Gedwongen staatsgoudverkopen gezien als aanjager van volgende bullrun: expert

De gedwongen staatsgoudverkopen kunnen volgens Stephen Innes van SPI Asset Management de weg bereiden voor de volgende grote bullrun, zei hij tegen Kitco News, en betoogde dat recente verkopen werden gedreven door noodliquiditeit in plaats van een verlies van vertrouwen in goud.

De uitverkoop, veroorzaakt door de crisis in de Straat van Hormuz, schudde beleggers op die vreesden dat centrale banken het gele edelmetaal in de steek lieten. 

Analisten stellen echter dat de disposities tactisch waren, niet ideologisch, en uiteindelijk de langetermijncase voor goud kunnen versterken.

Paniekverkopen tijdens de crisis in de Straat van Hormuz

Het uitbreken van oorlog in Iran en de sluiting van de Straat van Hormuz leidden tot een race om dollarliquiditeit onder energie‑importerende landen. 

Innes omschreef de uitverkoop als “een tijdelijke margin call vanuit de fysieke wereld”, en merkte op dat zelfs centrale banken gedwongen waren goudreserves te mobiliseren om de binnenlandse economieën te stabiliseren. “Zelfs heilige reserveactiva worden naar het pandjeshuis gebracht,” zei hij in het Kitco-interview.

Deze golf van staatelijke verkopen, betoogde hij, werd door de markten verkeerd begrepen als een structurele afwijzing van goud. In werkelijkheid was het een noodmaatregel om de reserves te versterken tijdens een ongekende energieschok.

Inflatie, groeischade, beleidsdraai

Innes schetste een bekend crisiscircuit: inflatiepaniek, groeischade en uiteindelijk een terugkeer naar een accommoderend centraal bankbeleid. 

Goud, legde Innes uit, heeft de neiging minder te presteren tijdens de initiële inflatieangst maar floreert zodra beleidsmakers beseffen dat ze de verkrapping niet kunnen normaliseren zonder de groei te schaden.

“Dezelfde rentecurve die tijdens de paniekfase als een sloopkogel voor goud fungeerde, kan uiteindelijk de grootste rugwind voor het edelmetaal worden zodra handelaren zich gaan positioneren voor ruimer monetair beleid richting 2027,” zei hij.

Turkije en de mechaniek van liquidatie

Turkije vormde een praktijkvoorbeeld van hoe reserves werden gemobiliseerd om de binnenlandse effecten van de olieschok te dempen.

Jeffrey Currie, een toonaangevende Wall Street‑strateeg, had deze mechanische liquidatiefase eerder geïdentificeerd en merkte op dat wanneer centrale banken van kopers veranderen in gedwongen verkopers, goud tijdelijk vraag verliest.

Maar Innes benadrukte dat zodra groeiverlies centrale banken terug naar accommoderend beleid dwingt, de trade volledig reset. 

“Gedwongen verkopen zijn geen ideologische verkopen. Het is een noodtriage van reserves tijdens een energieontwrichting,” zei hij.

Structurele onevenwichtigheden in de wereldeconomie

Voorbij de directe crisis wees Innes op dieperliggende vervormingen in de wereldeconomie. 

De AI‑revolutie, voegde hij toe, heeft dit onevenwicht alleen maar versneld, waarbij techreuzen kapitaalbudgetten inzetten die rivaliseren met soevereine economieën, terwijl de grondstoffeninfrastructuur daaronder verslechtert. 

Grondstoffen, betoogde hij, zijn “de meest misgeprijsde hoek van het mondiale macro‑landschap.”

Goud als monetaire verzekering

Innes benadrukte dat de rol van goud zich ontwikkelt voorbij de traditionele status als afdekking tegen inflatie. 

“Het dient in toenemende mate als monetaire verzekering in een wereld die structureel gefragmenteerder, schaarser aan hulpbronnen, zwaarder ver­schuldend en politiek onstabieler wordt,” zei hij.

Landen die tijdens de oliepiek gedwongen werden reserves te mobiliseren, zo betoogde hij, hebben nu een duidelijker inzicht in hoe kwetsbaar fiat‑systemen worden tijdens geopolitieke ontwrichtingen en geweaponiseerde betalingsconflicten. 

China heeft deze dynamiek in het bijzonder al lang onderkend en heeft gestaag goud opgehoopt om zijn reserves te beschermen in een gefragmenteerde wereldorde.

Een reinigende gebeurtenis, geen ineenstorting

De recente correctie, concludeerde Innes, “lijkt steeds meer op een reinigende gebeurtenis dan op de ineenstorting van een seculiere bullmarkt.” 

Speculatieve overwaardering is weggebrand, waardoor een structurele fundering overblijft die samenhangt met staatsdiversificatie, onderinvestering in de fysieke economie, geopolitieke fragmentatie en de uiteindelijke terugkeer van ruimer monetair beleid.

“Goud presteert altijd het beste wanneer beleggers ophouden te geloven dat beleidsmakers de consequenties van het systeem dat ze hebben gecreëerd volledig kunnen beheersen,” zei hij. 

Vooruitzicht

Analisten bij Kitco News suggereren dat de gedwongen staatlijke liquidaties van 2026 de zaak voor goud uiteindelijk eerder kunnen versterken dan verzwakken. 

Naarmate centrale banken hun reservestrategieën herevalueren en beleggers geconfronteerd worden met structurele onevenwichtigheden in de wereldeconomie, zou goud kunnen opstaan als de hoeksteen van een nieuw tijdperk van monetaire verzekering.

Voor Innes is de boodschap duidelijk: de uitverkoop was niet het einde van de bullrun van goud, maar het begin van het volgende hoofdstuk.