Chevron versloeg Exxon in een oliedeal van $ 53 miljard: wat gebeurde er achter gesloten deuren?

Toen Chevron eindelijk de overname van Hess ter waarde van $ 53 miljard binnenhaalde, was het niet zomaar een blockbuster-deal in de olie-industrie.

Het kwam aan het einde van een arbitrageconflict met ExxonMobil, een die zich grotendeels achter gesloten deuren ontvouwde en meer vragen opriep dan beantwoordde.

In het middelpunt van de strijd stond het Stabroek-blok in Guyana, een stuk oceaanbodem dat al snel een van de meest spraakmakende olievondsten in jaren is geworden.

Chevron is misschien over de eindstreep gekomen, maar nu het arbitrageproces grotendeels geheim is gehouden, is het moeilijk om te weten wat er echt achter de schermen is gebeurd.

De uitkomst is openbaar, zeker, maar de achterkamertjesdeals, strategische gokken en bedrijfsdrama? Dat deel tast nog in het duister.

Geschil tussen Chevron en ExxonMobil

Het echte strijdtoneel in deze confrontatie was het belang van 30% van Hess in het Stabroek-blok in Guyana, een van de grootste offshore olievondsten ter wereld.

Exxon, dat het veld exploiteert en 45% bezit, samen met het Chinese CNOOC (dat de resterende 25% in handen heeft), voerde aan dat hun gezamenlijke exploitatieovereenkomst hen het recht van eerste weigering gaf.

In duidelijke bewoordingen: ze geloofden dat ze als eerste het belang van Hess moesten krijgen voordat Chevron een zet kon doen.

Als Exxon dat argument had gewonnen, had het de plannen van Chevron volledig kunnen laten ontsporen, waardoor het uit een van de meest gewaardeerde activa in het wereldwijde energiespel had kunnen worden gesneden.

Maar Chevron en Hess duwden hard terug en zeiden dat de overeenkomst in dit geval niet van toepassing was omdat ze geen activa verkochten, maar bedrijven samenvoegden.

Volgens hun juridische team was de clausule bedoeld om de verkoop van activa te blokkeren, niet om volledige bedrijfsovernames te blokkeren.

Uiteindelijk koos het arbitragepanel van de Internationale Kamer van Koophandel de kant van hen, waardoor de weg werd vrijgemaakt voor Chevron om de deal te bezegelen.

Wat gebeurde er achter gesloten deuren?

Ondanks al zijn betekenis speelde de Chevron-Hess-arbitrage zich grotendeels in de schaduw af.

Dat soort geheimhouding is typerend voor internationale zakelijke geschillen, maar in dit geval, met miljarden op het spel en grote implicaties voor de energiemarkt, heeft het enige aandacht getrokken.

De uitspraak van de Internationale Kamer van Koophandel gaf Chevron toestemming om verder te gaan, maar de volledige juridische redenering van het panel is niet openbaar gemaakt.

Afgezien van een paar vage verklaringen en krantenkoppen, weet niemand echt wat de beslissing heeft beïnvloed.

De gezamenlijke operationele overeenkomst die centraal staat in de zaak is nog steeds niet vrijgegeven, wat speculatie aanwakkert: hebben de arbiters de rechten van Exxon en CNOOC eng geïnterpreteerd, of hebben ze een juridische maas in de wet gevonden?

En achter de schermen is er een hele laag van het verhaal die misschien nooit aan het licht komt, eventuele privégesprekken, nevenafspraken of handdrukafspraken tussen Chevron, Hess en Exxon blijven volledig ondoorzichtig.

Wat ook ontbreekt zijn de interne berekeningen: hoe ver was Chevron bereid te gaan om de deal in leven te houden?

Was Exxon aan het hengelen naar hefboomwerking of probeerde het oprecht de fusie te blokkeren? Niets van dat alles is naar boven gekomen.

En hoewel de uitkomst bepalend kan zijn voor de manier waarop gezamenlijke operationele overeenkomsten in de toekomst worden geschreven, vooral rond voorkeursrechten, is het nog steeds onduidelijk hoe de industrie precies zal reageren.