Uitleg over de marktcrash van Argentinië en de moeilijke weg die voor de economie in het verschiet ligt

Argentinië heeft zojuist een van de grootste marktcrashes en -oplevingen in de recente geschiedenis doorgemaakt.

Aandelenindices, obligaties en valuta's bewogen sneller dan een volatiele cryptocurrency.

Een combinatie van politieke risico's en roekeloze monetaire beleidsbewegingen, samen met een toch al fragiel economisch klimaat, creëert een recept voor volatiliteit.

De markten en de economie van Argentinië hebben nu hulp van buitenaf nodig.

Combineer dat met een aankomend verkiezingsseizoen en het wordt nog intenser.

Velen vragen zich nog steeds af wat er onlangs precies is gebeurd en waar de toekomst van het land naartoe gaat.

Wat is er werkelijk gebeurd met de Argentijnse economie en markten

Begin met de gegevens voor het drama.

De inflatie daalde dit jaar snel en daalde in augustus tot ongeveer een derde van de piek van vorig jaar.

De regering boekte primaire overschotten en verzekerde zich van een vierjarig programma met het IMF ter waarde van ongeveer $ 20 miljard.

In april stapte de centrale bank over op een beheerde bandbreedte voor de peso en versoepelde ze de valutacontroles.

En hoewel de optiek er netjes uitzag, waren de onderliggende stromen dat niet.

De beleidsmix hield de peso stevig om desinflatie vast te houden. Dat beleid vertraagde de export en trok de import aan.

Dollars die netto reserves hadden moeten opbouwen, kwamen niet in omvang.

En toen een luidruchtige lokale verkiezing in de provincie Buenos Aires slecht verliep voor de regering en de krantenkoppen over corruptie oplaaiden, barstte het vertrouwen.

De peso gleed naar de bovenkant van de band. De centrale bank verkocht ongeveer 1,1 miljard dollar in drie sessies om het te verdedigen.

De verkoop kalmeerde de spotkoers voor een dag per keer, tot verontrustende indruk van obligatiehouders die schaarse dollars het systeem zagen verlaten.

Staatsobligaties bereikten nieuwe dieptepunten. De beursindex van het land, Merval, daalde hard in dollars. De parallelle wisselkoersen werden ruimer.

De wending kwam uiteindelijk toen de Verenigde Staten tussenbeide kwamen. Het ministerie van Financiën zei dat alle stabilisatieopties op tafel lagen, inclusief het Exchange Stabilization Fund.

De Wereldbank zei dat het ernaar streeft om in de komende maanden tot $ 4 miljard in te zetten.

Buenos Aires pauzeerde vervolgens de exportbelastingen op landbouwproducten om oogstdollars uit de opslag te halen.

Obligaties stegen met twee tot drie cent. De peso verstevigde vier tot vijf procent over twee sessies. Lokale aandelen en in de VS genoteerde ADR's veerden op.

Wat dit betekent voor de reële economie

Twee feiten geven nu richting aan de vooruitzichten. Ten eerste berust desinflatie op een wisselkoers die sterker is dan de externe rekeningen kunnen financieren.

Ten tweede heeft de economie sneller nieuwe dollars nodig dan het particuliere aanbod normaal zou komen.

Die mix is de reden waarom de groei-indicatoren zijn afgezwakt. Het krediet is krap. Investeringen wachten op duidelijkheid over het valutapad en de kosten van geld.

De vakantie van de exportbelasting zal een korte uitbarsting van FX met zich meebrengen. Het trekt de verkoop vooruit. Het verandert niets aan de prikkel om op de lange termijn te produceren en te investeren, tenzij het een duurzaam beleid wordt.

Als de band met officiële hulp standhoudt, verbetert het beeld op korte termijn. De inflatie blijft dalen. Reële lonen krijgen een kleine lift. De activiteit stabiliseert zich vanaf een lage basis.

Het risico is een verlies van momentum zodra de vakantie is afgelopen als de reserves niet vanzelf stijgen.

Als de bandbreedte breder wordt of vrijer zweeft, verzwakt de peso en vertraagt de inflatie geleidelijker.

De aanpassing gebeurt dan via prijzen in plaats van via importcontroles of administratieve aanpassingen.

Dat pad kan het concurrentievermogen herstellen en de noodzaak om dollars te rantsoeneren verminderen. Het stelt ook het geduld op de proef, omdat echte inkomens het eerst voelen.

Hoe dan ook, het komende jaar is niet langer een puur monetair verhaal. Het is een coördinatieprobleem tussen prijzen, lonen en het belastingregime.

De staat kan de verschuiving versnellen met duidelijkere signalen over het wisselkoerspad en een stabiele regel voor exportopbrengsten.

Het kan het verstoppen met frequente veranderingen die producenten laten gissen.

Wat de verkiezing nu beslist

Het verlies van Milei in Buenos Aires veranderde de marktvisie op het mandaat van de president. Het veranderde ook de binnenlandse kaart van vetospelers.

Het Congres heeft de presidentiële veto's over de uitgaven voor onderwijs en gezondheidszorg al vernietigd en er zitten nog meer rekeningen in de pijplijn.

Dat verzet laat zien hoe bezuinigingen de allianties van de oppositie hebben verhard, waarbij peronisten en centristen een gemeenschappelijke zaak hebben gevonden tegen de bezuinigingen van de regering.

Elke stem brengt nu het risico met zich mee van hogere verplichte uitgaven, een directe uitdaging voor het fiscale anker dat ten grondslag ligt aan het IMF-programma.

Als de tussentijdse verkiezingen in oktober de regering verder verzwakken, verschuiven de provinciegouverneurs naar het centrum van het macrobeleid.

Ze controleren lokale begrotingen, openbare werken en belastingheffingen.

Om ze voor zich te winnen, zou het presidentschap overdrachten of het delen van inkomsten moeten beloven. Dat zou het halen van fiscale doelstellingen nog moeilijker maken.

Een smaller mandaat geeft de agenda een nieuwe vorm. Veranderingen op het gebied van arbeid en pensioen worden moeilijker.

Belastingvereenvoudiging en het opschonen van relatieve prijzen worden traag werk. De politieke kosten van een verliezend valutaregime stijgen.

Kiezers merken de wisselkoers meer op dan dat ze reservedoelstellingen opmerken. De reële inkomens zijn al lager dan begin 2023.

Veel Argentijnen voelen zich armer, zelfs nu de inflatie daalt. Elke nieuwe daling van de peso dreigt die kloof te vergroten en de steun verder uit te hollen.

Dat dwingt de regering om buitenlandse ankers te zoeken om binnenlandse pushback te compenseren. Het verhoogt ook de waarde van procedurele overwinningen.

Het op tijd en met realistische aannames goedkeuren van een geloofwaardige begroting zou meer doen voor het vertrouwen dan welke slogan dan ook.

Als de midterms positief verrassen, verbetert de doorvoer van hervormingen. De economie wordt nog steeds geconfronteerd met dezelfde externe wiskunde, maar de staat kan snel handelen op basis van het kader dat groei op één lijn brengt met desinflatie.

Dat zou als eerste tot uiting komen in het wekelijkse reservenummer en in een kleinere kloof tussen de officiële en parallelle koersen.

De politiek veranderde een beleidskeuze in een marktgebeurtenis

De markten gaven president Javier Milei maandenlang het voordeel van de twijfel. Hij bezuinigde op de uitgaven en werd geconfronteerd met al lang bestaande vervormingen.

Dat kocht ruimte, maar veranderde de stemmen niet. De verpletterende nederlaag in de provincie Buenos Aires, een graadmeter voor de tussentijdse verkiezingen in oktober, deed twijfels rijzen over de wetgevende vuurkracht.

Corruptieverhalen rond naaste bondgenoten schaden het verhaal verder. De monetaire bewegingen die een stevige peso ondersteunden, duidden op een sterke focus op inflatie, maar ook op een bereidheid om activiteit op te offeren om de bandbreedte intact te houden.

Toen de politiek eenmaal omsloeg, werd de beleidsmix een verplichting. Aandelenbeleggers hielden rekening met een tragere doorvoer van hervormingen.

Obligatiebeleggers zagen de kans op een zwakkere munt en een krappere cashflow voor de aflossing van buitenlandse schulden toenemen.

De zware interventie van de centrale bank bevestigde dat de reserves werden gebruikt om tijd te winnen.

Dat is een rode vlag in elke economie met een hoge bèta met een recente geschiedenis van wanbetalingen. De curve bewoog als eerste. De munteenheid volgde. Lokale liquiditeitsregels versterkten beide.

De aanstaande ontmoeting van Milei met Donald Trump is om deze reden uiterst belangrijk.

Het vervangt politiek kapitaal in eigen land door extern politiek kapitaal in het buitenland.

Als het snelle, grote en FX-gerichte steun vrijmaakt, kan de marktdruk afnemen, zelfs als de binnenlandse coalitievorming langer duurt.

Als het vriendelijke woorden oplevert zonder inzetbare dollars, keert het verhaal terug naar de FX-wiskunde.

Wat deze aflevering ons vertelt over de volgende fase van Argentinië

De Argentijnse economie kan geen reserves opblazen, groeien en opnieuw opbouwen met een stevige valuta en dunne munitie. Er moet iets gebeuren.

Het kan met meer buitenlandse hulp een stevige valuta aanhouden en de inflatie blijven drukken terwijl het wacht tot het vertrouwen terugkeert.

Dat houdt de politieke temperatuur laag, maar hangt af van gestage externe steun en sterke oogsten.

Of het kan een zwakkere munt toestaan en reserves opbouwen door middel van prijssignalen.

Dat pad vraagt kiezers om tragere koopkrachtwinsten te accepteren in ruil voor meer export, meer investeringen en minder controles.

Wat Argentinië nodig heeft, is een muntsysteem dat overeenkomt met de reële economie, een begroting die de staat zonder gimmicks financiert, en een coalitie die in een gestaag tempo wetten kan aannemen.

Het laatste marktverhaal vertelde ons dat de Argentijnse markten en de economie handelen op basis van reserves, politiek en prijssignalen die op één lijn liggen.

De afgelopen twee weken hebben laten zien hoe snel die signalen kunnen omslaan als de beleidsmix ook maar een klein beetje verschuift.

De volgende signalen zullen beslissen of deze opleving een brug wordt of slechts een pauze.