Het EU-conflict dreigt nu Italië goudreserves als staatseigendom verklaart

  • Italiaanse wetgevers stellen voor om de goudreserves van de centrale bank van 300 miljard dollar als staatseigendom te verklaren.
  • De ECB waarschuwt dat deze stap EU-verdragen kan schenden door de autonomie van centrale banken te beperken.
  • De Italiaanse regering zal overleg geven aan de Bank van Italië en de ECB voordat zij verder gaat.

Italiaanse wetgevers zetten een controversiële claim voort dat de goudreserves van de centrale bank van 300 miljard dollar als staatseigendom moeten worden verklaard, een stap die een senator donderdag bevestigde ondanks vrees dat het de regels van de Europese Unie zou kunnen schenden.

Lucio Malan, een senator van de partij Broeders van Italië van premier Giorgia Meloni, verklaarde op Radio 24 dat het doel van het initiatief was om te voorkomen dat de goudreserves in de toekomst worden misbruikt, volgens een Reuters-rapport.

Malan zei:

Derde grootste voorraad

De Bank of Italy bezit een van 's werelds grootste nationale goudreserves en is daarmee de derde grootste voorraad ter wereld, alleen overtroffen door de VS en Duitsland.

Deze indrukwekkende voorraad bedraagt 2.452 metrische ton goud.

Om dit in perspectief te plaatsen met betrekking tot de economische betekenis ervan: deze hoeveelheid goud komt overeen met ongeveer 13% van de Italiaanse nationale productie, wat het belang ervan voor de financiële positie en de waargenomen stabiliteit van het land onderstreept.

Het juridische eigendom en de controle over deze enorme goudreserve zijn echter recentelijk onderwerp van politieke discussie binnen de Italiaanse regering geworden.

Er is een belangrijke wetgevende stap gaande die formeel het eigendom van het goud wil verduidelijken.

Specifiek heeft senator Guido Quintino Malan, samen met een groep van vier andere partijleden, een amendement ingediend op de voorgestelde begroting voor 2026.

Deze wijziging stelt een fundamentele verandering in de juridische status van de reserves vast, en stelt expliciet dat "de goudreserves, beheerd en gehouden door de Bank van Italië, toebehoren aan de staat, namens het Italiaanse volk."

Deze voorgestelde wijziging is bedoeld om definitief vast te stellen dat het goud een nationaal bezit is, in trust gehouden door de centrale bank ten behoeve van de natie.

Voordat er wetgeving over deze controversiële kwestie wordt genomen, heeft de Italiaanse regering een gematigde en voorzichtige aanpak aangegeven.

Een regeringsfunctionaris bevestigde in een gesprek met Reuters dat Italië van plan is formele meningen te vragen aan twee belangrijke financiële instellingen: de Bank van Italië zelf, die momenteel het goud beheert en beheert, en de Europese Centrale Bank (ECB), gezien de positie van Italië als lid van de eurozone.

Dit consultatieproces is een cruciale stap, die ervoor zorgt dat de overheid de mogelijke financiële, juridische en operationele gevolgen van het overdragen van formeel eigendom heeft overwogen voordat een nieuwe wet wordt aangenomen.

Onverenigbaarheid

Het eigendom van de Italiaanse goudreserves is al twee decennia een controversieel politiek onderwerp, waarbij verschillende partijen een mogelijke verkoop suggereren om de staatsschuld te verminderen of de uitgaven en belastingverlagingen te financieren.

De Europese Centrale Bank (ECB) heeft echter eerder gewaarschuwd dat elke poging om de autonomie van een centrale bank te beperken, met name bij het beheer van haar goudreserves, in strijd zou zijn met EU-verdragen.

Het statuut van het Europees Systeem van Centrale Banken (ESCB) verbiedt centrale bankiers expliciet om instructies op te nemen van EU-instellingen of lidstaten.

Desondanks ontkende Malan dat de huidige coalitie van plan is het goud te verkopen.

In plaats daarvan betoogde hij dat het doel van zijn partij simpelweg was om het risico te "ontmantelen" dat de reserves zouden worden verkocht, hoewel hij geen verdere details gaf.

Volgens de website van de Bank of Italy dient de goudreserve twee mogelijke doelen: het kan worden gebruikt als onderpand om leningen te verzekeren of, in een laatste redmiddel, op de markt worden verkocht om euro's te verkrijgen en zo de waarde van de valuta te verhogen.