Waarom deze sluiting van de Amerikaanse overheid de grenzen van de economie op de proef stelt

De VS zijn net de 22e dag ingegaan zonder een functionerende federale regering.

Dit is de 2e langste sluiting van de Amerikaanse overheid ooit, na 2018-2019, wat 35 dagen was tijdens de eerste ambtstermijn van Donald Trump.

Salarissen zijn bevroren, luchthavens hebben een tekort aan personeel en belangrijke programma's draaien op geleende tijd. Tegelijkertijd zijn de markten nauwelijks teruggedeinsd.

Beleggers lijken ervan uit te gaan dat het disfunctioneren van Washington tijdelijk is.

De situatie lijkt op het eerste gezicht kalm, maar deze sluiting laat zien hoe de machinerie van de overheid, en bij uitbreiding delen van de economie die ervan afhankelijk zijn, gegijzeld is geraakt door politieke strategie in plaats van bestuur.

Waarom deze sluiting van de Amerikaanse overheid anders is

Deze impasse begon net na middernacht op 1 oktober, toen het Congres er niet in slaagde overeenstemming te bereiken over een nieuwe begroting.

In tegenstelling tot eerdere shutdowns als gevolg van geschillen over uitgavenniveaus of fiscale limieten, ontvouwt deze zich ook al accepteren beide partijen in grote lijnen het begrotingskader van vorig jaar.

Sindsdien hebben ongeveer 750.000 federale werknemers te horen gekregen dat ze thuis moeten blijven, terwijl honderdduizenden anderen momenteel zonder loon werken.

President Donald Trump zegt dat hij pas Democratische leiders zal ontmoeten als de regering is heropend.

Democraten zeggen dat heropening een verlenging moet omvatten van subsidies in het kader van de Affordable Care Act die aan het einde van het jaar aflopen.

Dat ene meningsverschil heeft de hele natie verlamd. Democraten beweren dat het laten vervallen van de subsidies de kosten van de ziektekostenverzekering voor ongeveer 24 miljoen Amerikanen zou verhogen tijdens de open inschrijving, die op 1 november begint.

Republikeinen willen de kwestie afzonderlijk behandelen en noemen het een beleidsonderhandeling die niet gebonden mag zijn aan de federale begroting.

Het is een strijd die de nieuwe logica van een verdeelde regering weerspiegelt. Beide partijen hebben geleerd van eerdere shutdowns dat wie het eerst knippert, de neiging heeft om invloed te verliezen.

Het resultaat is een langdurige impasse waarin het praktische bestuur stopt terwijl beide partijen wachten tot de publieke druk afneemt.

Wanneer de diensten stoppen, verspreiden de gevolgen zich

Hoewel essentiële operaties doorgaan, rafelen de randen van het systeem. De Federal Aviation Administration bevestigde op 21 oktober dat personeelstekorten zijn begonnen met het vertragen van vluchten in Houston en Newark.

Ongeveer 12% van de vertrekken op de belangrijkste luchthaven van Houston was die dag te laat, samen met 15% in Newark. Dat zijn vroege waarschuwingssignalen.

De sluiting van 2019 eindigde abrupt toen luchtverkeersleiders zich ziek meldden, en een korte FAA-grondstop op LaGuardia Airport in New York dwong binnen enkele uren tot een deal.

Ambtenaren proberen een herhaling te voorkomen, maar het patroon voelt vertrouwd aan. Politieke patstellingen eindigen vaak pas wanneer ontwrichting zichtbaar wordt voor het publiek.

Tegelijkertijd raakt het geld van de voedselhulpprogramma's op. Het ministerie van Landbouw heeft gezegd dat er misschien niet genoeg is om de voordelen van november te dekken onder SNAP, het grootste Amerikaanse voedingsprogramma.

Overheidsinstanties waarschuwen gezinnen al om zich voor te bereiden op mogelijke hiaten.

Bij het ministerie van Defensie is ongeveer de helft van de civiele werknemers met verlof.

Troepen in actieve dienst worden betaald op grond van een speciaal bevel dat door de president is ondertekend, maar civiel personeel dat zich bezighoudt met onderhoud, inkoop en logistiek niet. Het Pentagon opereert met één hand gebonden.

Dit zijn geen abstracte kwesties. Ze hebben invloed op lokale economieën die afhankelijk zijn van loonstrookjes en contracten van de overheid.

Elke week zonder loon drukt het huishoudbudget, dempt de consumptie en tast het vertrouwen aan in gebieden die zijn gebouwd rond federale werkgelegenheid.

Hoe wordt de economie beïnvloed?

Economen schatten doorgaans een wekelijkse klap van ongeveer 0,1% voor de kwartaalgroei van het bbp tijdens een brede shutdown.

Het Witte Huis heeft hogere cijfers verspreid, tot $ 15 miljard aan verloren productie per week. Maar particuliere voorspellers schatten het aantal dichter bij $ 7 miljard.

De wiskunde is eenvoudig. Wanneer federale werknemers hun salaris missen, worden de uitgaven onderbroken. Aannemers vertragen projecten. Kleine bedrijven die afhankelijk zijn van overheidsklanten snijden uren.

Een deel van de verloren output wordt terugverdiend zodra het loon is hersteld, maar niet alles. Uit de beoordeling van het Congressional Budget Office van 2019 bleek dat ongeveer een kwart van het verloren bbp nooit werd teruggevonden.

Subtieler zijn de blinde vlekken in de data. De overheid produceert belangrijke economische indicatoren die worden gebruikt door de Federal Reserve en de financiële markten.

Als agentschappen die cijfers niet kunnen verzamelen of publiceren, vliegen investeerders en beleidsmakers blind.

Die onzekerheid verhoogt de risicopremie op alles, van de rente op staatsobligaties tot de leenkosten van bedrijven.

Tot nu toe hebben de markten er geen last van. De SandP 500 en Nasdaq Composite zweven nog steeds in de buurt van recordhoogtes.

En de geschiedenis leert dat meer dan de helft van de eerdere sluitingen tijdens de sluiting een toename van de aandelen zag. De logica is dat shutdowns tijdelijke politieke gebeurtenissen zijn, geen systemische schokken.

Wat de impasse ons vertelt over de Amerikaanse politiek

Deze shutdown laat zien hoe beleidsgeschillen zijn geëvolueerd tot hefboominstrumenten. De federale begroting is nu een podium voor ideologische confrontatie.

Door financiering te koppelen aan beleidseisen, bewapenen beide partijen het proces.

Het conflict gaat bijna volledig over beleidsvoorwaarden. In het bijzonder, of een uitbreiding van de subsidies van de Affordable Care Act moet worden opgenomen in hetzelfde wetsvoorstel dat de overheid heropent.

Dit maakt het een test van politieke invloed in plaats van financiële terughoudendheid, en laat zien hoe patstelling nu kan optreden, zelfs als het geld zelf niet in het geding is.

Het aandringen van de Democraten op het binden van ACA-subsidies aan de begroting weerspiegelt hoe zij de ziektekostenverzekering zien als onderdeel van de fiscale architectuur, niet als een bijzaak.

De weigering van de Republikeinen om te onderhandelen voordat ze heropenen, weerspiegelt een strategie om bestuur en hervorming te scheiden. Geen van beide posities is irrationeel. Beide zijn tactische reacties op eerdere nederlagen.

Maar de uitkomst is verlamming. Elke partij gelooft dat ze meer te verliezen hebben door compromissen te sluiten dan door te wachten. Het land wordt onderpand.

Er is ook een regionaal element aan deze shutdown dat eerdere ontbraken.

Berichten dat ongeveer $ 28 miljard aan federale projecten is gepauzeerd of geannuleerd in democratisch georiënteerde staten, onderstrepen hoe politieke geografie nu vorm geeft aan begrotingspijn.

Federale uitgaven zijn niet alleen een macro-economisch instrument, maar ook een politiek instrument.

De langere weergave

Beleggers zijn misschien kalm, maar beleidsmakers weten dat de tijd dringt.

Als de sluiting tot begin november voortduurt, zullen ontbrekende loonstrookjes door de consumentenbestedingen rimpelen, zal de open inschrijving beginnen zonder duidelijkheid over subsidie en zal de vraag naar reizen stijgen tot een gedeeltelijk bemand luchtvaartnetwerk.

De geschiedenis suggereert dat de shutdown niet zal eindigen door overreding, maar door druk, alleen wanneer verstoring onmogelijk te negeren wordt.

De vraag is alleen welk drukpunt als eerste komt. Dat zijn ofwel financiële markten, luchthavens of kiezers.