onderhandelaar versterken.

Een ander scenario is diplomatieke vertraging. De VS en de EU-mogendheden zullen in Genève een ontmoeting hebben met de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken.

Die vergadering kan een afkoelingsperiode veroorzaken, of het kan helemaal mislukken. Als het niet lukt, zal de druk om te handelen snel terugkeren.

De meest onstabiele uitkomst is de favoriet van Trump: iedereen laten raden.

Eindeloos uitstellen. Spanning laten etteren. Geen onomkeerbare beslissing nemen.

Maar dit brengt zijn eigen risico met zich mee. Hoe langer de impasse duurt, hoe groter de kans dat één raket, één drone of één fout een oorlog ontketent die niemand echt wil.