Prognozy stóp procentowych Kanady czekają na dłuższą przerwę, gdy wzrost ochłodzi się, a ryzyko pozostaje

Według sondażu Reutersa ekonomiści są znacznie bardziej zgodni niż miesiąc temu, że Bank Kanady utrzyma stopę procentową z dnia na noc do 2026 roku.

Przekonanie, że decydenci nie spieszą się ze zmianą cen pożyczek po przedłużającym się cyklu łagodzenia, zostało wzmocnione przez oczekiwania stałego wzrostu gospodarczego i głównie kontrolowanej inflacji.

Według wszystkich 35 ekonomistów ankietowanych między 20 a 23 stycznia, bank centralny utrzyma kluczową stopę na poziomie 2,25% z dnia 28 stycznia.

Według prawie 75% respondentów (26 z 35), wskaźniki pozostaną niezmienione do 2026 roku, co stanowi znaczący wzrost w porównaniu do nieco ponad 60% w grudniu.

Pomimo sprzecznych sygnałów z ostatnich danych, rosnąca większość wykazuje przekonanie, że gospodarka może dalej rosnąć bez wznowienia obaw o inflację.

Decydenci mają większą motywację, by być ostrożnymi niż zmieniać kurs, ponieważ bank centralny utrzymał swoją stopę referencyjną w zeszłym miesiącu i ogłosił dłuższą przerwę.

Mieszane sygnały gospodarcze wspierają postawę "wyczekuj i obserwuj"

Gospodarka Kanady jest przedstawiona nierówno według ostatnich wskaźników. Po trzech kolejnych miesięcznych wzrostach wzrost zatrudnienia w grudniu stagnował, podnosząc stopę bezrobocia.

Jednocześnie uważnie monitorowane wskaźniki bazowe złagodziły się, choć inflacja wzrosła bardziej niż przewidywano.

Te przeciwstawne wzorce podkreślają chwiejną równowagę banku centralnego. Z jednej strony słabsze dane z rynku pracy sugerują, że gospodarka wciąż jest ospała.

Jednak potrzeba dalszych obniżek stóp w najbliższej przyszłości jest ograniczona przez silniejszą inflację ogólną.

Obecna stopa overnight znajduje się na dolnym końcu zakresu 2,25%–3,25%, który Bank Kanady uznaje za neutralny, co oznacza, że nie sprzyja ani nie hamuje aktywności gospodarczej.

Takie stanowisko daje decydentom swobodę w ocenie, czy gospodarka zmierza ku zrównoważonej ekspansji.

Dziedzictwo agresywnego zluźniania jest nadal obecne

Bank centralny był jednym z najbardziej aktywnych partnerów z G10, obniżając stopy procentowe łącznie o 275 punktów bazowych między czerwcem 2024 a październikiem 2025.

Gospodarka wciąż odczuwa skutki tych cięć, które miały na celu pobudzenie wzrostu w miarę osłabiania presji inflacyjnej.

BoC jest teraz gotowy przyjąć dość długotrwałe podejście "czekaj i zobacz".

Avery Shenfeld, główny ekonomista CIBC Capital Markets, stwierdził, że jeśli zmiana jest możliwa w tym roku, to bardziej prawdopodobne jest, że będzie to cięcie niż podwyżka.

"Stopy procentowe nie są jeszcze tak stymulujące, a na rynku pracy wciąż jest dużo luzu i spora niepewność co do tempa rozwoju w tym roku," kontynuował.

Ryzyka handlowe zwiększają ostrożność w politice

Ostrożność jest również uzasadniona ze względu na zagrożenia zewnętrzne. Ekonomiści nadal obawiają się potencjalnych nowych sporów handlowych ze Stanami Zjednoczonymi, największym rynkiem eksportowym Kanady.

Kolejnym stopniem niepewności jest Porozumienie USA-Meksyk-Kanada, które ma zostać rozpatrzone w lipcu.

Pomimo amerykańskich ceł wahających się od 25% do 50% na ważne branże, w tym stal, aluminium, motoryzacje i drewno, gospodarka Kanady pozostaje stosunkowo silna.

Według Shenfelda jego przewidywanie bazowe opiera się na założeniu, że branże, które obecnie mają dostęp do wolnego handlu ze Stanami Zjednoczonymi, będą to kontynuować, czy to poprzez porozumienie, czy długotrwałe rozmowy utrzymujące status quo.

Jednak ostrzegł, że bardziej rozbudowane taryfy mogą utrudnić rozwój i zmusić bank centralny do dalszego obniżania stóp procentowych.

W miarę stabilizacji perspektyw polityki wzrost zwalnia

Według badania, po wzroście o 2,6% w trzecim kwartale, prognozuje się, że wzrost gospodarczy Kanady drastycznie spadł do rocznego poziomu zaledwie 0,3% w zeszłym kwartale.

Zamiast szybkiego zwrotu sytuacji, takie spowolnienie wzmacnia argumenty za stabilnością polityki.

Ekonomiści nie widzą powodu, by Bank Kanady zmieniał kierunek w obliczu spowolnienia wzrostu, powściągliwej inflacji i utrzymujących się niepewności handlowych.

Konsensus jest raczej taki, że dłuższa przerwa pozwoli decydentom ocenić, czy gospodarka zdoła nabrać rozpędu bez dalszego wsparcia politycznego.