Verbergt de economische veerkracht van China een vastgoedinstorting?

China's reële index voor woningprijzen bereikte zojuist een recordlaagte met 17 opeenvolgende kwartalen van daling.

In reële, inflatiegecorrigeerde termen liggen huizenwaarden nu onder het niveau van 2010, waardoor vijftien jaar waardestijging voor de stedelijke middenklasse van het land zijn uitgeradereerd.

Ondertussen groeide het officiële bbp met 5% in Q1 2026, en versloeg daarmee de prognoses. Dus misschien is de ene kop belangrijker dan de andere.

Wat het kopcijfer verbergt

De groeicijfers van 5% zijn niet verzonnen. Maar ze worden op een zeer specifieke manier geconstrueerd.

Statelijke ondernemingen leiden een opleving in investeringen in infrastructuur en geavanceerde productie.

De begrotingsuitgaven waren naar voren gehaald in Q1 2026. De export van EV's, batterijen en halfgeleiders groeit daadwerkelijk snel.

Haalt u dat er allemaal uit, dan blijft hetgeen over dat de organische, door de private sector aangedreven activiteit weerspiegelt — hoe daadwerkelijke Chinese huishoudens en bedrijven ervoor staan — en die ligt volgens meerdere onafhankelijke schattingen dichter bij 3%.

De vastgoedsector, die nog zo recent als in 2021 goed was voor ongeveer 24% van het bbp, zag haar bijdrage halveren.

De vastgoedinvesteringen stortten in met 17,2% in 2025 alleen al. De nieuwe huizenprijzen in maart 2026 markeerden de 23ste opeenvolgende maand van jaar-op-jaar daling, inclusief teruglopen van 8% tot 12% ten opzichte van de piek in steden als Shanghai en Beijing, ooit als onaantastbaar beschouwd.

De BIS reële index voor woningprijzen sloot Q4 2025 op 86,79 op een 2010-basis van 100. Prijzen dalen niet alleen. Ze hebben anderhalve decennium aan reële waardestijgingen uitgewist.

Vastgoed was nooit slechts een sector

Om te begrijpen waarom dit zo ingrijpend is, moet u begrijpen wat vastgoed in China eigenlijk was. Het was de spaarrekening, het pensioenplan en de belangrijkste opslag van nationale rijkdom, alles in één.

Woningen vertegenwoordigen 70% van de activa van stedelijke huishoudens. Grondverkopen financierden ongeveer 20% van de fiscale inkomsten van lokale overheden, die op hun beurt ziekenhuizen, scholen, wegen en openbare diensten in honderden steden en provincies betaalden.

Op het hoogtepunt verbruikte het vastgoedcomplex 60% van de wereldwijde cementproductie en 50% van het wereldwijde staal. Het absorbeerde 25% van alle bankleningen in China.

Dit was geen sector die naast de economie liep. Het was het skelet van de economie.

De inkomsten uit grondverkopen voor lokale overheden zijn 44% gedaald ten opzichte van hun piek in 2021.

Banken dragen non-performing exposure die de officiële cijfers vrijwel zeker onderschatten.

Er is naar schatting $18 trillion aan huishoudvermogen vernietigd sinds de piek, een bedrag groter dan het hele Amerikaanse bbp.

De doom-loop die niemand in Beijing wil benoemen

Er is een specifiek economisch concept dat precies past op China's situatie: een balansrecessie. De term is ontwikkeld door econoom Richard Koo om Japan na 1991 te beschrijven.

Wanneer het primaire bezit van de huishoudens van een natie in waarde instort, reageren die huishoudens rationeel door meer te sparen en minder uit te geven, zelfs wanneer de rente dicht bij nul ligt.

De juiste individuele reactie wordt collectief catastrofaal.

De banktegoeden van Chinese huishoudens zijn de afgelopen vijf jaar bijna verdubbeld.

Het consumentenvertrouwen blijft laag. De groei van de detailhandelsverkopen blijft herhaaldelijk de verwachtingen missen.

De People's Bank of China kan de rente verlagen — en dat heeft zij gedaan — maar zij kan niet de vertrouwen creëren dat nodig is om mensen tot uitgave aan te zetten.

In deze omgeving is het monetaire beleid een hefboom die losgekoppeld is van het apparaat dat het zou moeten laten werken.

Het secundaire effect is wat het wereldwijde handelssysteem vergiftigt. Fabrieken die binnenlandse vraag verliezen, sluiten niet. Ze snijden in prijzen en exporteren.

China's industriële overcapaciteit overspoelt nu de wereldmarkten met goedkoop staal, chemicaliën, zonnepanelen en EV's tegen prijzen die concurrenten in Europa, de VS en Zuidoost-Azië simpelweg niet kunnen evenaren.

Dit lijkt op Chinese industriële kracht. Het is, grotendeels, Chinese binnenlandse zwakte die een uitlaatklep zoekt, en het is de belangrijkste drijfveer van de escalerende handelsspanningen daaromheen.

Wat beleggers eigenlijk kopen als ze China kopen

Het groene industriële complex is reëel. De output in aan AI verwante sectoren, inclusief geïntegreerde circuits, groeide bijna 50% jaar-op-jaar in Q1 2026.

De export van EV's steeg met 77,5%.

De productie van lithiumbatterijen nam met meer dan 40% toe.

China wint de green technology-race overtuigend, en dit zijn geen gefabriceerde cijfers. Voor beleggers met een lange horizon en tolerantie voor beleidsrisico is er echte waarde in de sectoren die Beijing heeft gekozen te stimuleren.

Het probleem is dat deze industrieën niet genoeg mensen in dienst nemen, tegen voldoende lonen, om de economische massa te vervangen die vastgoed genereerde.

Een halfgeleiderfabriek is geen banenmotor. Een EV-exportlijn bouwt niet het vertrouwen van een huishouden op dat een hypotheek betaalt op een appartement dat minder waard is dan de schuld.

Goldman Sachs schat dat de vastgoedneergang ongeveer 2 procentpunt van de jaarlijkse bbp-groei kosten in zowel 2024 als 2025.

De generatie die de droom kocht

De scherpste manier om te begrijpen wat er in China gebeurt, is niet via bbp-tabellen of BIS-indices. Het is via de jonge professionals die hun spaargeld en dat van hun ouders hebben opgerekt om in 2019 of 2020 een appartement te kopen.

Die persoon betaalt nu een hypotheek op een bezit dat in reële termen 23% minder waard is dan toen hij het kocht, in een arbeidsmarkt waar de jeugdwerkloosheid officieel ongeveer 20% bedraagt en volgens onafhankelijke schattingen veel hoger ligt.

Zij consumeren niet. Zij investeren niet. Zij doen wat elke rationele actor in deze situatie doet: afwachten, sparen en hopen dat de bodem komt voordat het plafond instort.

Vermenigvuldig dat over tientallen miljoenen huishoudens, en u heeft de werkelijke staat van de Chinese economie in 2026.

Het bbp-cijfer vertelt u wat de staat bouwt.

De grafiek van de vastgoedprijzen vertelt u hoe mensen leven.

Beijing kan de tweede laag gedurende enige tijd met de eerste bedekken, maar de BIS-data laat zich door niemand instrueren.