Waarom 2026 een bepalend jaar zou kunnen worden voor de handels- en energiemarkten van Latijns-Amerika

Latijns-Amerika gaat in 2026 een cruciaal jaar tegemoet, nu nieuwe Amerikaanse tarieven en stijgende olieproductie de economische en energieverwachtingen van de regio hervormen.

Analisten zeggen dat een combinatie van relatief gematigde handelsbelemmeringen en toenemende ruwe olieproductie sommige landen een concurrentievoordeel kan geven, terwijl het tegenwind voor anderen kan creëren.

Alejandro Grisanti, hoofdeconoom bij Ecoanalítica in de Dominicaanse Republiek, vertelde aan Invezz dat het ongelijke tariefregime al duidelijke winnaars en verliezers oplevert.

"De meeste Latijns-Amerikaanse landen zagen slechts een verhoging van 10% in de tarieven, vooral in Midden-Amerika en het Caribisch gebied, met uitzonderingen zoals Nicaragua," zei Grisanti.

Niet alle economieën zijn gepositioneerd om hiervan te profiteren. Mexico wordt geconfronteerd met tarieven tot wel 25%, terwijl Brazilië te maken heeft met verhogingen van ongeveer 50%, een combinatie die de handel met de VS dreigt te belasten.

Venezuela, Bolivia en Nicaragua hebben tariefverhogingen van ongeveer 15% gezien, wat een combinatie van economische en politieke overwegingen weerspiegelt.

Grisanti zei dat de onderhandelingen nog gaande zijn en verwacht dat de tarieven voor het grootste deel van Latijns-Amerika in een bereik van 10%–15% zullen liggen, een niveau dat hij omschreef als een netto positief punt voor de regio.

Tarieflandschap: minder impact dan voorspeld

In 2025 zette de VS door met een beleidsagenda die brede tariefverhogingen oplegde op import uit Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.

Hoewel vroege consensusprognoses wezen op een scherpe kortetermijnkrimp in de handel, toonden latere gegevens aan dat de exportgroei aanhield, ondersteund door veerkrachtige vraag en prijsdynamiek.

De handel tussen Latijns-Amerika en het Caribisch gebied leek in 2025 te blijven groeien ondanks het nieuwe Amerikaanse tariefregime, waarbij de waarden naar verwachting met ongeveer 5% zullen stijgen, een stijging ten opzichte van 4,5% in 2024, volgens een rapport van november 2025 van de Economische Commissie van de Verenigde Naties voor Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, geciteerd door Reuters.

De stijging werd grotendeels gedreven door een stijging van 4% in exportvolumes en een bescheiden stijging van de nettoprijzen.

De directe impact van hogere tarieven bleek minder ontwrichtend dan verwacht, aldus het rapport, omdat Amerikaanse bedrijven de import versnelden en voorraden opbouwden voorafgaand aan de handhaving, terwijl de handel met Aziatische markten robuust bleef.

De luchtvervoergegevens van ECLAC toonden ook aan dat de export uit Latijns-Amerika en het Caribisch gebied gemiddeld een effectieve Amerikaanse tarief van ongeveer 10% heeft, ongeveer zeven procentpunten lager dan het wereldwijde gemiddelde, een kloof dat hielp de klap voor de handelsstromen te verzachten.

Latijns-Amerika ontwikkelt zich tot een oliegroeicentrum

Naast handel zal Latijns-Amerika in 2026 de belangrijkste bron van groei in de olievoorziening worden, waarmee de wereldwijde energiemarkten worden hervormen en traditionele producenten worden uitgedaagd.

Oxford Economics schat dat de regio ongeveer 1,6 miljoen vaten per dag nieuwe productie zal toevoegen, waarmee het de grootste bijdrager is aan de incrementele aanvoer buiten OPEC+.

Brazilië drijft een groot deel van die groei aan, aangevoerd door de offshore ontwikkelingen van Petrobras vóór zout, met een totale productie die naar verwachting 5,5 miljoen vaten per dag zal bedragen.

Guyana breidt ook snel uit via het door ExxonMobil geleide Stabroek Block, waarmee het land zich positioneert als een belangrijke nieuwe speler op de wereldwijde oliemarkten.

Argentinië voegt het aanbod toe door efficiëntiewinsten in Vaca Muerta, waarmee Zuid-Amerika's rol als producent van middelgrote en lichte ruwe olie wordt versterkt.

Mexico daarentegen, samen met verschillende andere landen, ziet de productie stagneren of slechts marginaal groeien door volwassen velden, zwakke investeringen en regelgevende beperkingen.

Globale context

Wereldwijd wordt verwacht dat de Amerikaanse olieproductie langzamer zal stijgen, met ongeveer 400.000 vaten per dag, grotendeels door productiviteitswinst in schalie.

OPEC+-leden, waaronder Saoedi-Arabië en de VAE, zullen naar verwachting tegen medio 2026 ongeveer 1 miljoen vaten per dag toevoegen. De Russische productie zal naar verwachting stabiliseren voordat deze afneemt naarmate sancties en technische limieten van kracht worden.

De gecombineerde toename van het wereldwijde aanbod zal naar verwachting de prijzen belasten.

Oxford Economics voorspelt dat Brent-ruwe olie tegen eind 2026 zal dalen tot $58 per vat en tot $55 in 2027, ervan uitgaande dat de OPEC+-productie en kapitaalbeperking onder Amerikaanse schalieproducenten gedisciplineerd zijn.

Gevolgen voor Latijns-Amerika

De combinatie van gematigde tarieven en stijgende energieproductie zou verschillende Latijns-Amerikaanse economieën een strategisch voordeel kunnen geven.

De Dominicaanse Republiek bijvoorbeeld profiteert van beperkte tariefverhogingen die haar concurrentievermogen ten opzichte van Europese exporteurs verbeteren.

Brazilië en Guyana profiteren van hogere olie-inkomsten en toenemende geopolitieke relevantie als betrouwbare leveranciers, terwijl de gestage productiegroei van Argentinië veerkracht op regionaal niveau toevoegt. Mexico en Brazilië staan echter voor zwaardere omstandigheden door hogere tarieven en binnenlandse politieke uitdagingen.

Grisanti zei dat de ongelijke impact van tarieven handels- en investeringsstromen zou kunnen herleiden.

Vooruitzicht voor 2026

Latijns-Amerika begint 2026 met zowel kansen als risico's. De stijgende olieproductie stimuleert de inkomsten en wereldwijde invloed, terwijl zorgvuldig beheerde handelsrelaties geselecteerde landen een concurrentievoordeel geven.

Beleidsmakers en investeerders zullen de Amerikaanse handelsbesprekingen, de uitbreiding van de energiesector en geopolitieke verschuivingen nauwlettend volgen.

Als de huidige trends zich voortzetten, zou de regio kunnen uitgroeien tot zowel een belangrijke energieleverancier als een meer concurrerende kracht in de wereldhandel.

Landen die energiegroei succesvol afstemmen op strategische handelsbeleidsmaatregelen kunnen blijvende voordelen behalen, wat een mogelijk keerpunt markeert in de economische ontwikkeling van Latijns-Amerika.

Die kruising is terug te zien in het vooruitzicht voor 2026. De combinatie van gematigde Amerikaanse tarieven en een sterke olieproductie onder leiding van Brazilië, Guyana en Argentinië creëert een groeivenster.

Grisanti zei dat landen die zich aan deze verschuivingen kunnen aanpassen zich de kans hebben zich te herpositioneren binnen de wereldhandels- en energiemarkten.

Met zorgvuldige planning zou 2026 een beslissende stap kunnen betekenen richting Latijns-Amerika als een wereldwijd energiecentrum en een competitievere handelsregio.