Jamie Dimon's felle waarschuwing: een obligatiecrisis dichterbij dan u denkt

“Als de zaken zo blijven, zullen we waarschijnlijk met een vorm van obligatiecrisis te maken krijgen.”

Jamie Dimon sprak die woorden dinsdag in Oslo tijdens de investeringsconferentie 2026, georganiseerd door Norges Bank Investment Management.

De uitspraak is van belang: als de grootste publieke belegger op de wereldmarkten de baas van JPMorgan Chase uitnodigt en hij met zo'n waarschuwing reageert, luisteren markten.

Dimon zei dat het gevaar niet één enkele schok is, maar een opeenhoping van schulden, inflatie, geopolitieke spanningen en marktfragiliteit die uiteindelijk een heftige herwaardering kan afdwingen.

Waarom de obligatiemarkt op een kruitvat zit

Dimons betoog rust op vier drukpunten.

Ten eerste stijgt de publieke schuld snel. De Congressional Budget Office stelde in haar vooruitzicht van januari 2025 dat het federale tekort, aangepast voor timingverschuivingen, zou oplopen tot 2,7 biljoen USD (ca. € 2,4 biljoen) tegen 2035.

Ten tweede heeft inflatie nog steeds veel aangrijpingspunten om weer aan te trekken.

Dimon zei deze week tegen Reuters dat stagflatie een worstcasescenario blijft en wees op het conflict met Iran, wereldwijde herbewapening, infrastructuuruitgaven en tekorten als inflatoire krachten.

Ten derde kunnen geopolitieke brandhaarden van Iran tot Oekraïne de olieprijs opdrijven en de toeleveringsketens verstoord houden.

Ten vierde heeft de regelgeving sinds 2008 ervoor gezorgd dat banken minder geneigd zijn een brede obligatieverkoop op zich te nemen.

Simpel gezegd: een obligatiecrisis ontstaat wanneer te veel houders tegelijk naar de uitgang rennen, kopers verdwijnen, rendementen scherp stijgen en centrale banken gedwongen worden in te grijpen als achtervang.

De gilt-crisis in het VK van 2022 is het waarschuwingsschot

Dimon spreekt niet alleen in theorie; hij wees op de Britse gilt-crisis van 2022 als een modern voorbeeld van hoe snel een obligatiemarkt kan vastlopen.

Destijds verkochten pensioenfondsen die liability-driven beleggingsstrategieën gebruikten in allerijl gilts om aan verzoeken om aanvullende zekerheden te voldoen, de rendementen schoten omhoog en de Bank of England greep in met noodaankopen om de orde te herstellen.

De episode liet zien dat zelfs geavanceerde economieën geconfronteerd kunnen worden met een ontwrichtende obligatiecrash wanneer hefboom en liquiditeitsmismatches botsen.

Diezelfde dag op CNBC bood Societe Generale’s Subadra Rajappa een nuttig tegenwicht: ze zei dat ze bezorgd was over de wereldwijde schuldenlast, maar dat het nog te vroeg was om van een volledige schuldcrisis te spreken.

Dat is de centrale spanning op de markten: de risico's zijn duidelijk, maar er is nog geen consensus dat het breekpunt nabij is.

Wat komt hierna?

Dimons boodschap is niet dat een instorting onvermijdelijk is; hij vindt dat beleidsmakers moeten handelen voordat de markten hun hand dwingen.

Die waarschuwing sluit aan bij een bredere toon van voorzichtigheid.

Dimon ziet stagflatie nog steeds als een risico, terwijl het IMF stelt dat de risico's voor de mondiale financiële stabiliteit verhoogd zijn temidden van de oorlog in het Midden-Oosten.

Bezwaren in private credit zorgen er al voor dat sommige fondsen opnames beperken, een herinnering dat stress zich eerst in de hoeken van de financiële wereld kan manifesteren voordat het breder overslaat.

Dimons punt was simpel: tekorten, olie, geopolitiek en het financiële stelsel zijn met elkaar verbonden, en de trigger kan onvoorspelbaar zijn.