Het 'Mar-A-Lago Akkoord' uitgelegd: Trumps ultieme plan om de dollar en de Amerikaanse schuld te hervormen

In 1944 werd de Amerikaanse dollar door het Bretton Woods-akkoord vastgesteld als de wereldreservemunt.

Vier decennia later dwong het Plaza-akkoord van 1985 tot een gecoördineerde inspanning om de dollar ten opzichte van andere belangrijke valuta te verzwakken.

Nog eens vier decennia later zou de regering van Donald Trump de grootste verandering in de valutadynamiek sinds Plaza kunnen bewerkstelligen.

Wat de meeste analisten en economen de "Mar-A-Lago-overeenkomst" noemen, is een mix van buitenlands beleid, financiële engineering en schuldherstructurering die tot doel heeft de Amerikaanse productie te stimuleren, de dollar te verzwakken en de totale schuld van de VS te verminderen.

Zou dit echt Trumps ultieme plan kunnen zijn om de positie van Amerika als wereldleider voor altijd te verankeren?

Waar en hoe is dit idee ontstaan?

Het Mar-a-Lago Akkoord begon als een theorie in november 2024, toen Stephen Miran, nu een belangrijke economische adviseur van Trump, een rapport publiceerde waarin hij betoogde dat de overgewaardeerde Amerikaanse dollar de productie schaadde en de handelstekorten vergrootte.

Hij schetste beleidsmaatregelen om de dollar te verzwakken, de schulden te herstructureren en de financiële lasten op bondgenoten af te schuiven.

Het idee won aan populariteit in februari 2025, toen Jim Bianco het in een virale X-thread uiteenzette en het beschreef als een grootschalige financiële herstructurering in plaats van slechts economische aanpassingen.

Hij betoogde dat het plan, of het nu expliciet gecoördineerd is of organisch is ontstaan, draait om drie kernpijlers:

De beoogde minister van Financiën, Scott Bessent, heeft ook gesproken over een "grote economische herordening".

Sindsdien heeft de theorie zich verspreid in financiële kringen, waarbij beleggers en economen debatteren over de vraag of het een noodzakelijke correctie of een gevaarlijk experiment is.

De werkelijke reden achter Trumps tarieven

Trumps economische strategie begint met tarieven.

Sinds zijn terugkeer in functie heeft hij gedreigd met nieuwe heffingen op Chinese, Mexicaanse, Canadese en Europese import.

Op het eerste gezicht lijkt dit een standaard handelsoorlog, maar nu zien we misschien wel iets groters op het spel staan.

Stephen Miran en Jim Bianco betogen dat tarieven niet alleen bedoeld zijn om Amerikaanse industrieën te beschermen.

Ze zijn ook een inkomstenbron.

Dit sluit aan bij Trumps economische aanpak van "America First". In plaats van de belastingen voor Amerikaanse burgers te verhogen of sociale programma's te bezuinigen, wil zijn regering de overheid financieren door importheffingen.

Dit creëert ook hefboomwerking. Mexico heeft bijvoorbeeld al 10.000 troepen naar zijn grens gestuurd nadat Trump vorig jaar met tarieven dreigde.

Maar dit beleid is een tweesnijdend zwaard.

Hogere tarieven verhogen de kosten voor Amerikaanse bedrijven en consumenten, wat mogelijk een nieuwe inflatiecyclus kan aanwakkeren.

De Federal Reserve worstelt nog steeds met de naschokken van eerdere prijsstijgingen en zou gedwongen kunnen worden de rente langer hoog te houden; een risico dat Wall Street begint in te calculeren.

Een manier om Amerikaanse activa te gelde te maken?

Een van de meest radicale ideeën die rondgaan in Trumps economische kring is de oprichting van een Amerikaans staatsinvesteringsfonds.

Deze fondsen worden doorgaans geassocieerd met olierijke landen zoals Noorwegen, Saoedi-Arabië en de VAE, die overtollige inkomsten in wereldwijde activa investeren.

De VS heeft echter een aanhoudend begrotingstekort.

Waar zou het geld dan vandaan komen?

Minister van Financiën Scott Bessent heeft een antwoord gesuggereerd.

In februari zei hij dat de regering "de Amerikaanse balans ten goede van het Amerikaanse volk kon verzilveren".

Een manier om dit te doen zou zijn om de Amerikaanse goudreserves te herwaarderen.

De VS waardeert zijn goudreserves nog steeds op $42,22 per ounce.

Als het opnieuw wordt gewaardeerd tegen de marktprijs van ongeveer $2900, zou dat in één nacht bijna $900 miljard aan nieuw eigen vermogen kunnen creëren.

Dit zou de overheid een nieuwe kapitaalbron opleveren zonder meer geld te lenen of dollars bij te drukken.

Ook andere activa, waaronder federaal land, onroerend goed, infrastructuur en zelfs in beslag genomen cryptocurrency, zouden kunnen worden gebruikt.

De logica is duidelijk: de VS bezitten biljoenen aan onbenutte activa, maar hebben nog steeds enorme tekorten.

Door deze activa aan het werk te zetten, zou Washington nieuwe financieringsbronnen kunnen creëren zonder de inflatie aan te wakkeren of de belastingen te verhogen.

Maar deze strategie brengt risico's met zich mee.

Financiële engineering wist de reële schulden niet uit, en beleggers kunnen deze stappen eerder als een teken van wanhoop dan van kracht beschouwen.

Als buitenlandse investeerders het vertrouwen in de Amerikaanse financiële stabiliteit verliezen, kunnen de rentevoeten op staatsobligaties stijgen in plaats van dalen, wat de doelstellingen van de regering zou bemoeilijken.

Bondgenoten dwingen te betalen

Trump heeft NAVO-bondgenoten al lang bekritiseerd omdat ze niet genoeg bijdragen aan hun eigen verdediging.

Tijdens zijn toespraak op het World Economic Forum (WEF) in januari herhaalde hij die eisen met nadruk:

Maar dit keer overweegt zijn regering naar verluidt een financiële schuldruil.

Het idee zou Amerikaanse bondgenoten dwingen delen van de Amerikaanse schuld over te nemen in ruil voor voortgezette militaire bescherming.

Dit zou kunnen inhouden dat bestaande, in buitenlandse handen zijnde Amerikaanse staatsobligaties worden omgeruild voor nieuwe, niet-verhandelbare ‘eeuwobligaties’ met een looptijd van 100 jaar.

Deze obligaties zouden, eenmaal uitgegeven, niet openbaar verhandeld worden, wat betekent dat ze bij buitenlandse centrale banken zouden worden opgeslagen en dus van de wereldwijde schuldmarkten zouden worden verwijderd.

Het voordeel, althans voor de VS, is een kleiner aanbod van staatsobligaties op de open markt, wat de rente zou drukken en de schuldenlast zou verlichten.

Het risico is echter dat als bondgenoten weigeren deel te nemen, Trump de Amerikaanse militaire steun kan intrekken of extra tarieven kan opleggen, wat tot diplomatieke spanningen kan leiden.

Financieel gezien is het grotere gevaar dat het dwingen van bondgenoten om Amerikaanse schulden over te nemen het vertrouwen in staatsobligaties kan ondermijnen.

De Amerikaanse obligatiemarkt, met een waarde van 29 biljoen dollar, vormt de basis van de wereldwijde financiën.

Elk teken dat Washington de schuldenregelingen manipuleert, kan buitenlandse investeerders doen twijfelen aan de stabiliteit op lange termijn.

Is dit een reset of een financiële gok?

Het Mar-a-Lago-akkoord verandert snel van een theoretisch idee in een financieel experiment in de praktijk.

Er worden tarieven ingevoerd. NAVO-bondgenoten staan onder druk.

Washington bespreekt openlijk nieuwe manieren om zijn schuldenlast van 36 biljoen dollar te beheren.

De waarheid is dat, als alles volgens plan verloopt, de strategie zou kunnen werken.

Een zwakkere dollar zou de Amerikaanse industrie kunnen stimuleren, een lagere schuldenlast zou de leenkosten kunnen verlagen en een staatsinvesteringsfonds zou nieuwe financiële flexibiliteit kunnen ontsluiten.

Maar de risico's zijn enorm.

Tariefverhogingen kunnen de inflatie aanwakkeren.

Financiële engineering kan beleggers afschrikken.

Een schuldruil binnen de NAVO zou het vertrouwen in Amerikaanse staatsobligaties kunnen ondermijnen.

De regering-Trump gokt erop dat het mondiale financiële systeem kan worden hervormd zonder het te breken.

Of die gok uitpakt of een golf van marktinstabiliteit veroorzaakt, moet nog blijken.

Eén ding is zeker: de status quo is geen optie meer.

Het Mar-a-Lago-akkoord, officieel of niet, is al in gang gezet.