Ceny ropy wracają do poziomów sprzed wojny, ale dwa ryzyka wciąż niepokoją

Ceny ropy są prawie tam, gdzie były przed wojną USA–Iranu, która wstrząsnęła rynkami światowymi, ale handlowcy nie traktują tego uspokojenia jako definitywnego zakończenia.

Brent cofnął się w rejon 71–73 USD za baryłkę, podczas gdy West Texas Intermediate utrzymuje się w okolicach 68–70 USD za baryłkę, niwelując dużą część premii paniki, która panowała wcześniej w tym roku.

Ruch ten przynosi ulgę konsumentom i bankom centralnym, ale nie jest jeszcze rozwiązaniem dla rynków energetycznych.

Dlaczego ceny ropy tak szybko spadają

Szybkość odwrócenia trendu jest uderzająca. Brent zamknął sesję na poziomie 72,92 USD w dniu 30 czerwca, podczas gdy WTI zakończył na 69,50 USD — oba blisko poziomów z 27 lutego, dnia przed rozpoczęciem wojny USA–Izrael wobec Iranu.

Brent stracił około 38% w drugim kwartale po wzroście o 94% w pierwszym, co oznacza jego najsilniejszy kwartalny spadek od krachu z czasów Covid na początku 2020 r.

Bezpośrednia przyczyna jest prosta: ropa znowu się przemieszcza.

Częściowe i nierówne ponowne otwarcie Cieśniny Hormuz uwolniło zalegające ładunki i przywróciło część pewności wobec szlaków żeglugowych, które jeszcze kilka tygodni temu wyglądały na sparaliżowane.

To odwróciło narrację rynkową z „niedoboru” na „tymczasową falę podaży”.

Wcześniej uwięzione baryłki trafiają teraz do nabywców, eksporterzy z Zatoki Perskiej próbują wznowić przepływy, a handlowcy przeliczają, ile ryzyka geopolitycznego powinno pozostać w cenie.

Tamas Varga, analityk w PVM Oil Associates, powiedział CNBC, że warunkowe ponowne otwarcie Cieśniny Hormuz, uchylenie ogłoszeń siły wyższej przez Kuwejt oraz koniec amerykańskiej blokady morskiej przekonały inwestorów, iż zakłócenie, które kiedyś windowało ceny powyżej 120 USD, jest „naprawdę i definitywnie za nami”.

Jednak ostrzegł też, że nawet jeśli 60‑dniowe zawieszenie broni utrzyma się, ostatnia wyprzedaż może okazać się w krótkim terminie niestabilna.

Ostrzeżenie, którego handlowcy nie mogą zignorować

Problem w tym, że rynki ropy zdyskontowały ulgę szybciej, niż dyplomacja dostarczyła pewności.

Negocjatorzy USA i Iranu prowadzą rozmowy pośrednie w Doha, a Katar informuje o pozytywnym postępie.

Jednak kluczowe spory pozostają nierozwiązane: kontrola morska w Hormuzie, złagodzenie sankcji, zamrożone środki irańskie oraz przyszłość 60‑dniowego okna negocjacyjnego.

Jak podają lokalne doniesienia, Iran wciąż dąży do międzynarodowego uznania swojej kontroli nad cieśniną i sygnalizował plany wprowadzenia opłat żeglugowych po wygaśnięciu okresu bez opłat wynikającego z porozumienia tymczasowego.

Dlatego handlowcy obserwują ruch tankowców równie uważnie, jak obserwują Brent.

Przejścia statków przez Hormuz wzrosły do 242 w tygodniu kończącym się 28 czerwca, znacząco powyżej poziomów z okresu wojny, ale wciąż znacznie poniżej ponad 700 cotygodniowych przepływów sprzed wojny.

Koszty frachtu również spadły z kryzysowych szczytów, lecz pozostają wyraźnie powyżej długoterminowych średnich.

Tiago Lacerda, analityk rynkowy w Axi, powiedział CNBC, że uwaga przesuwa się na to, czy fizyczne ponowne otwarcie faktycznie się utrzyma.

Główne linie żeglugowe jeszcze nie wznowiły w pełni tranzytów, a podwyższone stawki ubezpieczeniowe pokazują, że rynek pozostaje ostrożny co do tempa normalizacji, dodał Lacerda.

Cienkie zapasy, mniejsza rezerwa błędu

Drugie ostrzeżenie dotyczy zapasów.

Zapasy ropy w USA, łącznie ze Strategic Petroleum Reserve, spadły do 734,014 mln baryłek w tygodniu zakończonym 26 czerwca, z 806,798 mln baryłek pięć tygodni wcześniej, według danych Energy Information Administration.

Sama SPR zmalała do 325,655 mln baryłek, podczas gdy zapasy komercyjne spadły do 408,359 mln baryłek.

To pozostawia rynkowi mniej miejsca na kolejny wstrząs.

Na papierze podaż wydaje się teraz bardziej obfita, ponieważ Iran wyeksportował ponad 40 mln baryłek od 15 czerwca, według danych TankerTrackers cytowanych przez Anadolu.

Jednak David Roche z Quantum Strategy ostrzegał, że pozorna obfitość może być myląca.

W nocie cytowanej przez ICRYPEX Research Roche stwierdził, że podaż z Bliskiego Wschodu wygląda na zbliżoną do poziomów sprzed wojny jedynie wtedy, gdy uwzględni się zapasy i ropę już znajdującą się na statkach.

Ryzyko, jak argumentował, polega na tym, że rynek redukuje zapasy zamiast korzystać z rzeczywistego ożywienia produkcji.