Invezz legt uit: waarom je payrolls, claims, ADP- en JOLTS-cijfers moet volgen

Elke week krijgen mensen weer een nieuw stukje Amerikaanse werkgelegenheidsdata en wordt gezegd dat het belangrijk is voor de markten.

Nieuwssites, waaronder Invezz, rapporteren wekelijks over initiële en voortgezette aanvragen voor werkloosheidsuitkeringen, waarna de aandacht gedurende de maand verschuift naar ADP-werkgelegenheid, JOLTS en het nauwlettend gevolgde nonfarm payrolls-rapport.

Voor wie niet de hele dag economische kalenders volgt, kan het voelen alsof het meerdere versies van hetzelfde cijfer zijn.

Dat is niet het geval.

Elk rapport kijkt naar een ander deel van de arbeidsmarkt. Sommige geven aan of mensen hun baan verliezen.

Andere tonen of bedrijven aanwerven, hoe lang werklozen moeite hebben om weer werk te vinden, of medewerkers zich zeker genoeg voelen om ontslag te nemen.

Die onderscheid is van belang, zelfs als je niet van plan bent op het volgende banenrapport te handelen.

Werkgelegenheid stuurt het huishoudinkomen en de consumentenbestedingen. Loongroei kan de inflatie beïnvloeden. Beide spelen mee in beslissingen van de Federal Reserve, die op hun beurt de Treasury-rendementen, de dollar, aandelen en uiteindelijk de leenkosten voor huishoudens en bedrijven beïnvloeden.

De verschillen zijn juist nu extra relevant.

Initiële aanvragen voor werkloosheidsuitkeringen daalden naar 203.000 in de week eindigend 22 augustus, waarmee ontslagen historisch laag bleven, terwijl de voortgezette aanvragen in de voorgaande week op 1,778 miljoen stonden.

Toch liet het officiële werkgelegenheidsrapport van juli zien dat nonfarm-payrolls met 23.000 afnamen, terwijl het werkloosheidspercentage licht daalde naar 4,1%.

Ondertussen schatte ADP dat particuliere werkgevers in juli 44.000 banen toevoegden.

Verwarrend? Alleen als we verwachten dat al die cijfers hetzelfde vraagstuk beantwoorden.

Claims tonen of banen verdwijnen, niet of aanwerving gezond is

Begin bij de data die beleggers het vaakst zien.

Initiële aanvragen voor werkloosheidsuitkeringen worden wekelijks gepubliceerd en tellen nieuwe aanvragen voor een werkloosheidsuitkering. In eenvoudige termen zijn het een van de snelste manieren om een stijging van ontslagen te signaleren.

Als aanvragen plots sterk stijgen en hoog blijven, kan dat erop wijzen dat bedrijven werknemers agressiever ontslaan.

Lage aanvragen vertellen ons ook iets nuttigs: werkgevers houden over het algemeen vast aan de mensen die ze al hebben.

Toen aanvragen in juli daalden naar 187.000, het laagste niveau sinds 1969, zei Matthew Martin, senior US-econoom bij Oxford Economics, dat het extreem lage niveau de “lage ontslaggraad” van de arbeidsmarkt benadrukte.

Maar er is een duidelijke beperking.

Een bedrijf dat besluit je niet te ontslaan vertelt ons weinig over of een ander bedrijf je wil aannemen.

Daarom worden voortgezette aanvragen nuttig. Deze meten mensen die al een initiële aanvraag hebben gedaan en in opvolgende weken nog steeds werkloosheidsuitkeringen ontvangen.

Ze kunnen daarom aanwijzingen geven over hoe moeilijk het is voor iemand die zijn baan verliest om weer aan het werk te komen.

Ook hier vereist het kopcijfer voorzichtigheid.

Onderzoek van de Federal Reserve Bank of Richmond dat in juli werd gepubliceerd, stelde vast dat voortgezette aanvragen grotendeels waren gedaald omdat minder mensen werkloos werden, niet omdat bestaande uitkeringsontvangers sneller uit de werkloosheid trokken.

Het wekelijkse uitstappercentage uit de werkloosheidsverzekering lag rond 11,7% in de eerste helft van 2026, vergeleken met 15,2% in 2022, volgens het onderzoek. Dat geeft ons een belangrijk onderscheid:

Initiële aanvragen vragen: verliezen meer mensen hun baan?

Voortgezette aanvragen vragen: wat gebeurt er met degenen die al werkloos zijn?

Een arbeidsmarkt kan op de eerste maat gezond lijken en op de tweede aanzienlijk minder rooskleurig.

Payrolls, ADP en JOLTS kijken naar verschillende fasen van de banencyclus

Dan is er de maandelijkse stortvloed.

Nonfarm payrolls, meestal afgekort tot NFP, maken deel uit van het maandelijkse Employment Situation-rapport van het Bureau of Labor Statistics en vormen doorgaans het kopcijfer waar Wall Street het meest naar kijkt.

Maar zelfs het banenrapport zelf bevat twee grote enquêtes.

De establishment-enquête meet de werkgelegenheid op de loonlijst, werkuren en verdiensten bij bedrijven en overheidsinstanties. Die levert het nonfarm-payrolls-cijfer op.

De aparte huishoudenenquête meet of mensen werkzaam, werkloos of buiten de arbeidsmarkt zijn. Daaruit komen het werkloosheidspercentage en de participatiegraad.

De twee kunnen verschillend bewegen omdat ze andere steekproeven en definities gebruiken. Het BLS zelf zegt dat beide nodig zijn om een compleet beeld van de arbeidsmarkt te krijgen.

Dit is waarom een daling in payrolls niet automatisch vereist dat het werkloosheidspercentage in dezelfde maand stijgt.

En het is waarom alleen naar het grote payrolls-cijfer staren misleidend kan zijn.

Na de daling van 23.000 payrolls in juli zei Kory Kantenga, hoofd economie voor de Amerika’s bij LinkedIn, tegen Yahoo Finance dat beleggers “dat grote kopcijfer moeten overslaan,” en verwees naar ongebruikelijke seizoenseffecten in de lokale overheids- en onderwijswerkgelegenheid.

ADP voegt een extra laag toe.

Het National Employment Report van ADP gebruikt geanonimiseerde loonlijstgegevens van meer dan 26 miljoen Amerikaanse werknemers om veranderingen in de particuliere werkgelegenheid te schatten.

Cruciaal: ADP zegt expliciet dat het rapport een onafhankelijke maatstaf is en niet bedoeld is om het BLS nonfarm-payrolls-rapport te voorspellen.

Dat punt gaat vaak verloren.

Als ADP zegt dat de particuliere werkgelegenheid is gestegen en NFP vervolgens tegenvalt, betekent dat niet per se dat ADP “payrolls verkeerd had.”

De twee rapporten gebruiken verschillende datasets en methodologieën, terwijl het officiële NFP ook overheidswerkgelegenheid omvat.

ADP kan ook informatie leveren die het kopcijfer over aanwervingen mist. In juli rapporteerde het bijvoorbeeld 44.000 extra banen in de particuliere sector, maar vond ook een versnellende jaarlijkse loongroei van 7% voor baanwisselaars.

“Baanwisselaars zijn zeer gevoelig voor realtime economische omstandigheden,” zei ADP’s hoofdeconoom Nela Richardson.

Dan is er JOLTS: de Job Openings and Labor Turnover Survey.

In plaats van alleen te vragen hoeveel mensen er werken, kijkt JOLTS naar de werking van de banenmarkt: vacatures, aanwervingen, ontslagnemingen (quits), ontslagen en andere scheidingen.

De gegevens van juni toonden ongeveer 7,4 miljoen vacatures, 5,3 miljoen aanwervingen en 3,2 miljoen ontslagnemingen.

Vacatures geven een maatstaf van de vraag van werkgevers. Aanwervingen tonen of die intenties in daadwerkelijke banen resulteren.

Ontslagnemingen kunnen aanwijzingen geven over het vertrouwen van werknemers, omdat mensen meestal eerder vrijwillig vertrekken als ze denken dat er andere kansen beschikbaar zijn.

Ook hier mag één kopcijfer de interpretatie niet domineren.

Nicole Bachaud, arbeids-econoom bij ZipRecruiter, vertelde aan HR Brew dat ze zich niet “te veel zou richten op een eenmaandse daling van vacatures” wanneer andere delen van de data relatief stabiel blijven.

Waarom beleggers zich moeten bekommeren wanneer de cijfers het oneens zijn

De makkelijkste fout is beslissen dat het ene banenrapport gelijk heeft en het andere ongelijk. Vaak beschrijven ze simpelweg verschillende fasen van dezelfde arbeidsmarkt.

Stel je voor dat bedrijven minder vacatures plaatsen, maar terughoudend zijn om bestaande medewerkers te ontslaan.

JOLTS-vacatures zouden kunnen verzwakken terwijl initiële aanvragen laag blijven.

Aanwervingen kunnen vervolgens verder afnemen, waardoor mensen die hun baan verliezen langer moeten zoeken. Voortgezette aanvragen kunnen stijgen, ook al blijven ontslagen beperkt.

De payrollsgroei hoeft pas later negatief te worden.

Geen van die signalen spreekt de andere tegen.

Samen beschrijven ze een arbeidsmarkt die verschuift van sterke aanwervingen naar wat economen vaak een omgeving met weinig aanwervingen en weinig ontslagen noemen.

Het begrijpen van die volgorde is cruciaal voor de markten omdat de Fed rekening houdt met zowel inflatie- als werkgelegenheidsoverwegingen bij het bepalen van het monetair beleid.

Een verrassend sterk banenrapport, met name wanneer het gepaard gaat met snelle loongroei, kan het argument voor strakker monetair beleid versterken als beleggers denken dat de arbeidsvraag de inflatie hoog kan houden.

Zwakke werkgelegenheidsdata kan het andere effect hebben door de bezorgdheid over de economische groei en de werkgelegenheidskant van het Fed-mandaat te vergroten.

Die herbeoordeling kan snel de renteverwachtingen, Treasury-rendementen, de dollar en aandelenwaarderingen verschuiven.

Na de teleurstelling in de payrolls van juli zei Charlie Ripley, senior investment strategist bij Allianz Investment Management, tegen Fortune dat het rapport de “spotlight terugzette op de werkgelegenheidskant van het Fed-mandaat”.

De implicaties zijn minder abstract voor huishoudens.

Initiële aanvragen kunnen je vertellen of de baanzekerheid verslechtert. Voortgezette aanvragen kunnen aanwijzingen geven over hoe moeilijk het is om een andere functie te vinden.

JOLTS kan laten zien of werkgevers nog steeds bereid zijn aan te werven. Loncijfers vertellen hoeveel onderhandelingsmacht werknemers behouden.

En payrolls brengen veel van die informatie samen in de breedste maandelijkse momentopname die de markten ontvangen.

Dus als je maar een paar minuten hebt wanneer de volgende reeks banenstatistieken verschijnt, vraag dan niet welk cijfer het “echte” is.

Vraag welke vraag elk cijfer probeert te beantwoorden.