Analiza: Konflikt USA–Iran, a nie OPEC+, kształtuje perspektywy cen ropy

Ceny ropy prawdopodobnie nie odczują znaczącej presji, nawet jeśli OPEC i jego sojusznicy nieznacznie zwiększą produkcję w kwietniu.

Osiem państw z sojuszu Organizacji Krajów Eksportujących Ropę Naftową i jej sojuszników, które dobrowolnie ograniczały wydobycie ropy, ma w ten weekend zdecydować o strategii dotyczącej produkcji na kwiecień.

Zgodnie z informacjami od źródeł wewnątrz OPEC+, komunikaty sugerują potencjalne zwiększenie limitów produkcji o 137 000 baryłek dziennie.

„To dlatego, że rynek ropy jest mniej nadpodażowy, niż oczekiwano na początku roku, ponieważ znaczna część nadpodaży jest trudna do sprzedaży z powodu sankcji i jest magazynowana w tankowcach na morzu,” powiedział Carsten Fritsch, analityk surowcowy w Commerzbank AG.

W chwili pisania cena ropy West Texas Intermediate wynosiła 65,44 USD za baryłkę, wzrost o 0,3%, podczas gdy Brent kosztował 71 USD za baryłkę, wzrost o 0,2%.

Wzrost produkcji mało prawdopodobnie wywrze presję na ceny

Rzeczywisty wzrost ma być jednak skromniejszy, ponieważ członkowie już w styczniu produkowali poniżej celów.

Wbrew początkowym oczekiwaniom rynek ropy nie jest dobrze zaopatrzony. Wyraźnie wskazuje na to backwardation krzywej terminowej, co sugeruje, że duża nadwyżka, którą wielu prognozowało, nie zmaterializowała się, zgodnie z Warrenem Pattersonem, szefem strategii surowcowej w ING Group.

Dodatkowo wystąpiły zakłócenia podaży, na przykład niedawno w Kazachstanie.

„Decyzję OPEC+ komplikuje konflikt USA–Iran, ponieważ obecnie trudno przewidzieć, czy wystąpią zakłócenia podaży i jak poważne będą,” powiedział Fritsch z Commerzbanku.

W obecnych warunkach oczekuje się stopniowego rozszerzania produkcji.

Niemniej jednak pełna realizacja jest mało prawdopodobna, ponieważ obecny poziom produkcji ropy w Rosji jest już znacznie niższy od uzgodnionego, podał Commerzbank.

Ograniczenia podaży z Kazachstanu i Rosji

W przypadku Kazachstanu sytuacja zależy od powrotu do normalnego poziomu produkcji na największym polu naftowym w kraju.

Dodatkowo kraj ten nadal musi dokonać kompensacyjnych cięć za wcześniejszą nadprodukcję.

Zakłócenia przy terminalu CPC na początku tego roku wpłynęły na przepływy kazachskiej ropy, powodując, że załadunki spadły gwałtownie do nieco ponad 900 000 baryłek dziennie w styczniu, znacząco poniżej średniej z 2025 r. wynoszącej ponad 1,5 mln baryłek dziennie (bpd).

Załadunki stopniowo się obecnie odbudowują, a prognozy wskazują na potencjalny wzrost do około 1,6 mln bpd w marcu, w porównaniu z planowanymi 1,2 mln b/d w lutym.

„Ogłoszenie niewielkiego wzrostu produkcji przez OPEC+ dlatego raczej nie obciąży cen ropy,” dodał Fritsch.

Zakupy rosyjskiej ropy przez Indie również osłabły, co jest związane z sankcjami USA oraz zakazem UE dotyczącym produktów rafinowanych zrobionych z rosyjskiej ropy.

Jeżeli Chiny przejmą rosyjską ropę, która wcześniej była przeznaczona dla Indii, wpływ na rynek ma być bardziej ograniczony.

Jeśli tak się nie stanie, prawdopodobnym skutkiem będzie istotniejszy spadek produkcji rosyjskiej ropy.

Zgodnie z danymi OPEC, produkcja rosyjskiej ropy spadła o około 130 000 baryłek dziennie (bpd) między listopadem a styczniem.

To konflikt USA–Iran dominuje

Bardziej istotne dla cen ropy obecnie są doniesienia o konflikcie między USA a Iranem.

Choć czwartkowe rozmowy nie przyniosły przełomu, mediator, Oman, oraz Iran uznali je za konstruktywne.

Kolejna runda negocjacji planowana jest na nadchodzący tydzień. Porozumienie stoi w obliczu terminu wyznaczonego przez prezydenta USA Donalda Trumpa, który upłynie w ciągu tygodnia.

„Chociaż trwają wysiłki na rzecz rozwiązania dyplomatycznego, koncentracja amerykańskich sił wojskowych oznacza realne ryzyko znaczącej eskalacji, jeśli nie uda się osiągnąć porozumienia,” napisał Warren Patterson, szef strategii surowcowej w ING Group, w raporcie.

„Rynek wycenia dużą premię za ryzyko związaną z tą niepewnością; naszym zdaniem sięga ona nawet 10 USD/baćkę,” dodał Patterson.

Siły rynku nie wynikają jednak wyłącznie z niepewności związanej z Iranem.

Poważniejszym zmartwieniem jest perspektywa szerszych uderzeń USA wykraczających poza obiekty nuklearne, co mogłoby zagrozić irańskim dostawom ropy.

To sugeruje, że cel USA może wykraczać poza zakończenie programu nuklearnego Iranu i potencjalnie obejmować zmianę reżimu.

Taki cel prawdopodobnie sprowokowałby znacznie bardziej agresywną odpowiedź Iranu, zagrażając nie tylko dostawom irańskim, lecz także szerszym przepływom z Zatoki Perskiej, które tranzytują przez Cieśninę Ormuz (SoH), powiedział Patterson.

Ryzyko Cieśniny Ormuz i scenariusze cenowe

Nawet po uwzględnieniu potencjalnych przesunięć rurociągowych, około 9 mln bpd ropy surowej i 6 mln bpd produktów rafinowanych pozostaje narażonych na ryzyko, według kalkulacji ING Group.

Skuteczna blokada Cieśniny Ormuz stworzyłaby znaczący potencjał wzrostowy na rynku, ponieważ straty podaży nie dałyby się skompensować, co mogłoby doprowadzić do wzrostu ceny ropy Brent do 140 USD/baćkę.

„Do wymuszenia ograniczenia popytu potrzebne byłyby wyższe ceny,” dodał Patterson.

Całkowita i długotrwała blokada cieśniny jest mało prawdopodobna i wywołałaby szybką międzynarodową reakcję.

Natomiast lokalne zakłócenia, takie jak ataki na tankowce lub ich zajęcie, prawdopodobnie spowodowałyby początkowy skok cen ropy Brent w kierunku 100 USD za baryłkę, zanim nastąpi stabilizacja, przeważnie w przedziale 80–90 USD za baryłkę, wynika z danych ING.

„Utrzymujące się ryzyko amerykańskiego uderzenia militarnego prawdopodobnie pozostanie dominującym czynnikiem na rynku ropy, co sugeruje, że ceny ropy będą dobrze podparte,” podsumował Fritsch z Commerzbanku.