Wojna na Bliskim Wschodzie może kosztować do 58 mld USD napraw infrastruktury — Rystad

Wojna na Bliskim Wschodzie może pociągnąć za sobą olbrzymi rachunek w wysokości 58 mld USD za naprawy i przywrócenie infrastruktury powiązanej z sektorem energetycznym, wynika z nowej analizy Rystad Energy.

Koszty samych obiektów naftowych i gazowych mogą sięgnąć według szacunków nawet 50 mld USD.

„To już nie jest jedynie historia o uszkodzonych obiektach w Zatoce. To test odporności globalnego łańcucha dostaw energii”, napisał Karan Satwani, starszy analityk ds. badań łańcuchów dostaw, w analizie. 

Koszty napraw gwałtownie rosną

Szacowane koszty napraw infrastruktury energetycznej w Zatoce znacznie wzrosły i teraz istotnie przekraczają początkową kwotę 25 mld USD opublikowaną trzy tygodnie temu, poinformowała agencja wywiadu energetycznego z Norwegii.

Początkowo uderzenia militarne zwiększyły liczbę dotkniętych aktywów w całym regionie.

Jednak po zawieszeniu broni między USA a Iranem 8 kwietnia, ataki te w dużej mierze ustały.

W wyniku tych uszkodzeń szacunkowa średnia wydatków na naprawy i przywracanie infrastruktury naftowo-gazowej w regionie wzrosła do 46 mld USD, podał Rystad. 

Agencja zaznaczyła, że powyższa kwota stanowi punkt środkowy potencjalnego przedziału od 34 mld do 58 mld USD i obejmuje średnio 5 mld USD przeznaczonych na aktywa przemysłowe, energetyczne oraz odsalarnicze.

Harmonogramy odbudowy

Rozległe uszkodzenia zmieniły proces odbudowy.

Kapitał nie jest głównym problemem; głównymi ograniczeniami są sprzęt, wykonawcy i logistyka, wynika z analizy. 

Czasy odbudowy różnią się w zależności od aktywów i kraju z powodu odmiennych możliwości realizacyjnych i dostępu do łańcuchów dostaw.

Rystad zaznaczył, że prace naprawcze prawdopodobnie będą miały pierwszeństwo przed rozwojem nowych projektów.

Rystad Energy ocenił szkody w dotkniętych obiektach powiązanych z sektorem energetycznym i oszacował całkowite koszty napraw i przywracania na poziomie od 34 mld do 58 mld USD.

„Dolny koniec przedziału zakłada, że w przypadku obiektów, dla których zakres uszkodzeń nie jest jeszcze w pełni jasny, skutki są ograniczone, co umożliwia naprawy modułowe wspierane istniejącym sprzętem zapasowym i krótszymi cyklami zamówień” — podała agencja. 

Wyższe prognozy kosztów opierają się na scenariuszach najgorszego przypadku, obejmujących potwierdzone uszkodzenia strukturalne kluczowych obiektów. 

Takie scenariusze wymagają kompletnej wymiany krytycznych systemów i uwzględniają zależność od urządzeń o długich terminach dostaw.

Ponadto szacunki uwzględniają związane z konfliktem premie za realizację EPC (inżynieria, zaopatrzenie i budowa), takie jak ubezpieczenia od ryzyka wojny i mobilizację wykonawców. 

Dodatkowe koszty wynikają z opóźnień związanych z rozmieszczeniem wykonawców, ograniczeniami logistycznymi oraz, w niektórych przypadkach, ograniczonym dostępem do międzynarodowych łańcuchów dostaw.

„Prace naprawcze nie tworzą nowej mocy; przekierowują istniejącą zdolność, a to przekierowanie będzie odczuwane w opóźnieniach projektów i w inflacji daleko poza Bliskim Wschodem” — dodał Satwani. 

Analiza wykazała, że koszty napraw sektora nafty i gazu szacuje się na 30–50 mld USD.

Infrastruktura niezwiązana z węglowodorami (huty aluminium, zakłady stalowe, elektrownie i instalacje odsalania) będzie kosztować dodatkowo 3–8 mld USD.

Iran i Katar najbardziej dotknięte

Rozkład kosztów na poziomie krajów znacznie się różni, zarówno pod względem skali, jak i rodzaju aktywów.

Iran ma najwięcej dotkniętych obiektów w najszerszym zakresie typów aktywów, z potencjalnymi kosztami napraw do 19 mld USD w scenariuszu wysokich szkód, wynika ze szacunków agencji.

Terminy przywracania w Zatoce są wydłużone, ponieważ szkody są rozległe, a ograniczony dostęp do zachodnich wykonawców EPC, sprzętu i technologii ogranicza możliwości realizacji i wydłuża cykle zaopatrzenia, podała agencja.

W Katarze skutki mają unikalny profil, charakteryzujący się dużą koncentracją, ale także głęboką złożonością techniczną. 

Rdzeń szkód znajduje się w Ras Laffan Industrial City, gdzie kilka ciągów skraplania gazu (LNG) zostało uszkodzonych, a działalność zakładu Pearl przetwarzającego gaz na paliwa (GTL) została przerwana. 

To zakłócenie zbiega się teraz z trwającym programem rozbudowy North Field prowadzonym przez QatarEnergy, gdzie wykonawcy — w tym konsorcjum niedawno wybrane do realizacji projektu prowadzonego przez Technip Energies — są już aktywnie zaangażowani w wiele faz rozwoju, podał Rystad.

Inżynieria i budowa — największy udział kosztów

Rystad Energy szacuje, że koszty napraw i przywracania obiektów naftowo-gazowych mogłyby wynieść około 46 mld USD.

Według Rystad największą część przewidywanych wydatków na poziomie obiektów stanowią prace inżynieryjne i budowlane, a sprzęt i materiały zajmują drugie miejsce. 

Ten wzorzec wydatków odpowiada charakterowi szkód, które koncentrują się głównie w segmencie downstream i w aktywach zintegrowanych.

Prace naprawcze w tych obszarach są skomplikowane, wymagają odbudowy elementów konstrukcyjnych, przywrócenia jednostek procesowych oraz skomplikowanej reintegracji systemów, dodała agencja.

Choć prace inżynieryjne przebiegają szybko, ogólny harmonogram jest głównie determinowany przez zamówienia i wytwarzanie krytycznego sprzętu. 

Opóźnienia w dostawach sprzętu stanowią krytyczną ścieżkę, nawet gdy budowa postępuje. W związku z tym odbudowa zależy bardziej od zabezpieczenia ograniczonych łańcuchów dostaw niż od realizacji na miejscu, twierdzi Rystad.

Aktualna sytuacja to mniej strukturalne wysiłki rekonstrukcyjne, a bardziej rywalizacja o zasoby, w szczególności sprzęt, wykonawców i zdolności logistyczne.

„Ci, którzy ruszą wcześniej, zabezpieczą zdolności i skrócą harmonogramy, podczas gdy inni mogą napotkać opóźnienia wykraczające daleko poza fizyczny zakres szkód”, Rystad Energy poinformował.