Olieprijzen dalen na volatiele week, maar de echte krapte kan nog komen

De olieprijzen daalden vrijdag nu aanwijzingen voor verbeterd tankerverkeer door belangrijke doorvaartwegen in het Midden-Oosten handelaren aanspoorden winst te verzilveren na een volatiele week.

Brent daalde $1,03, oftewel 1,2%, tot $88 per vat om 02:15 GMT, terwijl West Texas Intermediate $1,50 (1,8%) verloor tot $82,09.

Zelfs na de terugval gingen beide benchmarks richting maandelijkse stijgingen van ongeveer 20%, wat de oorlogsopslag in de olieprijs weerspiegelt sinds de regionale gevechten verscherpten.

De markt weegt nu betere fysieke stromen af tegen een conflict dat de Straat van Hormuz, de Rode Zee en het Suez-gekoppelde exportnetwerk blijft bedreigen.

Hormuz‑stromen temperen de directe paniek

De daling werd minder veroorzaakt door vooruitgang in de diplomatie dan door aanwijzingen dat sommige ladingen weer bewegen.

Een door QatarEnergy gecontroleerde vloeibaar aardgas‑tanker verliet op woensdag de Straat van Hormuz, de eerste geregistreerde exit van een dergelijk vaartuig sinds 11 juli.

Die dag staken twaalf schepen de zeestraat over, hoewel de activiteit onder het normale niveau bleef.

Analisten merkten op dat handelaren hogere regionale spanningen afwogen tegen het geleidelijke herstel van de Hormuz‑stromen. Dat verklaart waarom prijzen zijn teruggelopen zonder dat de bredere risicopremie verdween.

De verbetering is bovendien ongelijk. Het scheepvaartverkeer door Bab el‑Mandeb nam donderdag toe, maar dreigingen van door Iran gesteunde Houthi‑machten hebben sommige Saoedi‑exporten gedwongen langere of minder transparante routes te gebruiken.

Een droneaanval die tankers beschadigde in de Egyptische haven van Damietta voegde een veiligheidsprobleem toe nabij het Suezkanaal.

Phillip Nova‑analist Priyanka Sachdeva zei dat stijgende vrachttarieven en verzekeringskosten aantonen dat de fysieke handel nog lang niet normaal is, zelfs wanneer transitcijfers verbeteren.

Krappe Amerikaanse voorraden houden bodem stevig

De verkoopgolf van vrijdag kwam ondanks een sterker dan verwachte daling van de Amerikaanse ruwe‑oliereserves.

Commerciële voorraden daalden met 7,2 miljoen vaten in de week eindigend 24 juli tot 404,5 miljoen vaten, ongeveer 7% onder het vijfjaarsseizoensgemiddelde, aldus de Energy Information Administration.

Raffinaderijen draaiden op 97,2% van hun capaciteit en verwerkten 17,3 miljoen vaten per dag, terwijl de ruwe‑olie‑importen afnamen.

Die combinatie wijst op een krappe kortetermijnmarkt na maanden van verstoorde internationale aanvoer.

De cijfers beperken het bearish‑argument van hoger tankerverkeer. Meer vaten kunnen door knelpunten bewegen, maar Amerikaanse raffinaderijen draaien hard en binnenlandse voorraden bieden een dunnere buffer tegen een nieuwe uitval.

EIA‑data tonen ook dat de wereldwijde voorraden in het tweede kwartaal snel zijn gedaald omdat Hormuz‑verstoringen kopers naar alternatieve bronnen duwden.

OPEC+ staat voor een lastiger besluit over aanbod

De aandacht verschuift nu naar de bijeenkomst van zeven OPEC+‑producenten op 2 augustus.

De groep wordt verwacht een productieverhoging in september van ongeveer 188.000 vaten per dag goed te keuren, waarmee de gefaseerde terugdraaiing van 1,65 miljoen vaten per dag aan vrijwillige kortingen uit 2023 wordt afgerond.

Op de verhoging zou mogelijk een pauze van drie maanden vanaf oktober volgen.

Ongeveer 2 miljoen vaten per dag aan bredere OPEC+‑beperkingen zouden nog overblijven, terwijl daadwerkelijke exporten van sommige Midden‑Oostenleden door het conflict zijn beperkt.

UBS‑analist Giovanni Staunovo zei dat de volgende stappen van de alliantie sterk afhangen van hoe de oorlog zich ontwikkelt en van de beoordeling van de duurzame productiecapaciteit van de leden.

Dat maakt de geplande verhoging minder bearish dan het lijkt, omdat extra quota niet garanderen dat elk vat de kopers daadwerkelijk bereikt.

Olie sluit juli af in een onstabiele middenpositie.

Betere scheepvaartroutes hebben de onmiddellijke vrees voor een ernstige tekortschieting verminderd, maar uitgeputte voorraden, hoge transportkosten en meerdere regionale brandpunten verhinderen een volledige afbouw van de geopolitieke premie.