De EMI-valkuil: hoe gemakkelijk krediet de Indiase middenklasse stilletjes verplettert

Deepanshu Kaushik, een 28-jarige accountmanager, zit gevangen in een slopende EMI-cyclus.

Met een maandsalaris van ₹ 40,000 verdwijnt bijna de helft, ongeveer ₹ 18,000, op EMI's voor persoonlijke leningen en creditcards, waardoor er te weinig overblijft om huur, boodschappen, schoolgeld en medische behoeften voor zijn vrouw en dochter te dekken.

Onverwachte uitgaven dwingen hem om meer te lenen, waardoor zijn schuld toeneemt. Zijn krimpende budget en toenemende verplichtingen maken hem constant angstig, niet in staat om te sparen of vooruit te plannen.

Elke maand dwingt de noodzaak om verplichtingen uit het verleden na te komen tot nieuwe compromissen, waardoor Deepanshu voortdurend vastzit en zich zorgen maakt over de toekomst.

De middenklasse van India wordt steeds meer verstikt door een stille epidemie: gemakkelijk krediet is een tweesnijdend zwaard geworden, dat gezinnen in een verslechterende 'EMI-val' duwt.

De schulden van huishoudens zijn enorm gestegen, het aantal wanbetalingen neemt toe en een reeks nieuwswaardige zelfmoorden laat zien hoe financiële nood is veranderd in een stille sociale crisis.

De schuldenspiraal: gegevens spreken

De schuldenlast van huishoudens in India heeft recordhoogten bereikt en bedraagt nu ongeveer 48,6% van het bbp in maart 2025, een scherpe stijging ten opzichte van 32% in 2019 en 41,9% vorig jaar.

De schuld per hoofd van de bevolking voor individuele leners is maar liefst ₹ 4.8 lakh, wat neerkomt op een stijging van 23% in slechts twee jaar.

Deze escalatie wordt veroorzaakt door een door consumptie aangewakkerde kredietverlening; creditcards, kleine persoonlijke leningen en "Buy Now Pay Later" (BNPL)-programma's hebben zich snel verspreid en verleiden gezinnen met de belofte van snel, wrijvingsloos lenen.

De gevolgen zijn verschrikkelijk voor de middenklasse.

Maar liefst 33% van de maandsalarissen wordt omgeleid naar EMI-terugbetalingen, waardoor budgetten voor essentiële zaken zoals voedsel, gezondheidszorg en onderwijs voor kinderen onder druk komen te staan.

Schokkend genoeg besteedt 45% van de gezinnen uit de middenklasse nu meer dan 40% van hun inkomen aan het aflossen van schulden, een drempel die door financiële experts algemeen wordt erkend als een waarschuwingssignaal voor acute nood.

Wanbetalingen en achterstallige betalingen: de groeiende scheur

De toename van het lenen gaat gepaard met een alarmerende stijging van het aantal wanbetalingen en achterstallige betalingen met creditcards.

Leningen met een achterstallige achterstand van meer dan 90 dagen stegen tot 3,6% in maart 2025, tegen 3,3% vorig jaar, waarbij het wanbetalingspercentage onder jonge en landelijke kredietnemers bijzonder hoog was.

Het aantal achterstallige betalingen aan creditcards is gestegen tot 7,6% vanaf juni 2024, en de non-performing asset (NPA)-ratio voor creditcards is binnen een jaar met 28,4% gestegen.

Persoonlijke leningen onder de ₹ 10,000 zien de grootste pijnen, met wanbetalingspercentages die tussen eind 2023 en medio 2024 met 44% zijn gestegen.

In Tier 3-steden en op het platteland van India bereikten de wanbetalingen een zeskwart hoog, en overbelaste kredietnemers met weinig financiële geletterdheid zijn het meest kwetsbaar.

De menselijke tol

Achter deze duizelingwekkende statistieken gaan echte tragedies schuil. Alleen al in Karnataka stierven in de eerste drie maanden van 2025 minstens 17 mensen door zelfmoord als gevolg van intimidatie door microfinancieringskredietverstrekkers.

In het hele land schrijven studies nu 19% van de zelfmoorden toe aan financiële nood, waarbij 90% van die slachtoffers schulden heeft.

De afgelopen maanden is er een grimmige litanie van gevallen geweest: een pas getrouwde man in Andhra Pradesh stierf door zelfmoord voor een directe lening van slechts ₹ 2,000, terwijl een jonge manager in Jhansi zijn leven beëindigde onder druk van EMI-hersteldoelstellingen.

Zelfs massale familietragedies, waarvan vermoed wordt dat ze het gevolg zijn van overweldigende leningsverplichtingen, worden steeds zichtbaarder in de nationale krantenkoppen.

De krediethausse: een gevaarlijke groei

De markt voor persoonlijke leningen explodeert van $ 8.34 miljard in FY2024 tot een verwachte $ 54 miljard in FY2032, met een jaarlijkse groei van meer dan 26.5%.

Niet-bancaire financieringsmaatschappijen (NBFC's) breiden agressief uit in kleine leningen, soms aan kredietnemers met weinig kredietgeschiedenis, waardoor voorwaarden worden gecreëerd die rijp zijn voor te veel lenen en trapsgewijze wanbetalingen.

Pradeep Saini, een senior bankdirecteur , sprak met Invezz en legde uit hoe EMI's een revolutie teweeg hebben gebracht in de verkoopstrategieën voor leningen.

Volgens Pradeep pushen banken nu actief op EMI gebaseerde producten omdat ze het behalen van uitbetalingsdoelstellingen voor leningen vereenvoudigen.

Het echte voordeel voor banken, zo onthult hij, ligt in de hogere totale rente die is opgebouwd uit langlopende EMI's met een klein ticket in vergelijking met grotere leningen met een kortere looptijd, waardoor EMI's een win-winsituatie zijn voor verkoopdoelstellingen en winstgevendheid.

Waarom de val zo gevaarlijk is

Voor de Indiase middenklasse rijden de ambities steeds meer op geleend geld: van onderwijs tot smartphones, van auto's tot huizen.

Maar er is geen financiële buffer als er banen verloren gaan of het inkomen daalt.

Huishoudens, onder druk gezet door stagnerende lonen en aanhoudende inflatie, vinden gemakkelijk krediet te verleidelijk om te negeren, alleen om te worden verstikt door EMI-verplichtingen wanneer "minimumverschuldigdheid" een berg wordt.

Apps voor digitale leningen en buy-now-pay-later-services zijn de afgelopen jaren enorm populair geworden en bieden snelle leningen en gemakkelijk krediet met slechts een paar tikken.

Maar voor veel kredietnemers, vooral degenen die nieuw zijn in krediet, is er weinig begrip van de risico's en nog minder bescherming tegen roekeloze leenpraktijken.

De Reserve Bank of India is begonnen in te grijpen en de regels rond ongedekte leningen aan te scherpen, terwijl een paar deelstaatregeringen hard optreden tegen gedwongen incassomethoden.

Toch ligt een groot deel van de verantwoordelijkheid bij kredietverstrekkers om te voorkomen dat kredietnemers in de schulden raken, en bij beleidsmakers om ervoor te zorgen dat mensen beter worden geïnformeerd en ondersteund.

De middenklasse, die lang werd gezien als de ruggengraat van de economische vooruitgang, wordt nu geconfronteerd met een ongemakkelijke realiteit.

De belofte van onmiddellijk krediet, zonder de juiste controles en begeleiding, dreigt een instrument van empowerment te veranderen in een instrument van financiële spanning, waarbij de weg naar kansen in plaats daarvan kan leiden tot onzekerheid en stress.

​