Wzlot i upadek Joe Bidena: pół wieku w amerykańskiej polityce

„Joe Biden był jednym z najbardziej znaczących prezydentów Ameryki, a także moim drogim przyjacielem i partnerem. Dzisiaj przypomniano nam także – po raz kolejny – że jest patriotą najwyższej klasy” – były prezydent USA Barack Obama w oświadczenie wydane w niedzielę po wycofaniu się prezydenta Bidena z wyścigu z Donaldem Trumpem w 2024 r.

Biden, którego przygoda polityczna rozpoczęła się w 1972 r., kiedy w wieku 29 lat został wybrany do Senatu Stanów Zjednoczonych z Delaware, jest pierwszym prezydentem na tym stanowisku, który opuścił wybory prezydenckie w USA.

Początki jego kariery zawodowej naznaczone były pracą w Komisji Sądownictwa i Spraw Zagranicznych, gdzie szybko wyrobił sobie markę.

Jednak zaledwie kilka tygodni po jego wyborze doszło do tragedii. Jego pierwsza żona Neilia i ich roczna córka Naomi zginęły w wypadku samochodowym, pozostawiając go pod opieką dwóch pozostałych przy życiu synów, Beau i Huntera.

Budowanie dziedzictwa Senatu

Pomimo tej osobistej straty Biden rzucił się w wir pracy. Z biegiem lat zasłynął ze swojej wiedzy specjalistycznej w zakresie polityki zagranicznej i umiejętności prowadzenia skomplikowanych batalii legislacyjnych.

Odegrał kluczową rolę w uchwaleniu znaczącego ustawodawstwa, w tym ustawy o przemocy wobec kobiet z 1994 r.

Pełniąc funkcję przewodniczącego Senackiej Komisji Sądownictwa, przewodniczył kontrowersyjnym przesłuchaniom zatwierdzającym Sądu Najwyższego, co jeszcze bardziej ugruntowało jego reputację doświadczonego ustawodawcy.

Aspiracje i niepowodzenia prezydenckie

Ambicje Bidena dotyczące najwyższego urzędu w kraju były widoczne już od początku. Swoją pierwszą kampanię prezydencką rozpoczął w 1988 r., która zakończyła się kontrowersjami w związku z zarzutami o plagiat i błędnymi oświadczeniami dotyczącymi jego osiągnięć akademickich.

Druga próba podjęta w 2008 r. również zakończyła się wcześniej fiaskiem, ale przygotowała grunt pod jego ostateczny awans na wiceprezydenta.

Lata Obamy: kadencja wiceprezydenta

W 2008 roku Barack Obama wybrał Bidena na swojego kandydata na kandydata, wnosząc do tego doświadczenie i przenikliwość legislacyjną.

Jako wiceprezydent Biden odegrał kluczową rolę w radzeniu sobie ze skutkami kryzysu finansowego z 2008 r., przyjęciem ustawy o przystępnej cenie i wycofaniem wojsk amerykańskich z Iraku.

Pomimo sporadycznych nieporozumień politycznych, takich jak wzrost liczebności wojsk w Afganistanie, Biden i Obama utrzymywali bliskie stosunki robocze.

Tragedia osobista i służba publiczna

Wiceprezydent był także naznaczony głęboką stratą osobistą. W 2015 roku na raka mózgu zmarł syn Bidena, prokurator generalny stanu Delaware. Ta tragedia głęboko dotknęła Bidena i wpłynęła na jego decyzję o rezygnacji z kandydowania na prezydenta w 2016 roku.

Utrata Beau w połączeniu z ciągłą walką Huntera Bidena z nałogiem skomplikowała życie publiczne i prywatne Bidena.

Kampania prezydencka 2020: powrót na światło dzienne

Wybory w 2020 r. sprawiły, że Biden ponownie znalazł się w centrum uwagi politycznej. Zachęcony poczuciem obowiązku po prezydenturze Donalda Trumpa, która wywołała podziały i brutalnych wydarzeniach w Charlottesville w Wirginii, Biden zdecydował się ponownie kandydować.

Jego kampania, prowadzona głównie podczas pandemii Covid-19, kładła nacisk na jedność, kompetencje i empatię.

Zdobywając nominację po zaciętej walce w prawyborach, Biden wybrał Kamalę Harris na swoją kandydatkę, co czyni ją pierwszą czarnoskórą kobietą pochodzenia azjatycko-amerykańskiego nominowaną na wiceprezydenta przez dużą partię.

Prezydentura pełna wzlotów i upadków

Prezydentura Bidena odznaczała się znaczącymi osiągnięciami i godnymi uwagi wyzwaniami. Jego administracja przyjęła szeroko zakrojone ustawodawstwo klimatyczne i politykę przemysłową mające na celu ożywienie amerykańskiej produkcji.

Pomimo tych osiągnięć notowania Bidena ucierpiały z powodu takich problemów, jak wysoka inflacja, która osiągnęła szczyt w 2022 r., a następnie spadła.

Jeśli chodzi o politykę zagraniczną, Biden przewodził reakcji NATO na inwazję Rosji na Ukrainę i zarządzał rosnącymi napięciami z Chinami.

Jednak podejście jego administracji do Bliskiego Wschodu, zwłaszcza chaotyczne wycofanie się z Afganistanu i wsparcie dla wojny Izraela w Gazie, spotkało się z krytyką z obu stron spektrum politycznego.

Jednym z najważniejszych wydarzeń prezydentury Bidena było mianowanie Ketanji Brown Jackson na pierwszą czarnoskórą sędzinę Sądu Najwyższego.

Ponadto jego wiceprezydent Kamala Harris została pierwszą czarnoskórą kobietą pochodzenia azjatyckiego na tym stanowisku.

Pogarszający się stan zdrowia i decyzja o nieubieganiu się o reelekcję

Na decyzję Bidena o nie ubieganiu się o reelekcję miało wpływ kilka czynników, w tym obawy o jego zdolność psychiczną i fizyczną do sprawowania urzędu.

Pomimo wysiłków na rzecz poprawy swojej pozycji w sondażach, w tym mocnego orędzia o stanie Unii w marcu, nigdy nie uzyskał zdecydowanej przewagi nad Trumpem. Powiedział w oświadczeniu:

Kwestie osobiste, takie jak dochodzenie w sprawie tajnych dokumentów znalezionych w jego domu w Delaware i kłopoty prawne jego syna Huntera, jeszcze bardziej skomplikowały jego kandydaturę na reelekcję.

Punktem zwrotnym był słaby występ Bidena w czerwcowej debacie z Trumpem. Pomimo szeroko zakrojonych przygotowań ogólnokrajowa telewizja obnażyła słabości Bidena, wywołując panikę w Partii Demokratycznej.

Późniejsza próba zamachu na Trumpa jeszcze bardziej zyskała na korzyść Republikanów, co doprowadziło do zwiększonej presji na Bidena, aby wycofał się z wyścigu.

Decyzja Bidena o ustąpieniu wywołała debatę na temat jego dziedzictwa.

Historyk prezydenta William Howell zauważył, że prezydenci są głęboko zaniepokojeni swoim dziedzictwem i często dążą do zapewnienia sobie wielu kadencji, aby utrwalić swoje osiągnięcia.

Decyzję Bidena o wycofaniu się, choć bolesną, można postrzegać jako bezinteresowny akt, który ma dać jego partii większe szanse na pokonanie Trumpa.

Kadencja Bidena w Białym Domu zostanie zapamiętana ze względu na znaczące osiągnięcia polityczne, w tym duży wzrost liczby miejsc pracy i sukcesy legislacyjne.

Jednakże jego walka z inflacją i podejście do niektórych kwestii polityki zagranicznej również zostaną poddane analizie.

Ostatecznie jego dziedzictwo obejmie zwycięstwo nad Trumpem w 2020 r., co będzie ukoronowaniem politycznego osiągnięcia, które pokazało jego odporność i zdolność do pokonywania przeciwności losu.