De fiscale realiteit van Brazilië zal na 2026 de agenda domineren, waarschuwt Goldman Sachs: rapport

Het begrotingsevenwicht van Brazilië zal vanaf 2027 een centrale prioriteit worden, ongeacht wie de presidentsverkiezingen van volgend jaar wint, aldus Alberto Ramos, hoofd macro-economisch onderzoek Latijns-Amerika bij Goldman Sachs.

Ramos vertelde Reuters dat er toenemende druk zal zijn op de volgende regering van het land, of deze nu wordt geleid door de huidige president Luiz Inacio Lula da Silva of een oppositiekandidaat, om een grote economische correctie door te voeren.

Begrotingsdiscipline kan niet wachten

Stijgende inkomsten en een gestage stijging van de uitgaven hebben het huidige fiscale traject van Brazilië gekenmerkt.

Een primair saldo van nul voor 2025 en een klein overschot van 0,25% van het bbp in 2026, met een tolerantiemarge van 0,25 procentpunt, behoren tot de doelstellingen van de regering.

Dit impliceert dat een tekort van 0,25% in het komende jaar nog steeds binnen de doelstelling kan worden geacht.

De berekeningen van Goldman Sachs vertellen echter een veel moeilijker verhaal.

Volgens de bank heeft Brazilië een primair overschot van meer dan 2,5% van het bbp nodig om zijn schulddynamiek te veranderen, wat betekent dat fiscale aanpassing van ongeveer 3 procentpunt van het bbp nog steeds nodig is.

Ramos wees erop dat dit een aanpassing is die niet kan worden vermeden, aangezien de regering niet hetzelfde fiscale beheerbeleid kon voeren als in de lopende termijn van Lula.

Schuld op een opwaarts pad

Uit gegevens van de centrale bank blijkt dat de bruto staatsschuld van Brazilië in september is gestegen tot 78,1% van het bbp, het hoogste niveau sinds eind 2021.

Toen voormalig president Jair Bolsonaro zijn ambt verliet, was dat aantal 71,7%.

Het ministerie van Financiën voorspelt dat de schuldquote tegen het einde van 2028 verder zal stijgen tot 84,2% van het bbp, alvorens langzaam te beginnen dalen.

Scenario's met een zware schuldenlast impliceren uiteindelijk een stabilisatie, merkte Ramos op, maar een langere periode van hoge ratio's zou Brazilië kunnen blootstellen aan externe of interne schokken.

Als een hoge schuldenlast aanhoudt, ondermijnt het meestal het marktvertrouwen, verhoogt het de leenkosten en beperkt het de beleidsruimte tijdens stress.

Markten zoeken geloofwaardige toezeggingen

De huidige spanningen over de begroting moeten nog worden uitgespeeld in de aanloop naar de verkiezingen van 2026.

Peilingen vorige maand zetten Lula aan de leiding in de race voor een 4e, niet-opeenvolgende ambtstermijn.

Toch zei Ramos dat de markten waarschijnlijk meer zullen reageren op serieuze fiscale toezeggingen dan op degene die politiek wint.

Hoewel het momentum achter een oppositiekandidaat een eerste marktrally kan veroorzaken, merken analisten op dat voor beleggers de crux het daadwerkelijke beleid en de effecten op de houdbaarheid van de schuld zal zijn.

Het centrale probleem, legde Ramos uit, is niet ideologie, maar eerder het vermogen om duurzame begrotingsconsolidatie door te voeren.

Monetaire vooruitzichten: toekomstige voorzichtige verruiming

Wat het monetaire beleid betreft, verwacht Goldman Sachs dat de centrale bank van Brazilië begin 2025 zal beginnen met het verlagen van de Selic-referentierente, die nu is vastgesteld op 15%.

Ramos waarschuwde dat een robuuste economische activiteit en hoge uitgaven in het verkiezingsjaar de eerste daling zouden kunnen uitstellen tot maart of later, ondanks de basisvoorspelling die een vermindering in januari aangeeft.

Hoe snel de inflatieverwachtingen afnemen en of het begrotingsbeleid meer terughoudendheid begint aan te geven, zal bepalen wanneer de renteverlaging plaatsvindt.

Om te voorkomen dat er nog meer prijsdruk ontstaat, kan de centrale bank besluiten om voorzichtig te werk te gaan als de overheidsuitgaven in de aanloop naar de verkiezingen hoog blijven.

Ramos zei echter dat de fiscale houdbaarheid van Brazilië op lange termijn veel verder gaat dan de kortetermijndoelstellingen en alleen zal worden gewaarborgd door structurele hervormingen die de kwaliteit van de uitgaven kunnen verbeteren en de belastinggrondslag kunnen verbreden.

Geconfronteerd met hoge bestedingsvereisten, demografische druk en beperkte fiscale ruimte, heeft de overheid een beperkte capaciteit om inclusieve groei na te streven zonder de schuld te verhogen.