Column: Het inflatieprobleem van de Fed wordt steeds moeilijker te negeren

Al jaren is Core PCE, dat wil zeggen de Personal Consumption Expenditures-index (exclusief voedsel en energie), de geprefereerde inflatiemaatstaf van de Amerikaanse Federal Reserve.

Het is duidelijk dat wanneer de Fed spreekt over haar inflatiedoel van 2%, zij het over core PCE heeft.

Het is ook bekend dat Kevin Warsh, die in mei Jerome Powell als voorzitter van de Fed opvolgde, geen grote fan is.

Marktanalisten zijn echter nog niet overgestapt op zijn voorkeursmaatstaf voor inflatie, die neerkomt op een getrimde versie van de CPI, wederom exclusief voedsel en energie.

Los daarvan werd deze week de meest recente Core PCE-update gepubliceerd. Die kwam uit op +3,3% op jaarbasis.

Dit was niet alleen precies in lijn met de verwachtingen, maar ook ongewijzigd ten opzichte van de vorige publicatie. 

Het enige probleem met deze laatste publicatie is dat het ver boven dat inflatiedoel van 2% van de Fed blijft, en dat al ruim vijf jaar.

Wat mogelijk nog zorgelijker is: deze dataserie toont niet alleen aan dat de Amerikaanse inflatie opmerkelijk hardnekkig is, maar vertoont ook een lichte opwaartse trend.

Het was misschien ongewijzigd ten opzichte van vorige maand, maar het is duidelijk opgelopen ten opzichte van 2,6% in april vorig jaar.

Ter vergelijking: Core CPI, mogelijk de meest gevolgde inflatiemaatstaf, kwam vorige maand uit op +2,5%, gelijk aan de niveaus van begin dit jaar, de laagste standen sinds april 2021.

Dat maakte beleggers erg enthousiast en leidde tot een daling van de marktverwachtingen voor renteverhogingen door de Fed tot het einde van het jaar. 

Er is dus enige verwarring, niet geholpen door Kevin Warshs afwijzing van forward guidance van de centrale bank. Wat nog meer?

Oh ja, er is de Producer Price Index (PPI), die de groothandelsinflatie meet en waarvan de meeste analisten aannemen dat die de consumenteninflatie voorafgaat.

Als de groothandelsprijzen stijgen, betekent dat dat producenten hun hogere kosten waar mogelijk doorberekenen aan consumenten.

Dat raakt een groter deel van het besteedbare inkomen voor basisgoederen en -diensten.

Of bedrijven nemen die kosten zelf op zich, wat — alle overige factoren gelijk — een negatief effect heeft op marges en dus op de algehele winstgevendheid.

Als dat het geval is, kan dit een belangrijke tegenwind voor aandelenkoersen vormen. Het goede nieuws is dat Core PPI sinds april dit jaar is gedaald.

Het slechte nieuws is dat het in juli nog steeds op +4,2% uitkwam. Geen wonder dat Fed-functionarissen zich zorgen maken over inflatie, waarbij drie van de twaalf FOMC-leden als reden voor hun stem vóór een renteverhoging van 25 basispunten bij de laatste vergadering in juli stijgende inflatiedruk noemden. 

Maar hoe bezorgd zouden ze moeten zijn? Er zijn aanwijzingen dat, los van AI-infrastructuuurbestedingen, niet alles koek en ei is met de Amerikaanse economie.

Recent waren er twee opeenvolgende zwakke Non-Farm Payrolls-rapporten, een teleurstellende retailverkopen-cijfer en enkele tegenvallende en inconsistente kwartaalupdates van grote detailhandelsbedrijven.

Hiervan was het rapport van Walmart het meest zorgwekkend, met de traagste kwartaalgroei van de omzet in zes jaar.

Maar ook andere retailers vertelden een verhaal waarin hogere inkomens blijven uitgeven, terwijl huishoudens met lagere inkomens tekenen van spanning vertonen.

Dat lijkt geen omgeving die goed zou reageren op een verdere stijging van de leenkosten.

Op vrijdag 28 augustus zal Fed-voorzitter Warsh de openingsspeech houden op het Jackson Hole Economic Symposium. Beleggers smachten naar een aanwijzing over wat de Fed met de rente zal doen. 

Zal hij een verkrappende (hawkish) of versoepelende (dovish) toon aanslaan? Dit zijn immers prikkelbare tijden. De Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent doet er alles aan om de dollar te verzwakken.

Hij kondigde onlangs aan dat het ministerie van Financiën de omvang van zijn aankopen van langerlopende staatsobligaties zou verdubbelen, een zet die leidde tot lagere rendementen en een zwakkere dollar.

Dit was Bessents tweede poging om de dollar omlaag te krijgen; de eerste was zijn beslissing om zich eind juli bij het Japanse ministerie van Financiën aan te sluiten in een interventie ter ondersteuning van de yen.

Het is geen geheim dat Bessent, samen met president Trump, een zwakkere dollar wil om Amerikaanse exporteurs te helpen hun goederen in het buitenland te verkopen. Of dat zal lukken is echter de vraag.

En of Warsh iets over rente of inflatie zal zeggen — gezien zijn streven om de Fed minder transparant te maken dan onder zijn drie voorgangers — denk ik dat hij niets zal zeggen.

(Dit is een tweewekelijkse column van David Morrison. Hij is Senior Market Analyst bij Trade Nation. De meningen zijn de zijne.)